Sessizlik ve yakınlık

BÖLÜM 26 — Sessizlik ve Yakınlık
Restoranın içi artık sessizleşmişti. Arhan ve adamları etkisiz hâle gelmiş, diz çökmüş bir şekilde bekliyordu. Batu, Ela’ya bakarak derin bir nefes aldı.
“Tamam… sanırım artık güvenli.” dedi.
Ela hafifçe başını salladı.
“Evet… ama hâlâ içimde bir tedirginlik var.”
Batu ellerini Ela’nın ellerine dokundurdu.
“Artık herkes dışarı çıksın,” dedi kısa ve kararlı bir sesle.
Mert ve Kerem hızla kapıya yöneldi, Arhan’ın adamlarını dışarı çıkarmaya başladılar. Salon bir anda tamamen Ela ve Batu’ya kaldı. Sessizlik, artık sadece onların sesine ve nefeslerine aitti.
Ela derin bir nefes aldı, gözlerini Batu’dan ayırmadı.
“Batu…”
Batu adım attı ve Ela’yı nazikçe kendine çekti.
“Ne oldu?”
Ela gözlerini kapattı, yavaşça dudaklarını Batu’nunkilere yaklaştırdı.
“Artık korkmuyorum… sen yanımdasın.”
Batu gözlerini hafifçe kapadı ve dudaklarını Ela’nın dudaklarına bastırdı. İlk temas kısa ve nazikti, ama ikisi de anladı: aralarındaki bağ artık daha güçlüydü.
Ela ellerini Batu’nun boynuna doladı, dudaklarını biraz daha bastırdı. Batu ellerini Ela’nın beline dolayarak onu kendine çekti.
Salonun havası aniden değişmişti. Dışarıda kaos ve tehlike olsa da, içeride sadece onların dünyası vardı.
Batu fısıldadı:
“Her şey yolunda… ben buradayım, Ela.”
Ela hafifçe gülümsedi, başını Batu’nun omzuna yasladı.
“Biliyorum… sen olmasan bu kadar cesur olamazdım.”
İkisi birkaç saniye sessizce sarılı kaldı. Restoranın loş ışıkları, onları adeta kendi dünyalarına hapsetmişti.
Batu dudaklarını Ela’nın kulak hizasına getirerek fısıldadı:
“Birlikte her şeyi aşacağız… söz veriyorum.”
Ela hafifçe başını kaldırıp onu öptü, bu kez uzun ve güven dolu bir öpücük.
O an ikisi de biliyordu: dışarıda ne kadar tehlike olursa olsun, birlikte olduklarında her şeyin üstesinden gelebilirlerdi.