3. Bölüm — Akşamın Dedikodusu

Evdeki son koliler de açılmıştı.
Nehir sabah boyunca dolapları düzenlemiş, mutfağı toparlamış, yatak odasındaki kıyafetleri tek tek yerleştirmişti.
Akşamüstü sonunda kendini koltuğa bıraktı.
“Bitti.”
Kaan mutfaktan başını uzattı.
“Emin misin?”
Nehir gözlerini kapattı.
“Evet.”
“Yarın yine bir şeylerin yerini değiştirirsin.”
Nehir gözlerini açıp ona baktı.
“Belki.”
Kaan gülümsedi.
“Biliyordum.”
Tam o sırada Nehir'in telefonu çaldı.
Mert'ti.
Mert: Akşam parka iniyor musunuz?
Nehir hemen cevap yazdı.
Nehir: İniyoruz. Neden?
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
Mert: Mangal yapalım. İpek de burada.
Nehir Kaan'a baktı.
“Mangal?”
Kaan montunu alırken gülümsedi.
“Ben hazırım.”
Akşam hava serinlemişti.
Parkta Mert ve İpek çoktan yerlerini hazırlamışlardı.
Küçük bir mangal yanıyor, masanın üzerinde yiyecekler, içecekler ve atıştırmalıklar duruyordu.
Nehir yere serilen örtünün üzerine oturdu.
“Sonunda evden çıktık.”
İpek güldü.
“Yeni evin işleri bitmedi mi?”
“Bitti ama yarın yine başlayacakmış gibi hissediyorum.”
Mert mangalın başından seslendi.
“Evlenince hayat böyle.”
Kaan ona baktı.
“Sen ne zamandır evlilik uzmanı oldun?”
Mert kahkaha attı.
“İpek sayesinde.”
İpek hemen araya girdi.
“Benim üzerime atma.”
Nehir gülmeye başladı.
Bir süre sonra herkes yemeklerini alıp örtünün üzerine oturdu.
Mangalın sıcaklığı etraflarını ısıtıyordu.
Nehir eline çekirdek aldı.
“Tamam.”
İpek ona baktı.
“Ne tamam?”
“Dedikodu zamanı.”
Mert başını kaldırdı.
“Ben gidiyorum.”
Nehir kahkaha attı.
“Sen otur. Senin hakkında konuşmayacağız.”
“Bu cümle hiç güven vermedi.”
İpek Nehir'e yaklaşıp fısıldadı.
“Şimdi sana bir şey anlatacağım…”
İki kız birbirlerine yaklaşıp konuşmaya başladılar.
Kaan ile Mert ise birkaç metre ötede mangalla ilgileniyordu.
Mert başını çevirip kızlara baktı.
“Bunlar kesin bizi konuşuyor.”
Kaan omuz silkti.
“Kesin.”
“Hiç merak etmiyor musun?”
Kaan gülümsedi.
“Hayır.”
“Nasıl?”
“Çünkü birazdan zaten anlatırlar.”
Gerçekten de birkaç dakika sonra Nehir yüksek sesle güldü.
“Kaan!”
Kaan ona döndü.
“Efendim?”
“Hiçbir şey.”
“Az önce adımı söyledin.”
“Yanlışlıkla.”
Mert kahkaha attı.
“Yakalandın.”
Saat ilerledikçe hava daha da soğudu.
İpek ellerini birbirine sürttü.
“Ben üşüdüm.”
Nehir de battaniyeye sarıldı.
“Ben de.”
Kaan hemen yerinden kalktı.
“Gel.”
Nehir yanına oturduğunda Kaan montunu onun omuzlarına örttü.
“Sen üşüme.”
Nehir gülümsedi.
“Sen ne yapacaksın?”
“Ben iyiyim.”
Mert de İpek'in üşüdüğünü fark edip yanına geçti ve onu kendine doğru çekti.
İpek başını Mert'in omzuna yasladı.
“Şimdi daha iyi.”
Nehir onları görünce gülümsedi.
“Bence bugün hepimiz iyi durumdayız.”
Kaan onun omzuna kolunu doladı.
“Bence de.”
Dördü bir süre sessizce oturdular.
Mangalın ateşi yavaş yavaş azalıyor, parkın ışıkları etrafı aydınlatıyordu.
Nehir başını Kaan'ın omzuna yasladı.
“Böyle akşamları seviyorum.”
Kaan saçlarına hafifçe dokundu.
“Ben de.”
Nehir gözlerini kapattı.
Her şey gerçekten yoluna girmiş gibiydi.
Yeni evleri vardı.
Yeni hayatları vardı.
Yanlarında sevdikleri insanlar vardı.
Ve o gece hiçbiri, yaklaşan değişimin farkında değildi.
Çünkü bazı fırtınalar gelmeden önce hava fazlasıyla sakin olurdu.