Bölüm 49 — “Gerçeğin Ortaya Çıkışı”

Mert elindeki zarfı masanın üzerine bıraktı.
Kaan'ın abisi uzun süre zarfı izledi.
— “Artık saklanacak hiçbir şey kalmadı.”
İpek Efe'nin odasından çıktı.
— “Ne yapacağız?”
Mert cevap verdi:
— “Önce Kaan'ı bulacağız. Sonra bütün gerçekleri onun önüne koyacağız.”
Aynı saatlerde Kaan'ın evindeki arama sona ermişti.
Polisler bulunan paketleri tutanak altına alırken Nehir belgeyi dikkatlice inceledi.
Bir şey dikkatini çekti.
— “Bir dakika…”
Kaan ona döndü.
— “Ne oldu?”
Nehir belgedeki saati gösterdi.
— “Bu paketlerin bulunduğu saat, arama başlamadan önceki saat olarak yazılmış.”
Kaan şaşırdı.
— “Yani?”
— “Yani bu maddeler daha polis eve gelmeden önce buraya yerleştirilmiş olabilir.”
Kaan'ın yüzü değişti.
— “Biri bizi suçlu göstermek için evimize yerleştirmiş.”
Nehir başını salladı.
— “Ve bunu yapan kişi arama kararının çıkmasını da önceden biliyor olmalı.”
Kaan birkaç saniye düşündü.
Sonra aklına tek bir kişi geldi.
— “Babam…”
Nehir şaşkınlıkla ona baktı.
— “Bundan emin misin?”
Kaan:
— “Hayır. Ama artık ondan şüphelenmek için yeterince sebebimiz var.”
Hastanede ise Mert ve Kaan'ın abisi gizli dosyaları sonunda bulmuştu.
Dosyalarda yıllar öncesine ait belgeler vardı.
İlk sayfada Kaan'ın annesinin adı geçiyordu.
Mert sessizce okudu.
— “Annenizin ölümünün arkasında bir kaza süsü verilmiş.”
Kaan'ın abisinin gözleri doldu.
— “Ben hep şüphelenmiştim.”
Bir sonraki belgede örgütle ilgili kayıtlar vardı.
Mert sayfaları çevirdikçe gerçek ortaya çıkıyordu.
Kaan'ın babası, oğlunun örgütün içine sürüklenmesini engellemek yerine bunu kendi çıkarları için kullanmıştı.
Kaan'ın yıllar boyunca yaptığı bazı şeyleri gizlice yönlendirmiş, sonra da gerektiğinde onu suçlu gösterecek kanıtlar hazırlamıştı.
İpek şok içinde:
— “Bunu kendi oğluna nasıl yapabilir?”
Kaan'ın abisi gözlerini kapattı.
— “Çünkü onun için aile değil, güç önemliydi.”
Son dosyada ise hastanedeki olayla ilgili kayıt vardı.
Hemşireye verilen yanlış ilaç, hastane müdürüyle yapılan görüşmeler ve Efe'nin hastaneye getirildiği gün yapılan telefon konuşmaları…
Hepsi aynı kişiye bağlanıyordu.
Kaan'ın babasına.
Mert dosyayı kapattı.
— “Artık her şey ortaya çıktı.”
İpek:
— “Peki şimdi?”
Mert Kaan'ın abisine baktı.
— “Şimdi Kaan'a anlatacağız.”
Kaan'ın abisi başını salladı.
— “Ve bu kez babamızın karşısına birlikte çıkacağız.”
O sırada Kaan'ın telefonu çaldı.
Arayan Mert'ti.
Kaan telefonu açtı.
— “Mert?”
Mert'in sesi ciddiydi.
— “Kaan, artık gerçeği biliyoruz.”
Kaan sustu.
— “Ne gerçeği?”
Mert derin bir nefes aldı.
— “Her şeyin arkasındaki kişi…”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Mert söyledi:
— “Baban.”
Kaan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Nehir onun yanına geldi.
Kaan telefonu kapattıktan sonra ona baktı.
— “Nehir…”
— “Ne oldu?”
Kaan derin bir nefes aldı.
— “Bütün bunları yapan kişiyi sonunda bulduk.”