6. Bölüm – Stadın Ortasında

Ertesi gün Nehir, sabah gözlerini açtığında aklına ilk gelen şey Mert'in söylediği sözler oldu.
"Yarın önemli bir işim var."
Ne kadar düşünse de bunun ne olduğunu anlayamamıştı.
Kaan yatağın kenarında oturmuş, telefonuna bakıyordu.
— Günaydın, dedi Nehir uykulu bir sesle.
Kaan gülümsedi.
— Günaydın güzelim. Bugün planımız belli.
Nehir doğrulup ona baktı.
— Ne planı?
— Galatasaray maçı.
Nehir'in yüzü bir anda aydınlandı.
— Aaa, doğru! Mert ve İpek de bizimle geliyor değil mi?
— Geliyorlar.
Nehir hemen yataktan kalktı.
— O zaman bugün forma giyiyoruz!
Kaan gülerek başını salladı.
— Zaten başka türlüsünü beklemiyordum.
Akşam olduğunda dört arkadaş da Galatasaray formalarıyla hazırdı.
Nehir ve İpek yan yana yürürken sürekli konuşuyor, Kaan ile Mert ise arkalarından onları izliyordu.
Stadyuma yaklaştıkça sesler yükselmeye başladı.
Marşlar, tezahüratlar, bayraklar...
Her yer kırmızı ve sarıydı.
Nehir heyecanla Kaan'ın koluna girdi.
— Burası inanılmaz!
Kaan ona bakıp gülümsedi.
— Sen mutluysan daha da güzel.
İpek de Mert'in koluna girmişti.
— Mert, neden bu kadar sessizsin?
Mert bir an duraksadı.
— Heyecanlıyım sadece.
İpek şaşırdı.
— Maç için mi?
Mert gülümsedi.
— Maç için...
Ama aslında başka bir şey için heyecanlıydı.
Cebindeki küçük kutuyu yokladı.
İpek'in bundan haberi yoktu.
Maç başladı.
Dört arkadaş tribünde yerlerini aldı.
Nehir ile İpek tezahüratlara eşlik ederken Kaan ve Mert de onlara katılıyordu.
Gol olduğunda Nehir sevinçle Kaan'a sarıldı.
— GOOOOL!
Kaan kahkahalarla ona sarıldı.
Bir süre sonra İpek de Mert'e dönüp:
— Çok güzel bir akşam oluyor, dedi.
Mert onun gözlerine baktı.
— Daha yeni başlıyor.
İpek bu sözün ne anlama geldiğini anlayamadı.
Maçın ardından stadyumda özel bir anons yapıldı.
Tribünlerdeki ışıklar biraz azaldı.
Sahanın ortasında kırmızı bir alan oluşturuldu.
İpek şaşkınlıkla sahaya baktı.
— Ne oluyor?
Nehir de merakla ayağa kalktı.
— Bilmiyorum!
Kaan ise gülümseyerek Mert'e baktı.
Mert başıyla küçük bir işaret yaptı.
Kaan'ın yüzündeki gülümseme büyüdü.
Mert, İpek'in elini tuttu.
— Benimle gelir misin?
— Nereye?
— Sadece gel.
Dört kişi birlikte sahaya doğru ilerledi.
İpek hâlâ hiçbir şey anlamamıştı.
Sahanın ortasına geldiklerinde Mert bir anda durdu.
İpek ona baktı.
— Mert?
Mert derin bir nefes aldı.
Sonra cebinden küçük siyah kutuyu çıkardı.
İpek'in gözleri büyüdü.
— Hayır...
Mert dizlerinin üzerine çöktü.
Stadyumdaki binlerce insanın arasında, sevdiği kadının gözlerinin içine bakarak konuşmaya başladı.
— İpek... Seni hayatımın en güzel yerinde buldum. Sen benim sadece sevgilim değil, en yakın arkadaşım, en büyük destekçim oldun.
İpek'in gözleri dolmuştu.
Nehir ellerini ağzına götürüp heyecanla onları izliyordu.
Kaan ise Nehir'in elini tuttu.
Mert kutuyu açtı.
— Ben hayatımın geri kalanını seninle geçirmek istiyorum.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra Mert gülümsedi.
— Benimle evlenir misin?
İpek'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
Bir süre cevap veremedi.
Sonra başını defalarca salladı.
— Evet!
Mert ayağa kalkıp yüzüğü onun parmağına taktı.
İpek ona sarıldığında stadyum bir anda alkış ve tezahüratlarla inledi.
Nehir gözyaşlarını silerek Kaan'a sarıldı.
— Çok güzel değil mi?
Kaan onun saçlarına bir öpücük kondurdu.
— Evet. Ama bizim düğünümüzden sonra ikinci en güzel an.
Nehir gülerek ona vurdu.
— Kıskanma şimdi.
Kaan kahkaha attı.
Mert ve İpek birbirlerine sarılırken dört arkadaşın arkasında dev Galatasaray tribünleri ışıl ışıl parlıyordu.
Gökyüzünde havai fişekler yükseldi.
Kırmızı ve sarı ışıkların altında dört arkadaş yan yana durdu.
O gece sadece bir maç kazanılmamıştı.
Bir aşk da yeni bir başlangıç kazanmıştı.
Ve Nehir'in aklından tek bir düşünce geçti:
"Bazen hayatın en güzel anları, hiç beklemediğin bir yerde karşına çıkardı."