8. Bölüm – Mert’in Sözü

Ertesi sabah Nehir, mutfakta kahvesini hazırlarken sürekli telefonuna bakıyordu.
Mert'in dün gece attığı mesaj hâlâ aklındaydı.
“Yarın sizinle konuşmam gereken bir şey var.”
Kaan mutfağa girdiğinde Nehir'in dalgın olduğunu fark etti.
— Hâlâ Mert'in mesajını mı düşünüyorsun?
Nehir başını salladı.
— Evet. Sence ne söyleyecek?
Kaan kahvesinden bir yudum aldı.
— Bilmiyorum. Ama dün gece evlenme teklif etti. Belki düğün planlarından bahsedecek.
Nehir gülümsedi.
— İnşallah öyledir.
Tam o sırada kapı çaldı.
Nehir kapıya yöneldi.
Kapıyı açtığında karşısında Mert ve İpek vardı.
İpek'in yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Mert ise her zamankinden daha ciddi görünüyordu.
— Günaydın, dedi Nehir.
İpek hemen ona sarıldı.
— Günaydın! Hâlâ yüzüğüme bakıyorum.
Nehir gülerek elini tuttu.
— Göster bakalım!
İpek yüzüğünü uzattı.
— Güzel olmuş mu?
— Çok güzel!
Kaan da yanlarına geldi.
— Tebrikler tekrar.
Mert gülümsedi.
— Sağ olun.
Dört kişi salona geçti.
Bir süre düğün hakkında konuştular. İpek heyecanla nerede evlenmek istediğini anlatıyor, Nehir de ona fikirler veriyordu.
Fakat Mert sessizce onları dinliyordu.
Sonunda Nehir dayanamadı.
— Mert.
— Efendim?
— Dün gece mesaj attın ya...
Mert'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
İpek de ona baktı.
— Ne söyleyecektin?
Mert birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra derin bir nefes aldı.
— Aslında dün size söyleyecektim. Ama İpek'e teklif ettikten sonra o güzel geceyi bozmak istemedim.
Nehir'in merakı arttı.
— Neymiş mesele?
Mert ellerini birbirine kenetledi.
— Türkiye'ye sadece iş için dönmedim.
Odadaki hava bir anda değişti.
İpek kaşlarını çattı.
— Ne demek istiyorsun?
Mert bakışlarını önce İpek'e, sonra Nehir'e çevirdi.
— Ailemle ilgili bir mesele var.
Nehir şaşkınlıkla sordu:
— Ne meselesi?
Mert hemen cevap vermedi.
— Yıllardır yurtdışında olduğum için bazı şeylerden uzak kaldım. Ama artık geri dönmem gerekiyordu.
Kaan dikkatle onu dinliyordu.
— Tehlikeli bir şey mi?
Mert başını iki yana salladı.
— Şimdilik değil.
Nehir rahatlamaya çalıştı.
— O zaman neden bu kadar gizemli konuşuyorsun?
Mert hafifçe gülümsedi.
— Çünkü bazı şeyleri anlatmak için doğru zamanı beklemem gerekiyor.
İpek onun elini tuttu.
— Ben yanındayım.
Mert, İpek'in elini sıktı.
— Biliyorum.
Nehir ikisine bakıp gülümsedi.
— Ne olursa olsun, biz de yanındayız.
Kaan da başını salladı.
— Dört kişiyiz. Birimizin derdi hepimizin derdi.
Mert'in gözlerinde kısa bir rahatlama belirdi.
— İşte bu yüzden sizinle konuşmak istedim.
O sırada Mert'in telefonu çaldı.
Ekrana baktığında yüzündeki ifade bir anda değişti.
Arayan numara kayıtlı değildi.
Mert telefonu birkaç saniye elinde tuttu.
Sonra ayağa kalktı.
— Ben bunu dışarıda açayım.
Kapıya doğru yürüdü.
Nehir onun arkasından baktı.
Kaan sessizce sordu:
— Sence kim?
Nehir başını salladı.
— Bilmiyorum.
Mert kapının önünde telefonu açtı.
— Alo?
Karşı taraftan gelen ses birkaç saniye boyunca konuştu.
Mert'in yüzü giderek ciddileşti.
— Ne zaman?
Kısa bir sessizlik.
— Tamam. Geliyorum.
Telefon kapandı.
Mert gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Çünkü artık sakladığı mesele, düşündüğünden çok daha erken karşısına çıkmıştı.
Ve içeride onu bekleyen üç kişiye söylemesi gereken şey vardı:
Mert'in Türkiye'ye dönüşünün asıl sebebi, sandıkları kadar basit değildi.