6. Bölüm; Suçlu

Kendi çalıştığım, koridorlarında altı yıldır rozetimle gururla yürüdüğüm emniyet binasının arka kapısına, az önce bir suçlu gibi sızmıştım. Hayat gerçekten tuhaf bir şaka sahnesiydi.

Hemen arkamda, adımlarını bir hayalet kadar sessiz atan Damian duruyordu. Üzerimdeki o eski ceketten kurtulup onun bana fırlattığı siyah takım elbiseyi giydiğimden beri, aynadaki yansımam bile bana yabancı geliyordu. Telsiz odasının loş ışığı yüzüne vururken, Damian belindeki susturuculu silahı kontrol edip bana baktı. O her zamanki sarsılmaz, ölümcül sakinliği üzerindeydi.

"Emin misin dedektif?" diye fısıldadı sesi neredeyse duyulmayacak kadar derinden gelirken. "Bu kapıdan geçtikten sonra geri dönüşün yok. Rozetini tamamen çöpe atmış olacaksın."

Cebimden yeni bir sakız çıkarıp ağzıma attım ve yüzüme o her zamanki relax gülümsememi yerleştirdim. "Rozetim zaten dün gece televizyonda alt yazı olarak çöpe atıldı, 27 Numara. Hem bilirsin, kurallara uymak hiçbir zaman benim tarzım olmadı. Şimdi şu kapıyı aç da patronun kim olduğunu emniyetteki o köstebeğe gösterelim."

Damian dudaklarının kenarıyla hafifçe sırıttı. Vincent’ın bu delice rahatlığı, en tehlikeli anlarda bile onun buzlarını eritmeyi başarıyordu. Uzun parmaklarıyla kapının elektronik kilidine siber bir cihaz bağladı. Birkaç saniye içinde cihaz yeşil ışık yaktı ve kapı hafif bir klik sesiyle aralandı.

İçerisi tamamen karanlıktı. Gece nöbetindeki birkaç memur ön taraftaydı ama siber suçlar departmanının olduğu bu koridor tamamen ıssızdı. Parmak uçlarımızda, benim eski masamın olduğu ana bilgisayar odasına doğru ilerledik.

Tam ana sunucuya ulaşıp flaş belleği takacağım sırada, koridorun sonundaki asansörün kapısı büyük bir gürültüyle açıldı ve ışıklar aniden yandı.

Ağzımdaki sakızı çiğnemeyi aniden durdurdum. Karşımızda duran kişi, elindeki silahı doğrudan bize doğrultmuş olan, emniyetteki en yakın ekip arkadaşım Simon'dan başkası değildi. Ama gözlerinde dostça hiçbir şey yoktu.

Damian salise içinde silahını Simon'a doğrulturken, aralarındaki o ölümcül sessizliği Simon'ın soğuk sesi böldü: "Geç kaldın Vincent. Zack senin buraya geleceğini çoktan biliyordu."