Yakinlik

BÖLÜM 9 — Yakınlık
Batu Ela’yı malikânenin geniş salonlarından birine götürdü. Oda büyük, ağır perdelerle gölgeli, ama sıcak bir ışıkla aydınlatılmıştı. Ela bir an etrafa bakındı; burası Batu’nun dünyasının bir parçasıydı, ama içinde kendini güvende hissetti.
Batu başını hafifçe salladı.
“Burada kalabilirsin. İhtiyacın olursa bana haber ver.”
Ela hafifçe gülümsedi.
“Tamam.”
Batu odadan çıktı, kendi odasına gitti. Kapı sessizce kapandı. Ela yatağa uzandı, bir süre tavana bakarak düşündü. Batu’nun yanında olmak istemişti, ama bunu cesurca yapabilmek için beklemişti.
Tam bir saat geçti. Ela hâlâ yatağında oturuyordu ama kalbi hızlı atıyordu. Sonra derin bir nefes aldı, yatağından kalktı ve Batu’nun odasına doğru yürüdü.
Kapıyı açtı, içeriye sessizce girdi. Batu, odasında masa başında oturuyordu, birkaç kağıda bakıyordu ama Ela’yı görünce başını kaldırdı.
Ela tereddüt etmedi. Sadece dürüst bir sesle konuştu.
“Batu…”
Batu başını eğdi.
“Evet?”
Ela hafifçe gülümsedi.
“Ben korktuğum için gelmedim… sadece yanında olmak istedim.”
Batu bir an sustu, gözleri Ela’nın gözlerinde durdu.
Ela hafifçe yana eğildi, sesi yumuşaktı:
“Batu… ben biraz korktum. Birlikte uyuyabilir miyiz?”
Batu kısa bir süre sessiz kaldı. Sonra hafifçe başını salladı.
“Tabii… gel.”
Ela yatağın yanına oturdu. Batu yanına geldi, yatağın ucuna oturdu. Bir süre sessizce durdular. Ama bu sessizlik rahatlatıcıydı, korku değil.
Ela yavaşça Batu’ya yaslandı.
“Tehlikelerden değil, sadece yanında olmak istedim,” dedi fısıldayarak.
Batu bir eliyle Ela’nın omzuna hafifçe dokundu.
“Biliyorum… ama yanında olduğumda seni korumak benim işim.”
Ela gülümsedi ve gözlerini kapattı. Batu da yanına yaslandı. Sessizlik içinde ikisi de yavaş yavaş gevşedi. Dışarıdaki rüzgâr, malikânenin duvarları ve karanlık dünya bir süreliğine uzak kaldı.
Ve o gece, Batu ve Ela için sadece bir uyku değildi.
İkisi için bir güven ve yakınlık anıydı; tehlikelerin gölgesi hâlâ üzerlerinde olsa da… bir anlığına dünya durdu.