Maskenin ardından 18 bölüm

Yemekten sonra oda garip bir şekilde sessizleşmişti.
Tabakları toplamıştım.
Aras yatağın kenarında oturuyordu.
Ben de pencerenin önünde duruyordum.
Hava kararmıştı.
Bir anda…
tık.
Her şey kapandı.
Işıklar.
Sesler.
Her şey.
Oda bir anda zifiri karanlığa gömüldü.
Kalbim bir anda hızlandı.
“Aras?”
Sesim beklediğimden daha ince çıktı.
“Buradayım,” dedi hemen.
Ama… göremiyordum.
Hiçbir şey yoktu.
Elimi uzattım ama boşluk.
İçim daraldı.
Saçma olduğunu biliyordum.
Ama karanlık… hep böyle yapıyordu.
Nefesim hızlandı.
Sakin olmaya çalıştım.
“Elektrikler gitti galiba,” dedi Aras.
“Evet.”
Normal konuşmaya çalıştım.
Ama sesim titredi.
Aras fark etti.
Hep fark ediyordu zaten.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Yalandı.
Sessizlik.
Sonra adımlarını duydum.
Bana doğru geliyordu.
Bir adım daha attım geriye.
Duvara çarptım.
Tam o anda…
Aras’ın eli bileğime değdi.
İrkilmedim.
Aksine… rahatladım.
“Derin.”
Bir şey diyemedim.
Boğazım düğümlendi.
Aras beni kendine çekti.
Kollarını etrafıma sardı.
Başım göğsüne çarptı.
Kalp atışını duyabiliyordum.
Düzgün.
Sakin.
Benimkinin tam tersi.
“Tamam,” dedi yavaşça.
“Elimdeyim.”
Bir an durdum.
Sonra… dayanamayıp ona biraz daha yaklaştım.
Kollarımı beline sardım.
“Ben… karanlıktan hoşlanmıyorum.”
“Fark ettim.”
Sesinde hafif bir gülümseme vardı ama dalga geçmiyordu.
Sadece yumuşaktı.
“Geçecek,” dedi.
“Elektrikler gelir.”
Ama gelmedi.
Dakikalar geçti.
Sonra Aras telefonuna baktı.
“Sabaha kadar yokmuş.”
Kalbim yine sıkıştı.
“Ciddi misin?”
“Evet.”
Bir şey demedim.
Sadece ona daha sıkı sarıldım.
Aras saçlarımı okşadı.
“Hey… güzelim.”
Ses tonu yumuşadı.
“Buradayım.”
Gözlerimi kapattım.
Karanlıkta göz kapatmak saçmaydı ama…
Daha iyi hissettirdi.
Tam o sırada…
Koridordan bir ses geldi.
İnce… garip bir ses.
Sanki biri fısıldıyordu.
Vücudum gerildi.
“Aras…”
“Duydum.”
Sonra başka bir ses.
Daha kalın.
“Buradaaa…”
Kalbim yerinden çıkacak gibiydi.
Aras beni biraz daha sıkı tuttu.
“Bana bak,” dedi.
Ama bakamıyordum.
Karanlıktı.
Sesler yaklaştı.
Kapının önüne kadar geldi.
Tırmalama sesi.
Yavaş.
Rahatsız edici.
Gözlerim doldu.
“Aras…”
“Şşş.”
Saçlarımı okşadı.
“Geçti.”
“Geçmedi…”
Sesim kırıldı.
Kapının önünde biri güldü.
Yapay bir gülüş.
“Deriiiin…”
Bu sefer gerçekten korktum.
Aras hemen konuşmaya başladı.
Ama… sanki onlara değil.
Bana.
“Bugün yemek güzeldi,” dedi bir anda.
Şaşırdım.
“Ne—”
“Ciddi diyorum,” dedi.
“Biraz daha tuz olabilirdi ama idare ederdi.”
Gözlerimden yaş aktı ama… hafifçe güldüm.
“Salak.”
Kapının önündeki sesler devam ediyordu.
Ama Aras durmadı.
“Yarın ne yapacağız biliyor musun?”
“Ne?”
“Sen yine yemek yapacaksın.”
“Hayır.”
“Evet.”
“Sen yap.”
“Ben yakarım.”
İstemeden ona daha çok sokuldum.
Sesler hâlâ vardı.
Ama…
Artık biraz daha uzakta gibiydi.
“Prensesim benim,” dedi fısıltıyla.
“Sakin.”
Kalbim biraz yavaşladı.
“Buradayım.”
Kapının önündeki fısıltılar bir süre sonra kesildi.
Ayak sesleri uzaklaştı.
Koridor tekrar sessizleşti.
Ben hâlâ Aras’a sarılıydım.
Bırakmak istemiyordum.
Aras da bırakmadı.
Bir süre öyle kaldık.
Karanlık…
Artık o kadar korkutucu değildi.
Çünkü yalnız değildim.
Aras başını hafifçe saçlarıma yasladı.
“Gitti onlar.”
“Biliyorum.”
Ama yine de…
Onu bırakmadım.
O da beni.
Ve o karanlık gecede…
İlk defa korkumdan çok…
Onun varlığını hissediyordum.