Bölüm 18: Çarşıdaki Çehre ve Kesişen Kılıç

Tokyo’nun üzerine çöken pastırma yazı, Asakusa sokaklarını kavrulmuş susam, taze sedir talaşı ve kuruyan nehir yosunlarının keskin kokusuyla doldurmuştu.

Chiyo, sabahın erken saatinde konağın mutfak alışverişi bahanesiyle kapıdan çıkmış; elindeki kaba hasır sepetle ahşap sundurmalı dükkânların, baharatçıların ve kumaş boyacılarının arasına karışmıştı. Sırtında ne ciğerlerini ezen keten sargılar vardı ne de adımlarını kısıtlayan dar saray etekleri. Lacivert, yamalı pamuklu kimonosunun kollarını dirseklerine kadar sıvamış; kemikli, güçlü bileklerini serin sonbahar güneşine bırakmıştı.

Fakat çarşıda alışılmadık bir hava vardı.

Chiyo bir tezgâhtan diğerine geçerken, etraftaki kalabalığın uğultusu onun yaklaştığı yerlerde hafifçe kesiliyor; ardından meraklı, hayranlık dolu fısıltılar halinde arkasından sürükleniyordu.

Bir haftadır yüzüne tek bir damla kurşun tozu değmemişti. Dağ kekiği buğuları, soğuk kuyu suyu masajları ve yabani nilüfer lapaları, yıllarca iltihap toplayan gözeneklerini tamamen temizlemişti.

Yüzü narin bir kadının çıtkırıldım çizgilerini taşımıyordu, evet; elmacık kemikleri dövme çelik gibi geniş, çene hattı köşeli ve bir savaşçı kadar heybetliydi. Fakat tam da bu maskülen kemik yapısı, pürüzsüzleşen o duru bronz tenle ve şakağından yanağına inen o gümüşi kaza iziyle birleştiğinde, Tokyo’nun hiç alışık olmadığı, tekinsiz ve büyüleyici bir asalete dönüşmüştü. Kabuki sahnelerinin o pudralı, soluk bebeklerine benzemiyordu; antik bir tapınak heykelinin taştan yontulmuş, canlı sureti gibiydi. Boyunun uzunluğu, adımlarındaki o tok sükûnet ve kimseye hesap vermeyen derin bakışları, pazardaki tüccarların da sokaktan geçen zabitlerin de dönüp bir daha bakmasına neden oluyordu.

"Şu Takahashi konağının kalfası değil mi?" diye fısıldadı bir terzi kalfası, elindeki ipek topunu indirerek. "Hizmetçi elbisesi giymiş ama duruşuna bak... Yüzündeki o yara izi bile bir kusur gibi durmuyor. Sanki kılık değiştirmiş bir samuray kızı."

Chiyo fısıltıları duyuyordu; fakat umursamıyordu. Yıllarca zehirli boyaların altında nefessiz kalmış biri için insanların bakışları, rüzgârın savurduğu yapraklardan farksızdı.

Bir çay tezgâhının önünde durdu. Hasır sepetini tezgâhın kenarına bıraktı, derin bir nefes alarak dumanı tüten kaba bir seramik kâse çay istedi. Sıcak kâseyi ellerinin arasına alıp ilk yudumu engelsizce çekti.

"Bu kez seramik kâse tercih edilmiş, öyle mi?"

Arkadan gelen tok, disiplinli ses çarşının gürültüsünü bıçak gibi yardı.

Chiyo irkilmeden, ağırbaşlı bir tavırla başını omzunun üzerinden geriye çevirdi.

Karşısında Teğmen Isamu duruyordu.

İmparatorluk Muhafız Alayı’nın o koyu lacivert yün üniformasını giymişti; yakasındaki pirinç kiraz çiçeği brövesi öğle güneşinde parıldıyordu. Sol eli belindeki kılıcın kınını kavramış, şapkasının siperliği altından Chiyo’ya bakıyordu.

Fakat Isamu’nun bakışlarında, o gün Nihonbashi Köprüsü’ndeki mesafeli tavrından çok daha derin, neredeyse nefesini kesen bir donakalmışlık vardı.

Askerin gözleri Chiyo’nun yüzünde kilitlendi. Köprüde, yağmur altında ıslak bir örtüye bürünmüş gördüğü o yabancı kadın; şimdi güpegündüz, bütün hatlarıyla karşısındaydı. O gün fark ettiği yara izi hâlâ oradaydı ama altındaki ten... O ten öyle duru, o köşeli çehre öyle mağrur ve çarpıcıydı ki, Isamu bir an askeri terbiyesini unutarak bakakaldı. Saray salonlarında yüzlerce pudralı, narin leydi görmüştü; fakat karşısındaki bu ham, boyasız ve heybetli kadın bambaşka bir dünyanın hükümdarı gibi dikiliyordu.

Isamu boğazını temizledi, şapkasının kenarına dokunarak kendini toparlamaya çalıştı. "Tekrar karşılaştık, Hanımefendi."

Chiyo dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümsedi. O gümüşi yara izi tebessümle birlikte hafifçe kıvrıldı. "Çarşıda devriye gezen teğmenlere pek rastlanmaz asker. Yoksa körfezdeki fırtınanın yorgunluğunu atmak için mi buradasın?"

Isamu bir adım yaklaştı. Tezgâhın ahşap korkuluğuna elini koydu; aralarındaki mesafe kapandığında, Chiyo’dan gelen o temiz kekik ve taze kamelya yağı kokusunu duyabiliyordu. Ne yapay bir Fransız esansı vardı ne de çürük kurşun tozu.

"Körfez fırtınası ağırdı," dedi Isamu, sesini yalnızca Chiyo’nun duyabileceği bir seviyeye indirerek. Gözlerini kadının derin, kehribar ışıltılı gözbebeklerine dikti: "Başbakanın malikânesinde nöbetteydim. O gece o mermer salonun kapısında dururken, köprüde söyledikleriniz aklımdan hiç çıkmadı."

Chiyo’nun gözleri hafifçe kısıldı ama sakinliğini bozmadı. "Öyle mi? Genç bir askerin aklını sokakta gördüğü bir yabancının sözleriyle meşgul etmesi tehlikelidir teğmen."

"Sözleriniz doğruydu çünkü," dedi Isamu, bir adım daha yaklaşarak. Çarşıdaki kalabalığın Chiyo’ya doğru dönen kaçamak bakışlarını işaret etti: "Bakın etrafınıza. Sizin kim olduğunuzu bilmiyorum ama şu an bütün Asakusa bu sokaktan geçen heybetli kadını konuşuyor. İnsanlar bir konağın hizmetçisinde böylesine boyasız, böylesine vahşi bir asalet görmeye alışkın değildir. Çarşıda adınız fısıltıyla yayılıyor. Dikkat çekiyorsunuz."

Chiyo elindeki kâseyi tezgâha bıraktı.

İlk kez gözlerinde o eski, karanlık kumpanya günlerinden kalma tekinsiz bir parıltı belirdi. Başını hafifçe Isamu’ya doğru eğdi; yüzleri birbirine tehlikeli derecede yaklaştı.

"Bazen en güvenli yer, herkesin gözünün önünde durduğunuz yerdir teğmen," dedi Chiyo fısıltıyla. Sesi tok ve derindi: "Bırakın konuşsunlar. Kalabalık hikâyeleri sever. Konuştukça asıl gerçeğin etrafındaki sis daha da kalınlaşır."

Chiyo hasır sepetini koluna taktı. Arkasını dönüp kalabalığa doğru bir adım attı.

"Adınız ne?" diye seslendi Isamu arkasından.

Chiyo durdu, omzunun üzerinden askere baktı. Güneş, şakağındaki gümüşi dikiş izini bir kılıç gibi aydınlattı.

"Ben sadece bir gölgeyim teğmen," dedi Chiyo. "Gölgelerin adı olmaz."

Chiyo çarşının gürültüsüne karışıp uzaklaşırken; Isamu elini kılıcının kabzasında sıkarak kadının arkasından bakakaldı.

Fakat ikisinin de bilmediği bir tehlike, çarşının köşesindeki bir çay evinin ikinci katından onları izliyordu.

Pencerenin ardındaki kafesin gölgesinde oturan Başbakanlık Kâtibi, elindeki kâğıda aceleyle birkaç satır karalıyordu:
"Takahashi konağındaki hizmetkâr... Yüzünde merhum Kont Fujiwara klanının eski kaza izini taşıyan, boyasız, uzun boylu bir kadın çarşıda görüldü. Muhafız Alayı’ndan Teğmen Isamu ile temas halinde."

Takahashi konağında Aoi, çürüyen yüzüne yeni kurşun katmanları sıvar ve kibriyle kavrulurken; Chiyo’nun sokaklara taşan boyasız asaleti, gizlenmeye çalıştıkları o sırça dünyayı temellerinden sarsacak yeni bir fırtınanın fitilini ateşlemek üzereydi.