Bölüm 11: Çarşıdaki Gölge ve Kapalı Kapılar

Sonbaharın serin rüzgârları Tokyo’nun geniş caddelerini süpürüp ginko ağaçlarının altın sarısı yapraklarını döşemelere savururken, o fırtınalı gecenin üzerinden tam bir ay geçmişti.

Bir ay... Takahashi malikânesinde zaman, iki ayrı dünyanın birbirine teğet geçtiği ama asla çarpışmadığı tuhaf bir çark gibi işlemişti.

Aoi, artık sadece bir hizmetçi kılığındaki sahte eş değildi; cemiyetin gözünde "Bakanlığın Yükselen Yıldızı Lady Chiyo"ydu. Günleri Fransız terzilerin getirdiği kumaş numunelerini incelemekle, çay davetlerinde kibirli asilzade eşlerini buz gibi zarafetiyle hizaya sokmakla geçiyordu. Fakat bu görkemli vitrin, her gece kapılar kapandığında kanayan bir işkenceye dönüşüyordu. Kaburgalarını ezen bandajların izi teninde kalıcı morluklar bırakmıştı; şakağındaki yara her pudralanışta sızlıyor, haşhaş tentürü olmadan tek bir baloyu bile ayakta tamamlayamıyordu. Yine de o tahtı, o ipekleri bırakmıyordu. Köylü gururu, çektiği her sancıyı bir zafer madalyası gibi içine gömüyordu.

Chiyo ise bu otuz gün boyunca bir hayalet gibi yaşamıştı.

Aoi ile mecbur kalmadıkça göz göze gelmiyor, ona asla "efendi" muamelesi yapmıyor ama varlığıyla onu rahatsız da etmiyordu. Konağın çatı katındaki o küçücük oda, Chiyo’nun mabedi olmuştu. Her sabah şafak sökmeden dağ kekiği, nilüfer kökü ve taze arı sütüyle hazırladığı lapaları yüzüne sürmüş; cildini zehirleyen kurşun artıklarını temizlemişti.

Ve sonuç, kırık aynada bile kendini belli ediyordu:
Yüzü düzelmişti. Elbette o sert, köşeli, maskülen kemik yapısı ve heybetli çenesi yerli yerindeydi; o hâlâ bir Japon porselen bebeği değildi. Fakat teni pürüzsüzleşmiş, yanaklarındaki o cerahatli şişlikler tamamen inmişti. Şakağındaki eski kaza izi pembe, çirkin bir yaradan çıkıp solgun, gümüşi asil bir çizgiye dönüşmüştü. Yüzü artık bir hilkat garibesi gibi değil; fırtınalara göğüs germiş, vakur, güçlü ve heybetli bir kadının yüzü gibi parlıyordu.

Ve o gün, Takahashi konağında iki kadın için de kader yeni bir eşik hazırladı.

Öğle vakti Bakanlıktan gelen altın mühürlü siyah zarf, Kenji’nin eline ulaştığında adamın heyecandan dizlerinin bağı çözüldü. Bu, Başbakanın kıyı şeridindeki özel yazlık malikânesinde verilecek olan Güz Ekinoksu Meclisi davetiydi. Tokyo’nun en tepesindeki yalnızca on iki ailenin davet edildiği, devletin geleceğinin çizildiği en mahrem buluşmaydı.

Fakat zarfın altındaki kırmızı balmumu damganın yanında tek bir katı kural yazılıydı:
"Meclis mahremiyeti esastır. Geceye yalnızca evli çiftler katılacaktır. Hizmetkârlar, kâtipler ve korumalar dış kapıdan içeri adım atamayacaktır."

Hizmetkâr yoktu.
Arkasında durup şemsiyesini tutacak, fısıltıyla taktik verecek Chiyo yoktu.
Korsesini çözecek, bayıldığında onu tutacak tek bir el bile olmayacaktı.

Aoi, zarfı elinde tutarken parmaklarının titremesine ilk kez engel olamadı. O güne kadar hep arkasında Chiyo’nun varlığının gölgesini hissetmişti; ne kadar çatışsalar da, Chiyo’nun sunduğu tentürler ve fısıldadığı cemiyet sırları onu ayakta tutmuştu. Şimdi ise kurtların en vahşilerinin toplandığı kapalı bir odaya, kocasının bile ona yardım edemeyeceği o dipsiz kuyuya tek başına, çırılçıplak bir zırhla atılacaktı.

"Bu gece kusursuz olacaksın," dedi Kenji, aynanın karşısında kravatını düzeltirken. Sesi her zamanki gibi açgözlü bir panikle doluydu. "Chiyo olmadan... Sadece sen ve ben. Başbakanın karısının gözü senin üzerinde olacak. Eğer tek bir protokol hatası yaparsan, ikimizi de o köşkten denize atarlar."

Aoi Kenji’ye cevap vermedi. Aynadaki solgun, boyalı aksine baktı. Dişlerini sıktı. Ben bu yola girdim, dedi içinden. O kapıdan tek başıma girecek ve tek başıma çıkacağım.

Aynı saatlerde, Tokyo’nun kalbi sayılan Asakusa ve Nihonbashi çarşısının dar, hareketli sokaklarında bambaşka bir rüzgâr esiyordu.

Chiyo, hayatında ilk kez ne bir faytonun perde arkasından ne de bir şemsiyenin gölgesinden dışarı bakıyordu.

Üzerinde sade, kahverengi kaba pamuklu bir sokak kimonosu vardı. Saçlarını ensesinde erkeklerin kullandığı türden basit bir deri şeritle bağlamıştı. Başı açıktı; yüzünde ne tek bir gram pirinç tozu ne de örtü vardı.

Çarşının baharat, taze balık, kavrulmuş kestane ve buharı tüten soya sosu kokularıyla dolu kalabalığına karışmıştı. Yanından geçen seyyar satıcılar, kumaş tüccarları, balıkçılar... Kimse ona "Lady Chiyo" diye fısıldamıyordu. Kimse onun yüzündeki sertliği, o erkeksi çene kemiğini ya da şakağındaki izi ayıplamıyordu. Kalabalığın içinde sadece uzun boylu, mağrur duruşlu, kendi halinde bir kadın olarak akıp gidiyordu.

Bir çay tezgâhının önünde durdu. Cebinden çıkardığı birkaç bakır bozukluğu tezgâha bıraktı; dumanı tüten kâseyi ellerinin arasına aldı. Sıcak seramik parmaklarını ısıtırken çayı höpürdeterek, engelsizce içti. Rujunun dağılması, bardağa boya bulaşması gibi bir dert yoktu.

Hemen yanındaki seyyar aynacıda durdu bir an. Tezgâha dizilmiş küçük bronz aynalardan birine gözü kaydı.

Aynadaki kadına baktı.

Yanakları çarşının serin rüzgârıyla hafifçe pembeleşmişti. Yıllardır görmediği kendi gözlerinin o derin, berrak kahverengisini gördü. Evet, o bir saray bebeği değildi; bir tapınak kapısındaki heykeller kadar sert hatlıydı ama o yüz artık nefes alıyordu. Yaşıyordu.

Chiyo aynayı tezgâha geri bırakırken derin, ciğerlerini dolduran bir sonbahar nefesi aldı.

Sonra bakışları güneye, Başbakanın malikânesinin bulunduğu sahil yönüne kaydı. Gökyüzünde toplanan kurşuni fırtına bulutlarını gördü.

Aoi’nin bu gece hizmetkârsız, yapayalnız o salona gideceğini biliyordu. Küçük hizmetçi kızın o ipek zırhın içinde tek başına nasıl bir cehennemle yüzleşeceğini tahmin etmek zor değildi.

Chiyo dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümsedi; ama bu kez gülüşünde alay yoktu. İçinde tuhaf, buruk bir merak vardı.

"Bakalım tek başına kaldığında o porselen zırh seni koruyabilecek mi küçük köylü," diye mırıldandı kalabalığın uğultusuna doğru.

Chiyo çarşının gürültüsüne doğru adımlarını atarken; Tokyo’nun diğer ucunda Aoi, hayatının en tehlikeli, en yalnız savaşına doğru ilk adımını atıyordu.