Kahvaltı Masasındaki Dedikodu

Kübra'nın kapıyı kapatıp gitmesinden sonra birkaç saniye öylece kaldım.
Ne diyeceğimi bilemiyordum.
Kaya da aynı şekilde susuyordu.
Sonunda yatağın kenarından kalkıp saçlarımı düzelttim.
— Bunu kimseye anlatmayacak, değil mi?
Kaya kısa bir kahkaha attı.
— Ablam mı?
— Evet.
— Hiç sanmıyorum.
— Harika.
Kaya kapıya yöneldi.
— Hadi. Annem kahvaltıyı bekletmez.
— Kübra'yı da sustur.
— Ben yıllardır susturamadım. Siz nasıl susturacaksınız?
— Kaya Bey!
Gülerek odadan çıktı.
Ben de peşinden gittim.
Mutfağa girdiğimizde Kübra çoktan sofraya oturmuştu.
Bizi görünce yüzünde yine o muzip gülümseme belirdi.
Ben daha sandalyeye oturmadan:
— Günaydın, uykucu çift.
Kaya gözlerini kapattı.
— Abla...
— Ne var canım? Çok güzel uyuyordunuz.
— Kübra!
Emine Teyze şaşkınlıkla bize baktı.
— Ne oldu kızım?
Kübra kahkahasını zor tuttu.
— Hiç anne. Sabah odaya girdim de...
Kaya hemen sözünü kesti.
— Abla, kahvaltını yap.
Kübra bana bakıp kaşlarını kaldırdı.
— Çok tatlıydılar ama.
Ben yüzümü ellerimin arasına aldım.
— Emine Teyze, lütfen kızınızı susturun.
Emine Teyze gülerek başını salladı.
— Kübra, bırak kızcağızı. Daha sabah sabah utandırma.
— Ben sadece gördüğümü söylüyorum anne.
Kaya ekmeğini eline aldı.
— Bir şey görmedin.
— Gördüm.
— Görmedin.
— Gördüm.
— Abla!
Kübra kahkahayı patlattı.
Ben de istemeden gülmeye başladım.
Emine Teyze önümüze sıcak ekmek koydu.
— Hadi, yiyin. Sabah sabah kavga etmeyin.
Kahvaltı boyunca konu sürekli bir şekilde dönüp dolaşıp sabaha geldi.
Kübra arada bir bana bakıp gülümsüyor, sonra Kaya'ya bakıp başını iki yana sallıyordu.
Bir ara dayanamadım.
— Kübra, sen bunu daha kaç kere hatırlatacaksın?
— Bilmiyorum. Belki yaşlanınca torunlarıma anlatırım.
Kaya neredeyse çayını döküyordu.
— Abla!
Hepimiz gülmeye başladık.
Kahvaltı bitince Emine Teyze tabakları toplamaya başladı.
Ben hemen ayağa kalktım.
— Yardım edeyim.
— Yok kızım, sen geç evine. Dinlen biraz.
— Ama...
Kübra araya girdi.
— Bırak anne, İpek daha ilk günden mutfakta çalıştırılmasın. Sonra şehirli kız bizi şikâyet eder.
— Seni şikâyet ederim ama, dedim gülerek.
Kübra bana göz kırptı.
— İşte böyle. Artık alıştın bize.
Bu söz içimi garip bir şekilde ısıttı.
Kaya da masadan tabakları toplarken:
— Hadi İpek Hanım, ben de sizi eve kadar bırakayım.
— Gerek yok, kendi evim buradan iki adım.
— Annem görürse yine kızar. Misafir tek başına gönderilmez.
Emine Teyze hemen başını salladı.
— Doğru diyor oğlum. Git kızımla.
Kaya kapıya yöneldi.
Ben de arkasından çıktım.
Kübra'nın sesi arkamızdan geldi:
— Güle güle sevdalılar!
İkimiz de aynı anda arkamızı döndük.
— KÜBRA!
Kahkahası evin içini doldururken kapıyı kapatıp bahçeye çıktık.
Kaya bana baktı.
— Ablamdan kurtulmak kolay olmayacak.
— Onu sevdim.
— Ciddi misiniz?
— Evet.
Kaya başını iki yana salladı.
— O zaman geçmiş olsun.
Gülerek kendi evime doğru yürüdüm.
Ama aklımın bir köşesinde Mert hâlâ vardı.
Ve biliyordum...
Kahvaltı masasındaki şakalar ne kadar eğlenceli olursa olsun, Mert bu köyde olduğundan beri hiçbir şey eskisi kadar sakin olmayacaktı.