Bölüm 25 – Bir Hayalin Yıkılışı

Şehir dışından döndüklerinin üzerinden birkaç gün geçmişti.
İpek o sabah mutfakta Mert'le konuşurken birden durdu.
“Bir dakika…”
Mert hemen ona baktı.
“Ne oldu?”
İpek başını tuttu.
“Başım dönüyor.”
Mert kolundan tuttu.
“İpek, otur.”
İpek daha fazla dayanamayınca kısa süreliğine bayıldı.
Mert panikle onu hastaneye götürdü.
Doktor gerekli kontrolleri yaptıktan sonra Mert ve İpek'le konuştu.
“Bayılmasının nedeni gebelik değil. Testler gebelik göstermiyor. Büyük ihtimalle geçici bir tansiyon düşmesi.”
Mert rahat bir nefes aldı.
“Yani bebeğimiz olmayacak diye bir şey yok?”
Doktor bir süre sessiz kaldı.
“Başka bazı tetkiklerde ise İpek'in doğal yollarla çocuk sahibi olmasını çok zorlaştıran ciddi bir sorun olduğunu gördük.”
İpek'in yüzü düştü.
“Yani…”
Doktor daha yumuşak bir sesle:
“İleride çocuk sahibi olmak mümkün olmayabilir. Bu konuda kesin konuşmak için daha ayrıntılı değerlendirme gerekir.”
İpek'in gözleri doldu.
“Ben anne olmak istiyordum…”
Mert hemen onun elini tuttu.
“İpek…”
Ama İpek ağlamaya başladı.
“İnci'yi gördükçe ben de bir bebeğim olsun istedim. Neden bizim olmuyor?”
Mert ona sarıldı.
“Bunun senin suçun olmadığını unutma.”
O gece İpek'in üzüntüsü çok ağırlaştı. Kendine zarar verme düşünceleriyle Mert'i korkuttu.
Mert onu yalnız bırakmadı.
“İpek, bana bak.”
İpek ağlayarak başını kaldırdı.
“Ben anne olamayacağım…”
“Senin değerini bir bebeğin olup olmaması belirlemiyor.”
“Ben bunu kaldıramıyorum.”
“Tek başına kaldırmayacaksın. Ben buradayım.”
Mert hemen güvenliğini sağladı ve profesyonel yardım almaları için tekrar sağlık ekibinden destek istedi. Sabaha kadar yanında kaldı.
Uzun süre konuştular.
Sonunda İpek gözyaşlarını silerek:
“Peki… başka bir yolu yok mu?”
Mert:
“Var.”
“Ne yolu?”
“Bir çocuğa yuva olmak.”
İpek ona baktı.
“Evlat edinmek mi?”
Mert başını salladı.
“Evet. İstersen birlikte araştırırız. Ama karar vermek için acele etmeyiz.”
İpek onun elini tuttu.
“Ben bir çocuğun annesi olmak istiyorum.”
Mert:
“O zaman bunu birlikte yaparız.”
Yeni Bir Aile
Bir süre sonra gerekli görüşmeler ve işlemler için evlat edinme sürecini başlattılar.
Çocukların bulunduğu kuruma gittiklerinde ikisinin de heyecanı ve korkusu birbirine karışmıştı.
Görevli onlara küçük bir erkek bebek gösterdi.
İpek bebeği görünce gözleri doldu.
Mert de sessizce ağlamaya başladı.
İpek fısıldadı:
“Çok küçük…”
Mert:
“Ve yalnız.”
İpek bebeğin minik eline dokundu.
“Belki de bizi bekliyordur.”
Mert onun yanına geldi.
“Adı ne olsun?”
İpek gözyaşlarını silerek düşündü.
“Efe.”
Mert gülümsedi.
“Efe…”
Bebeğe baktı.
“Güzel isim.”
İpek bebeği kucağına alırken ağladı.
“Hoş geldin Efe…”
Mert de ikisine sarıldı.
O gün hastanede başlayan üzüntü, hayatlarının en büyük kararlarından birine dönüşmüştü.
Artık biyolojik bir çocuk sahibi olamasalar bile, bir çocuğa sevgi dolu bir yuva verebileceklerini biliyorlardı.
Ve Efe, onların hayatına girmek üzereydi. ❤️