Bölüm 13: Sırça Masadaki Soğuk Kumar

Salondaki fenerlerin fitilleri, dışarıdaki fırtınanın rüzgârıyla cam kafeslerin içinde hafifçe titredi. Başbakan malikânesinin sedir ağacı kaplamalı duvarları, denizin kayalıklara vuran uğultusunu içeriye boğuk bir gümleme olarak taşıyordu.

Masadaki on iki çift göz, bir avın boğazına kilitlenmiş avcılar gibi Aoi’nin üzerindeydi.

Kenji’nin elindeki fırça ahşap masaya düştü; siyah mürekkep cilalı yüzeye küçük, biçimsiz bir leke halinde sıçradı. Adamın alnındaki damarlar çatlayacak gibi kabarmış, gözleri dehşetle yuvalarından fırlamıştı. Leydi Saionji’nin bahsettiği "Şanghay ipek hisseleri" meselesi, Kenji için de tam bir muammaydı; Chiyo’nun geçmişte hangi karanlık klanlarla, hangi deniz aşırı tüccarlarla gizli pazarlıklar yaptığını Kenji hiçbir zaman tam olarak bilmemişti. Karısı sandığı o heybetli kadın, parayı her zaman evin kasasına bırakır ama kaynakların defterini asla kimseye göstermezdi.

Ve şimdi o dipsiz kuyu, Aoi’nin ayaklarının dibinde açılmıştı.

Aoi’nin ciğerlerindeki hava bir anlığına buz kesti. Kaburgalarını ezen bandajlar, sırtını mengene gibi sıkan ağır ipekler artık canını yakmıyordu; çünkü beynindeki kan çekilmiş, vücudu saf bir hayatta kalma refleksine teslim olmuştu. Köyde tarlada bayılana kadar çalışan, elleri kış ayazında çatlasa da çapayı bırakmayan o inatçı köylü kızı, şimdi bu mermer salonda canlanmıştı.

Tek bir saniyen var, dedi kendi kendine. Ya bir hizmetçi gibi kekeleyip Kenji’ye bakacaksın ve bu gece ikinizi de bu kayalıklardan aşağı atacaklar... Ya da Chiyo’nun bile cesaret edemeyeceği kadar büyük bir kumar oynayacaksın.

Aoi gözlerini bir an bile kırpmadı. Yüzündeki kurumuş porselen tentürün altındaki kaslar tek bir seğirme dahi vermedi. Fildişi saplı yelpazesini masanın üzerine, tam o mürekkep lekesinin yanına bıraktı. Hareketinde ne bir acele vardı ne de suçüstü yakalanmış birinin telaşı.

Başını hafifçe, kibirli bir kayıtsızlıkla Leydi Saionji’ye çevirdi.

"Teminat mektubu mu?" dedi Aoi.

Sesi odanın boğucu sessizliğine öyle berrak, öyle donuk ve zehirli bir sakinlikle yayıldı ki, Başbakan bile elindeki tütün çubuğunu yarı yolda durdurdu.

"Şaşırıyorum, Leydi Saionji," diye devam etti Aoi, dudaklarının ortasındaki vişne kırmızısı lekeyi hafif, alaycı bir kıvrımla bükerek. "Bakanlar Meclisi’nin en mahrem masasında, Şanghay konsorsiyumunun imtiyazlarını bir bakkal defteri gibi açıkça telaffuz edebileceğinizi düşünmemiştim."

Leydi Saionji’nin kırışık kaşları çatıldı, boynundaki yeşim kolyeler gerildi. "Ne cüretle—"

"Devletin donanma bütçesi Şanghay limanlarındaki gümrük krizine kilitlenmişken," diyerek kadının lafını buz gibi bir kesinlikle kesti Aoi. Chiyo’nun çalışma odasına bıraktığı ve geceleri gizlice ezberlediği o ağır bürokrasi raporlarından bir parçayı, sanki hayatının en büyük sırrıymış gibi ortaya fırlattı: "Fujiwara ailesinin o hisseleri nereye bağladığını gerçekten burada, bu masada mı duymak istiyorsunuz? Yoksa o mektubun neden bir kâğıt parçası olarak değil de, kocamın Teftiş Kurulu mührünün ardındaki gizli kasada, doğrudan Başbakanımızın şahsi tasarrufuna ayrıldığını Başbakan Beyefendi’nin kendisine mi sormayı tercih edersiniz?"

Aoi bakışlarını doğrudan Başbakan’a çevirdi.

Bu saf bir blöftü. Ölümcül, geri dönüşü olmayan bir yalandı. Eğer Başbakan "Benim böyle bir tasarruftan haberim yok" derse, her şey o saniyede biterdi.

Başbakan Saionji, tütün çubuğundan derin bir nefes çekti. Dumanı yavaşça tavana doğru üfledi. Gözlerini kıstı; karşısındaki bu genç, kusursuz ve gözünü kırpmadan devleti tehdit edebilen kadını uzun uzun süzdü. Başbakan siyasetin kurduydu; masadaki diğer bakanların ve generallerin gözü önünde "Haberim yok" demek, kendi mali hakimiyetinin zayıflığını kabul etmek demekti. Üstelik Takahashi hanesinin son aylardaki gizemli yükselişi ve Chiyo’nun geçmişteki karanlık nüfuzu, Başbakan’ın bile temkinli yaklaşmasına yetiyordu.

Başbakan dudak büktü. Masadaki sessizliği bozan tok bir kahkaha attı:

"Lady Chiyo haklı, hanımlar. Bu masa devletin geleceğini konuşmak içindir, geçmişin hisse senetlerini değil. Eşinizin feraseti, Takahashi... bürokraside nadir rastlanan bir zırhtır."

Masadaki gerilim bir anda dağıldı. Bakanlar onaylarcasına başlarını sallarken, Leydi Saionji kadehi elinde donakalmış bir halde, öfkesini yutkunarak önüne döndü.

Kenji masasındaki terli ellerini dizlerine sildi; nefesi ancak yerine geliyordu.

Aoi masadaki fildişi yelpazesini parmaklarının ucuyla yavaşça geri aldı. Kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atıyordu ama yüzündeki porselen maske tek bir milim çatlamadı, teninden tek bir damla ter bile sızmadı. Ağır protokol kimonosunun içinde, kaburgaları mengenede ezilse de başını en ufak bir falso vermeden dimdik tuttu.

Masadaki hanımlara doğru hafifçe, ölçülü bir tebessümle başını eğdi.

Kurtların sofrasındaki bu ölümcül raundu, tek bir açık vermeden, tek başına ve kendi aklıyla kazanmıştı. Fakat Aoi o an, bu masada kazanılan her zaferin boynundaki o görünmez ilmiği biraz daha sıktığını ve bu oyunun artık geri dönüşü olmayan bir uçuruma doğru aktığını çok iyi biliyordu.