1. Bölüm — Yeni Bir Hayat

Bazı hikâyeler bir mahkeme salonunda başlar.
Bazıları ise orada biter.
Ama Nehir Yalın ile Kaan Soylu'nun hikâyesi için ikisi de geçerli değildi.
Çünkü onların hikâyesi, bütün savaşlardan sonra yeniden başlamıştı.
Nehir gözlerini açtığında ilk gördüğü şey, pencerenin ardından uzanan masmavi deniz oldu.
Bir süre kıpırdamadan yatağın içinde kaldı.
Sonra yanında uyuyan Kaan'a baktı.
Yüzünde huzurlu bir ifade vardı. Nehir, onu böyle görmekten garip bir mutluluk duyuyordu. Eskiden Kaan'a baktığında aklına korku, soru işaretleri ve cevaplanmamış onlarca soru gelirdi.
Şimdi ise sadece tek bir şey düşünüyordu:
Kocam.
Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme oluştu.
Kaan gözlerini açmadan konuştu.
“Bana öyle bakmayı bırak.”
Nehir şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.
“Uyuyordun.”
“Sen bakarken uyuyamıyorum.”
Nehir hafifçe güldü.
“Ne kadar da kendine güveniyorsun.”
Kaan gözlerini açıp ona döndü.
“Sen benim karımsın. Biraz güvenebilirim sanırım.”
Nehir'in yüzü kızardı.
“Buna hâlâ alışamadım.”
Kaan doğrulup ona yaklaştı.
“Ben alıştım.”
“Ne zamandır?”
“Seninle evlendiğim ilk saniyeden beri.”
Nehir başını onun omzuna yasladı.
Dışarıda güneş yükselirken, ikisi de bir süre sessiz kaldı.
Bu sessizlik eskisi gibi ağır değildi.
İlk kez korkutmuyordu.
Çünkü artık kaçmaları gereken bir şey yokmuş gibi hissediyorlardı.
Balaylarının son günlerinde şehir sokaklarında dolaştılar, deniz kenarında uzun yürüyüşler yaptılar.
Nehir her fırsatta fotoğraf çekiyor, Kaan ise sürekli ona takılıyordu.
“Bir gün bu fotoğrafların hepsini bana göstereceksin.”
“Tabii ki.”
“Kaç tane oldu?”
Nehir telefonuna baktı.
“Üç yüz kırk iki.”
Kaan şaşkınlıkla ona baktı.
“Üç yüz kırk iki mi?”
“Daha gün bitmedi.”
Kaan başını iki yana salladı.
“Ben seninle evlendim ama sen fotoğraf makinesiyle evlenmişsin.”
Nehir kahkaha attı.
“Sen kıskanıyor musun?”
“Biraz.”
“Fotoğraf makinesini mi?”
“Hayır.”
Kaan elini tuttu.
“Seni paylaşmak istemiyorum.”
Nehir onun elini sıktı.
“Artık paylaşmak zorunda değilsin.”
Bu cümle Kaan'ın yüzündeki gülümsemeyi bir anlığına durdurdu.
Sonra Nehir'in elini dudaklarına götürdü.
“Biliyorum.”
Türkiye'ye döndüklerinde onları bekleyen ilk şey yoğun bir şehir hayatı değil, yeni evlerinin sessizliği oldu.
Nehir ve Kaan, birbirine yakın iki bloktan oluşan büyük bir sitede yaşamaya başlamışlardı.
Evleri yan yana sayılabilecek kadar yakındı.
Nehir ilk gün balkona çıktığında karşı balkondaki Kaan'ı gördü.
“Komşu!”
Kaan başını kaldırdı.
“Efendim?”
“Bundan sonra kaçışın yok.”
Kaan gülümsedi.
“Zaten kaçmak gibi bir niyetim yok.”
Nehir tam cevap verecekken kapının önünden bir ses geldi.
“Sonunda geldiniz!”
Nehir kapıya yöneldi.
Karşısında uzun zamandır görmediği biri duruyordu.
Mert.
Nehir'in yüzü bir anda aydınlandı.
“Mert!”
İkisi sarıldılar.
“Yurt dışından döneli seni doğru düzgün göremedim,” dedi Mert.
“Sen de sürekli ortadan kayboluyorsun.”
“İşim vardı.”
Mert'in arkasından bir kadın göründü.
Nehir ona baktı.
Mert gülümseyerek tanıştırdı.
“Bu da İpek.”
İpek elini uzattı.
“Sonunda tanıştık.”
Nehir gülümsedi.
“Sonunda.”
Mert, İpek'in elini tuttu.
Nehir ikisine bakıp kaşlarını kaldırdı.
“Bir dakika… Siz sevgili misiniz?”
İpek güldü.
Mert cevap vermeden önce İpek onun koluna girdi.
“Evet.”
Nehir'in ağzı açık kaldı.
“Bunu bana ne zaman söyleyecektiniz?”
Mert güldü.
“Sürpriz olsun istedik.”
Kaan da yanlarına geldi.
Mert'le tokalaştı.
“Hoş geldin.”
Mert ona baktı.
“Sen de değişmişsin.”
Kaan kaşını kaldırdı.
“Nasıl?”
“Daha mutlu görünüyorsun.”
Kaan kısa bir süre Nehir'e baktı.
“Öyleyim.”
Nehir'in gözleri Kaan'ın gözleriyle buluştu.
O an dört kişi de gülümsedi.
Her şey normaldi.
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Nehir'in bundan haberi yoktu ama Mert'in Türkiye'ye dönüşünün asıl sebebi sadece arkadaşlarını görmek değildi.
Ve çok yakında, geçmişten gelen başka biri de bu yeni hayatın kapısını çalacaktı.
Ama şimdilik...
Nehir sadece mutluydu.
Kaan'ın elini tuttu.
Ve hayatında ilk kez, geleceğin güzel olabileceğine gerçekten inanıyordu.