Bölüm 48 — “Gerçeğin Peşinde”

Hastanenin koridorunda kimse konuşmuyordu.
Mert, Kaan'ın abisine bakıyordu. İpek ise Efe'nin odasında oğlunun başından ayrılmıyordu.
Bir süre sonra Mert sessizliği bozdu.
— “Eğer gerçekten babamız bütün bunların arkasındaysa, elimizde kanıt olması gerekiyor.”
Kaan'ın abisi başını salladı.
— “Var.”
Mert şaşkınlıkla baktı.
— “Nerede?”
— “Yıllar önce onunla ilgili bazı belgeler bulmuştum. O belgelerde yaptıklarının izleri vardı. Ama onları ortaya çıkaramadan beni susturdu.”
Mert:
— “Gizli dosyalar…”
— “Evet. Kaan'ın evinde bulunan dosyaların neden bu kadar önemli olduğunu şimdi anlıyorum.”
Mert birkaç saniye düşündü.
— “Ama Kaan şu anda evde. Polisler de evinde arama yapıyor.”
Kaan'ın abisi:
— “İşte tam olarak bunu istiyor.”
Mert'in yüzü değişti.
— “Kendi oğlunun evine madde koydurdu. Sonra da polisleri oraya gönderdi.”
— “Kaan'ı suçlu göstermek istiyor.”
İpek odadan çıktı.
— “Efe uyudu.”
Mert ona döndü.
— “İpek, sana bir şey söylemem gerekiyor.”
İpek'in yüzü endişeyle değişti.
Mert her şeyi anlattı.
İpek bir süre sessiz kaldı.
— “Yani bütün bunların arkasında Kaan'ın babası mı var?”
— “Evet.”
İpek derin bir nefes aldı.
— “Peki Nehir ve Kaan biliyor mu?”
Mert başını iki yana salladı.
— “Henüz değil.”
Tam o sırada Kaan'ın abisinin telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.
Telefonu açtı.
Karşıdaki ses sakindi.
— “Dosyaları aramaya başladığınızı biliyorum.”
Kaan'ın abisinin yüzü bir anda değişti.
— “Sen…”
Ses devam etti:
— “Oğluma ulaşmadan önce beni bulmanız gerekiyor.”
Telefon kapandı.
Mert öfkeyle:
— “Bizi izliyor.”
Kaan'ın abisi:
— “Sadece bizi değil. Kaan'ı da.”
Aynı saatlerde Kaan'ın evinde arama devam ediyordu.
Nehir, yatak odasında İnci'yi kucağında tutuyordu.
Kaan kapının önünde bekliyordu.
Polislerden biri salondan seslendi:
— “Arama devam ediyor.”
Nehir kapıyı açmadan konuştu:
— “Kaan…”
— “Buradayım.”
— “Bence bu bir tuzak.”
Kaan birkaç saniye sessiz kaldı.
— “Ben de öyle düşünüyorum.”
Nehir İnci'ye baktı.
— “Ama kim neden böyle bir şey yapsın?”
Kaan'ın aklına babası geldi.
Fakat henüz kesin bir şey söylemedi.
— “Bilmiyorum.”
Tam o sırada salondan tekrar ses geldi.
— “Koltukların altında da paketler bulundu.”
Kaan'ın yüzü bembeyaz oldu.
Nehir hemen:
— “Kaan…”
Kaan kapının önüne geçti.
— “Sen İnci'yle burada kal.”
— “Ama…”
— “Ne olursa olsun çıkmayın.”
Kaan kapıyı kapattı.
İnci annesinin kucağında huzursuzca kıpırdanıyordu.
Nehir onu sıkıca sarıp fısıldadı:
— “Baban yanında kızım.”
Ama Nehir'in içindeki korku büyüyordu.
Çünkü artık bunun sıradan bir olay olmadığını anlamıştı.
Hastanede ise Mert bir karar verdi.
— “Bu dosyaları bulacağız.”
Kaan'ın abisi:
— “Ve babamızın karşısına çıkacağız.”
İpek Efe'ye baktı.
— “Ama önce çocuklarımız güvende olmalı.”
Mert başını salladı.
— “Haklısın.”
Tam o sırada koridorda bir adam göründü.
Kaan'ın abisi onu fark etti.
Adam birkaç saniye onlara baktıktan sonra arkasını dönüp uzaklaştı.
Mert hemen peşinden koştu.
— “Hey!”
Adam hızlandı.
Mert koridorun sonuna geldiğinde adam ortadan kaybolmuştu.
Yerde küçük bir zarf vardı.
Mert eğilip aldı.
Üzerinde yalnızca dört kelime yazıyordu:
“Sıra sana da gelecek.”
Mert'in yüzü gerildi.
Zarfı Kaan'ın abisine uzattı.
İkisi birbirine baktı.
Artık geri dönüş yoktu.
Finale sadece iki bölüm kalmıştı.