Sabahın sessizligi

BÖLÜM 11 — Sabahın Sessizliği
Sabahın ilk ışıkları malikânenin büyük pencerelerinden içeri süzülüyordu. Oda yavaş yavaş aydınlanırken her şey sessizdi.
Ela hâlâ uyuyordu.
Başı Batu’nun omzuna yaslanmıştı ve kolları hâlâ onun etrafındaydı.
Batu ise çoktan uyanmıştı.
Bir süre hiç hareket etmeden tavana baktı. Sonra başını hafifçe aşağı indirip Ela’ya baktı.
Ela’nın saçları yüzüne düşmüştü.
Batu istemeden hafifçe gülümsedi.
“Gerçekten garip bir kızsın,” diye mırıldandı.
Tam o sırada kapı hafifçe çalındı.
Batu hemen ciddileşti.
“Gir.”
Kapı açıldı.
İçeri Batu’nun iki adamı girdi.
Kerem ve Mert.
Ama içeri girer girmez durdular.
Çünkü gördükleri manzara onları şaşırtmıştı.
Ela hâlâ Batu’nun kollarında uyuyordu.
Kerem kaşlarını kaldırdı.
Mert ise hafifçe gülmemek için kendini zor tuttu.
Batu sert bir bakış attı.
“Bir sorun mu var?”
Kerem hemen ciddileşti.
“Hayır patron.”
Ama Mert yine de dayanamadı.
“Patron… şey…”
Batu’nun sesi sertti.
“Ne?”
Mert hafifçe omuz silkti.
“Seni hiç böyle görmemiştik.”
Batu kaşlarını çattı.
“Nasıl?”
Kerem cevap verdi.
“Birini korurken… bu kadar yakın.”
Tam o sırada Ela hafifçe hareket etti.
Gözlerini yavaşça açtı.
Karşısında iki yabancı adam olduğunu görünce birkaç saniye anlamaya çalıştı.
Sonra Batu’ya baktı.
“Sabah oldu mu?”
Batu kısa bir cevap verdi.
“Evet.”
Ela doğruldu ve oturdu.
Kerem ve Mert hâlâ kapının yanında duruyordu.
Ela onları süzdü.
“Bunlar kim?”
Batu cevap verdi.
“Adamlarım.”
Ela başını salladı.
Sonra gülümseyerek dedi:
“Günaydın o zaman.”
Mert hafifçe başını eğdi.
“Günaydın.”
Ama Kerem’in yüzü ciddi kaldı.
Batu hemen konuya girdi.
“Ne oldu?”
Kerem’in yüzü karardı.
“Bir sorun var patron.”
Odadaki hava bir anda değişti.
Batu’nun gözleri sertleşti.
“Konuş.”
Kerem yavaşça cevap verdi.
“Dün gece seni takip eden adamlar…”
Kısa bir duraksama oldu.
“…geri döndü.”
Ela’nın bakışları bir anda Batu’ya döndü.
Ve hikâye tekrar tehlikenin içine girmeye başlamıştı.