14. Bölüm – Beklenmedik Haber

Birkaç gün her zamanki gibi geçmişti.
Nehir sabahları biraz daha yorgun uyanmaya başlamıştı. İlk başta bunu önemsememişti. Sonuçta son zamanlarda ev işleri, koşturmalar ve düğün hazırlıkları derken yorulması normaldi.
Ama o sabah mutfağa girdiğinde bir anda midesi bulandı.
Elini ağzına götürüp lavaboya koştu.
Bir süre sonra doğruldu ve aynadaki yansımasına baktı.
— Ne oluyor bana?
Kaan çoktan işe gitmişti.
Nehir yüzünü yıkayıp biraz oturdu. Birkaç dakika sonra kendisini daha iyi hissedince olanları önemsememeye çalıştı.
Fakat öğlene doğru aynı şey tekrarlandı.
Bu kez daha kötüydü.
Nehir hemen İpek'i aradı.
— İpek...
— Ne oldu?
— Midem çok bulanıyor. Birkaç gündür böyleyim ama bugün daha kötü.
İpek endişelendi.
— Mert'le gelip seni alalım.
— Gerek var mı bilmiyorum.
— Nehir, hastaneye gidelim. İçim rahat etsin.
Bir süre sonra Mert geldi.
— Hazır mısın?
Nehir başını salladı.
— Hazırım.
Hastanede yapılan kontrollerin ardından Nehir doktorun karşısında oturuyordu.
Doktor gülümseyerek:
— Sonuçlarınız çıktı.
Nehir biraz tedirgindi.
— Önemli bir şey mi?
Doktor başını salladı.
— Hayır. Hatta güzel bir haberiniz var.
Nehir şaşkınlıkla baktı.
Doktor sonucu önüne koydu.
— Hamilesiniz.
Nehir birkaç saniye konuşamadı.
Gözleri büyüdü.
— Hamile miyim?
— Evet. Henüz çok erken bir dönem.
Nehir'in gözleri doldu.
Aklına birkaç gün önce Kaan'la yaptıkları konuşma geldi.
"Bir gün evimizin içinde küçük birinin koşuşturduğunu..."
Elini karnının üzerine koydu.
Mert dışarıda bekliyordu. Nehir odadan çıktığında yüzündeki ifadeyi görünce hemen ayağa kalktı.
— Ne oldu?
Nehir gözyaşlarının arasından gülümsedi.
— Mert...
— Söyle.
— Hamileyim.
Mert birkaç saniye şaşkınlıkla ona baktı.
Sonra yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
— Gerçekten mi?
Nehir başını salladı.
Mert ona sarıldı.
— Tebrik ederim kuzenim.
Nehir gülerek ağladı.
— Kaan'a ben söylemek istiyorum.
— Tabii. En güzelini sen söyle.
Akşam olduğunda Nehir evde Kaan'ı bekliyordu.
Kaan kapıdan girer girmez Nehir'e baktı.
— Bugün nasılsın?
Nehir gülümsedi.
— İyiyim.
Kaan yanına gelip onu öptü.
— Mert seni hastaneye götürmüş. Çok merak ettim.
— İyiyim gerçekten.
Kaan ceketini çıkarırken Nehir onu izliyordu.
Söylemek istiyordu.
Ama kelimeler ağzından çıkmıyordu.
Bir süre dayandı.
Sonra dayanamadı.
— Kaan...
— Efendim?
Nehir gözleri dolarak ona baktı.
— Sana bir şey söylemem gerekiyor.
Kaan'ın yüzü ciddileşti.
— Ne oldu?
Nehir onun elini tuttu.
— Bugün hastaneye gittim.
Kaan endişeyle:
— Neden?
Nehir hafifçe gülümsedi.
— Çünkü birkaç gündür midem bulanıyordu.
Kaan bir şey söylemeden onu dinledi.
Nehir derin bir nefes aldı.
Sonra elini karnının üzerine koydu.
— Ve artık sadece ikimiz değiliz.
Kaan'ın gözleri büyüdü.
Nehir fısıldadı:
— Bebeğimiz olacak.