Mesaj

BÖLÜM 7 — mesaj Araba karanlık sokaklardan sessizce ilerliyordu. Batu direksiyon başındaydı, gözleri yola sabitlenmişti, ama aklı Ela’ya takılmıştı. Ela ön koltukta oturuyor, elinde telefonu ile bir şeyler yazıyordu.
Batu merakla yanına uzandı.
“Ne yazıyorsun?”
Ela başını kaldırmadan cevap verdi, hafifçe gülümseyerek:
“Arkadaşıma yazıyorum.”
Batu kaşlarını çattı.
“Arkadaşına mı? Burada mı?”
Ela telefonu hızlıca açtı ve parmakları ekranda dans eder gibi hareket etti. Saniyeler içinde mesajını yazdı:
“Peşimi bırak yoksa sen ölürsün, ben değil.”
Batu telefonu almaya çalıştı, okumak istedi ama Ela bir adım geri çekildi.
“Bırak bana,” dedi. “Bu iş bana ait.”
Batu bir süre sadece Ela’yı izledi. Mesajın ne olduğunu hâlâ göremiyordu, sadece onun sakin ve kararlı duruşunu.
O sırada arkadaki siyah araba hâlâ onları takip ediyordu. Batu dikkatle arkaya baktı, ama Ela telefonu gönderdiği anda araba birden başka bir yöne saptı.
Batu hâlâ şaşkındı.
“Ne yaptın?” diye sordu.
Ela telefonu cebine koyarken hafifçe gülümsedi.
“Arkadaşıma yazıyordum. Artık peşimizi bırakacaklar.”
Batu gözlerini Ela’dan ayırmadan sessizce başını salladı.
“Sen… çok cesursun,” dedi alçak bir sesle, hem hayran hem de endişeli.
Ela başını salladı.
“Benim için fark etmez. Ama senin için fark eder.”
Batu arabayı sürmeye devam etti. İkisi de sessizdi ama arabadaki hava gergindi; Ela’nın zekâsı ve cesareti, Batu’nun kalbinde yeni bir yer edinmişti.
“Bunu sık sık yapma,” dedi Batu, uyarı tonuyla ama içinde hayranlık da vardı.
Ela hafifçe gülümsedi:
“Bazen… ben de seni korurum.”
Batu başını döndü ama Ela’nın bakışlarını tam olarak göremedi; bakışları hem meydan okuyor hem de güven veriyordu.
Ve arkadaki siyah araba artık tamamen kaybolmuştu.
Şehir sessizdi ama tehlikeler hâlâ yakınlarındaydı. Bu oyun daha yeni başlamıştı.