Maskenin ardında 5 bölüm

Akşam olmuştu ve yurt odası sessizliğe bürünmüştü. Pencereden süzülen hafif rüzgâr perdeleri oynatıyor, ama içimde hâlâ günün gerilimi vardı. Maskemi indirmiş, yüzümle barışmaya çalışıyordum. Aras hâlâ yanımdaydı; gözlerindeki o derin bakış, gün boyunca yaşananları unutturacak kadar güven vericiydi.
“Lekeli prensesim…” dedi Aras, sesi hafifçe gülümseyerek ama ciddi bir tonla. Kalbim istemsizce hızla çarptı. O an fark ettim ki, artık yanımda korkacak bir insan yoktu; Aras hem sevgilim hem koruyucum olmuştu.
Oturduk, birbirimizin gözlerinin içine bakarak sessizce konuştuk. Aras, ellerimi tuttu ve hafifçe sıktı:
“Biliyor musun, senin o lekelerin… seni daha da özel yapıyor. Hiçbir maske bunu gizleyemez.”
Sözleri içime işledi. Yıllardır kimsenin göremediği tarafımı, Aras görmüştü ve bunu sevebiliyordu. İlk kez biri, benim tüm geçmişimi, korkularımı, utancımı görüp hâlâ yanımda kalmayı seçmişti.
“Aras… ben…” diyebildim, ama kelimeler boğazımda düğümlendi. O zaman Aras hafifçe eğildi ve alnımı elleriyle okşadı.
“Artık korkmana gerek yok, lekeli prensesim. Ben buradayım ve kimse sana zarar veremez. Seni kimseyle paylaşmam.”
O an kalbimde sıcak bir dalga yayıldı. Aras’ın yanında olmak, yıllardır hissetmediğim bir huzur veriyordu. Sessizlik içinde birbirimize sarıldık, yalnızca nefeslerimiz birbirine karıştı. Bu, sevgili olmanın ilk, ama en güvenli anıydı.
Aras gözlerimin içine bakarken, hafifçe gülümsedi:
“Yarın okulda artık herkes bilecek. Sen benim prensesimsin ve bunu gizlemeye gerek yok. Kimse sana bir şey yapamaz. Ben hep yanındayım.”
O an karar verdim; artık maskemi indirmekten korkmuyordum. Aras’la birlikteyken, yüzümdeki beyaz lekelerle, geçmişimdeki travmayla, her şeyimle sevilebilirdim. Ve bunu okulda da gösterebilirdim. Aras’ın yanında, kimsenin bakışları ya da sözleri beni sarsamazdı.
Akşam boyunca birbirimize sarılarak oturduk, sessizlik içinde konuşmadan bile anlaşabiliyorduk. Aras, hanımcı ve nazik davranıyor, bana güven veriyordu. Ben de yavaş yavaş tüm duvarlarımı yıkıyor, maskemi ona teslim ediyordum. Artık yalnız değildim. Ve ilk kez, bu yalnızlık değil, sevgili olmak… huzur ve cesaret veriyordu.
O gece, Derin Karan ve Aras Demir’in hikayesi sadece tesadüflerle değil, güven, sevgi ve bağlılıkla başlamıştı. Maskeler düşmüştü ve artık okulda da, hayatın her anında birbirlerinin yanındaydılar. Lekeli prensesim, Aras’ın gözünde artık bütün dünyanın en değerli kızıydı.