14. Bölüm; Kuşatma

Kırmızı alarm ışıkları teknoloji odasının duvarlarında birer kırbaç gibi patlarken, ekrandaki bahçe kameralarından Zack’ın adamlarının simsiyah minibüslerden ellerinde ağır silahlarla indiğini izliyordum. Parmaklarımız hâlâ klavyenin üzerinde, birbirine kenetlenmiş haldeydi.

"Zack bizi sandığımdan daha çabuk buldu," diye tısladı Damian. Sol omzundaki dikişlerin acısıyla çenesi kasılmıştı ama gözlerindeki o ölümcül 27 Numara ışığı anında geri dönmüştü. Kenetli ellerimizi yavaşça çözdü ve masanın üzerindeki susturuculu silahını kavradı.

"Evi altı dakikada tamamen temizlerler," dedim, sakin kalmaya çalışarak cebimden yeni bir sakız çıkardım ve ağzıma attım. Silahımın şarjörünü *klik* sesiyle yuvasına oturttum. "Tabii eğer karşılarında altı yıllık bir cinayet büro dedektifi ve bu şehrin en aranan mafya lideri olmasaydı."

Damian acıyla sırıttı, sağlam olan sağ koluyla beni hafifçe arkasına, koridora doğru yönlendirdi. "Benim arkamda kal Vincent. Omzum seni korumama engel değil."

"Hadi oradan 27 Numara," diyerek onu omzundan tutup sertçe duvara yasladım. Aramızdaki mesafe bir anda yok olmuştu, göğsüm göğsüne çarparken nefeslerimiz birbirine karıştı. Yanaklarımın utançtan ve bu ani yakınlıktan dolayı alev alev yandığını hissetsem de gözlerimi gözlerinden kaçırmadım. "Burası benim şehrim. Hem mermisini daha yeni çıkardım, dikişlerini patlatırsan seni bir daha dikmem, haberin olsun."

Damian, o koyu gözlerini doğrudan gözlerime dikti. Yüzündeki o mesafeli duruş yerini tuhaf, derin bir memnuniyete bıraktı. "O zaman omuz omuza, dedektif," diye fısıldadı, sesi koridorun loşluğunda yankılandı.

Tam o sırada evin çelik dış kapısı devasa bir patlamayla içeriye doğru uçtu. Zack’ın adamları içeriye sis bombaları fırlatarak kurşun yağdırmaya başladı. Koridor bir anda toz duman içinde kaldı.

Sırtımı Damian’ın sarsılmaz sırtına yasladım. Mermiler başımızın üstünden geçip duvarları parçalarken, vücudunun sıcaklığını ve sırtımdaki o sarsılmaz güveni hissetmek kalbimi kurşunlardan çok daha hızlı çarptırıyordu. Aynı anda öne fırlayıp namlularımızdan ateş saçmaya başladık.

Vincent olarak her zamanki gibi esprili ve tahmin edilemez adımlarla hedeflerin dikkatini dağıtırken, Damian tek eliyle nokta atışı hamleler yaparak yaklaşanları birer birer indiriyordu. Kelimenin tam anlamıyla kusursuz bir ritim yakalamıştık.

Ancak gelenlerin sayısı çok fazlaydı ve bizi koridorun sonundaki çıkışı olmayan o siber odaya doğru sıkıştırıyorlardı. Tam o sırada toz bulutunun arkasından o tanıdık, hain ses yükseldi. Simon, elindeki silahla tam karşımızda belirdi.

"Yolun sonu Vincent! Yolun sonu Damian!" diye bağırdı Simon sırıterek. "Zack sizin bu gece buradan sağ çıkmanızı istemiyor!"

Damian ile göz göze geldik. Yüzümüzde aynı tehlikeli, umursamaz gülümseme vardı. "Bizim lügatımızda teslim olmak yoktur Simon," dedim ve elimdeki son siber bombanın pimini çektim.