BABALAR GÜNÜ ÖZEL

*Arka Bahçe- Ersin Gürler Akan

🍂🍂🍂🍂

Bulut karataş

Bazen bir kelime bir insanın etiketi olurdu. Bu etiket onu öyle çok etkilerki yokluğu en büyük eksikliğin olurdu. Baba kelimeside öyle bir şeydi. Yokluğu insanın içine ivme ivme işleyen, oldukça can yakan basit bir kelime…
Çocuğun varsa baba olursun ama o çocuğa bakabilirsen iyi bir baba olursun. Korsan ve Kasırga babaydı evet ama biri iyi bir baba iken diğeri sadece babaydı.
Baba bildiğim iki insanın mezarına doğru yürüdüm. Biri abimin diğeri Kasırga’nın. Abimin mezarı boştu ama Kasırga’nın cesedini gömebilmiştim.
Elimde iki fide çiçek vardı. Birini Abimin mezarına diğerini Kasırga’nınkine dikecektim. Annem ve Çınar’ın mezarları da yanımdaydı. Doğa şuan onların yanındaydı ve onların çiçekleride ondaydı. Abime zambak getirmiştim. Çok severdi zambakları. Kasırga’ya lale. Çınar’a Sümbül ve anneme de güller.
“Babalar günün kutlu olsun.”diyerek eşeledim abimin toprağını. Elimdeki zambak fidesini yerleştirdim. Eşelediğim toprakla sabitledikten sonra abimden kalan küllerini döktüğüm toprağı öptüm. Bir damla yaş süzüldü toprağa. O zambaklara can suyu oldu o gözyaşı. Kasırga’nın mezarına gittim. “Seninkide kutlu olsun baba.” Diyerek onun toprağınıda eşeledim. Laleleri oraya diktikten sonra onun toprağınıda öptüm. Onada can suyu oldu gözyaşlarım.
Mezar taşlarına baktım. Abimin ölüm tarihi, 10 Ekim… Kasırga’nın ölüm tarihi, 10 Ekim… Çınar’ın ölüm tarihi, 10 Ekim… annemin ölüm tarihi, 10 Ekim… Yanlarına hazırlanmış boş bir mezar ama isim yazıyor. Bulut Karataş. Doğum tarihi, 10 Ekim…
Doğa yanıma geldi. Bir elimi beline sarıp doğruldum. Başının üzerine ufak bir öpücük bıraktım. Bakışları benim için hazırlanan boş mezardaydı. “Seninde babalar günün kutlu olsun Bulut Karataş.”
“Ben daha baba olmadım ki.”
Çınar’ın mezarını gösterdi, “Sen onun babasısın.”
🫀🫙
Kutay Kutsal

Bir yaşına yeni girmiş oğlumun konuşması için ter döküyordum. Koltuğa oturmuş, iki dünyamı yanıma almıştım. Elfin’im bir yanımda Yakut’um kucağımdaydı. “Hadi baba de oğlum.”dedim keyifle.
“Anne,”diye harfleri uzata uzataSöyledi Elfin.
“Babba.”dedim bende harfleri uzatarak.
“Anne diyecek.”
“Baba diyecek.”
“Anne,”
“Baba,”
“Offff… Bu böyle olmayacak. Ne zaman konuşacak bu çocuk?”diye sorfu Elfin’im.
“Bilmiyorum ki yavrum.”
“Çom sıkıldım. Oyun oynayalım mı?”
“Oynayalım hadi. Ne oynayacağız?”diye sordum. Kulaklığı getirdi. “Bir şarkı açacağım ve sen onu dinlerken sana bir şeyler söyleyeceğim sende onları anlamaya çalışacaksın.”
“Kabul.”
Kulaklığı taktım ve şarkının gelmesini bekledim. Önce Arka bahçe şarkısı çaldı.
“Çocukluğumda anlatılan masallar kadar, güzel ve renkli bir arka bahçesi var. Çiçekleri sadece kendine kadar…*”
Elfin düşündü ve dudaklarını oynattı. “Araba?”dedim emin olmayarak. Hayor anlamında başını sallayıp kelimeyi tekrarladı.
Aynı dudak hareketlerini yaptığımda güldü. Dudak okumayı biliyordum aslında. Ne dediğinide anlamıştım. Eğlencesini alsın diye rastgele kelimeler söylüyordum.
Oğlumuzun adını söylüyordu.
“Aykut? Aykut kim lan!”dedim kendi kendime. Daha çok gülmeye başladığında gülüşünü izledim basit bir tebessümle.
Şarkı değişti. Daha doğrusu şarkı bitti farklı bir şey geldi. “Babalar günün kutlu olsun babacım.” Gözümden bir yaş süzüldü. Ses devam etti. “Tanıdın zaten beni ama Yakut ben. Oğluşun. Henüz konuşamıyorum ama bu ses kaydını annem benim adıma hazırlattı. Biliyorum bizi çok seviyorsun ama daha çok sev olur mu? Seni çok seviyorum babacım!” Diyerek bitti kayıt.
Daha çok ağladım. Mutluluktan ama. Babaydım bende. Yanımda karım, kucğaımda oğlumuz ile birlikte bende bir babaydım artık.
Elfin’i kendime çekip sıkıca sarıldım. “Yaaa, ağlama ama…” diyerek sarıldı oda bana sıkıca. Yakut aramızda kalmıştı. Elfinden ayrılıp sıkıca Yakut’a sarıldım. Öpüp kokladım kuzumu.
Ailem yoktu ben büyüyene kadar ama ben hayatın bana vermediği aileyi ben kendim kurmuş şimdi ailemi oluşturan o iki insanla birlikte nefes alıyor soframdan onların tabaklarını eksiltmiyordum. Bir yandanda düşünüyorum… Ya bir gün bu üç kişilik yemek sofrasına iki tabak koymak zorunda kalırsak diye…

🫙🫀
Mert Miraç

Bu gün babalar günüydü bunu biliyordum. Annemin ölümünden bir sene geçmişti. Geçen her gün onun yokluğunu daha fazla hissediyordum… Babam görevlerine devam ediyor, el mahkum gittiği her yere benide götürüyordu. İnsanların ölümünü izlemek istemesemde artık sadece izlemeklede kalmıyordum.
Babamla yeni bir görev dönüşündeydik. Kendi evimize gelmiş koltukta yan yanaydık. Bir birimize yakındık aslında ama annemin ölümünden sonra soyut mesafeler kaplamıştı.
Bulut abiyi suçlamıyordum çünkü o sadece Arda’ya daha çok acı çektirmek istedi.
Babam koltuğun diğer köşesinde uyuklamaya başlamıştı. “Babacım?”
“Hı?” Bu efendim demekti.
“Telefonunla oynayabilir miyim biraz?”
“Al.”diyip telefonu bana uzattı. Doğuhan abi bizim binamıza taşınmıştı. Evet haka Tenha kasabada yaşıyoruz. Yeni komşularımızla.
Yaşanan katliam ile birlikte babam tümGerçekleri ve okul bildiğim yeri anlattı bana.
Doğuhan abi ike babamın mesajlaşmalarına girdim. Okumadım ama Doğuhan abiye kısa bir mesaj yazdım. Şanslıydım hemen gördü.
“Doğuhan abi Mert ben. Babalar günü bu gün ya hani. Babama bir hediye almak istiyorum. Ona sakura ağacı olan bir tablo alabilir misin? Annem ölmeden önceki gece bize o masalı anlatmıştı. Babamın da sirekli sakura çiçekleri ile ilgili şeyleri aldığını fark ettim. Ben sana parasını vericem se geldiğinde olur mu?”
“Yerim seni bücür. Hemen alıp geliyorum abim merak etme. Sil mesajları baban görmesin.”
Gülüp telefonu bıraktım. Heyecanla beklemeye başladım. Yaklaşık yarım saat sonra Doğuhan abi gelmişti. Koşarak kapıyı açıp içeri davet ettim.
“Pastada aldım babana. Gel mumları hazırlayalım.” Dedi sessizce. Mutfağa geçip her şeyi hazırladık. Kolup babamı uyandırdım. “Ne oldu?”
“Doğuhan abim geldi. Mutfakta seninle bir şey konuşacakmış.”
“Tamam geliyorum. Odana git sen.” Desede ben mutfağa gittim.
“Ne ara uydurdan lan gel yarın yazar olarak işe başla hiper zeka.”dedi Doğuhan abi. Ardından pastayı elime tutuşturdu. Babam uyku sersemi olarak mutfağa girdiğinde gülümseyerek karşıladım onu. “Babam! Babalar günin kutlu olsun!”
“Babam…”diyerek dizleri üzerine çöktü. Pastayı elimden alıp sıkıca bana sarıldı. “Teşekkür ederim…”
“Doğuhan abimede teşekkür et. O getirdi bunları.”
“Teşekkür ederim Doğuhan abisi.”
“Rica ederim.”
“Hadi baba, üfle mumları!” Üfledi. “Ne diledin?”
“Hep mutlu olmanı.”

🫙🫀
3.Kişi ilahi bakış açısı

Ecem Naz Vera kendi ölü deposunda biricik koleksiyonuna bakarken en arkalardan, koleksiyonunun en değerli parçasını eline aldı. Bir adet kalp ve kalbin damarlarından oluşan bir konserveydi.
Kapağının altına toz pembe bir kurdele bağlamış, cam kısmına ise çeşitli çıkartmalar yapıştırmıştı.
“Ah! Babam! Buldum seni. Babalar günün kutlu olsun. Sen yaşarken bana iyi bakamasanda sen benim koleksiyonumun en değerlisisin…”diye söylenerek kavanoza minik bir öpücük bıraktı…
Her bir kavanozuna çok iyi bakardı Ecem. Her gün gelir her birinin tozunu özenle alır, her bir konserveyede ayrı bir kurdele bağlardı…
İyi bir katildi Ecem. Suna’nın ölümüylr Korsan’ın gözü olan kişi oydu…
🍂🍂🍂🍂
Babalar günü özel bölümümüz bu kadardı djsjskks okuduğunuz için teşekkür ederim. Seviliyorsunuz🫶🏻