Maskenin ardında 2 bölüm

Ertesi gün yurt odasına yerleşirken, kalbim hâlâ dün Aras’ın bakışlarını hatırlıyordu. Sessizce odamın köşesine eşyalarımı yerleştiriyordum, kendi dünyamda, kendi sessizliğimde. Aras da odanın diğer tarafında eşyalarını açıyordu. O an fark ettim ki, bu karşılaşma tesadüften öte bir şey gibi hissettirmişti bana.
Akşam olunca, banyoya yöneldim. Yüzümdeki büyük beyaz doğum lekelerini gizlemek için biraz bakım yapmam gerekiyordu. Aynadaki yansıma bana hem tanıdık hem yabancı geliyordu. Ellerimle kremimi sürerken kendimi bir yabancı gibi hissettim; maskemi düşürmekten korktum ama bunu yalnızca banyo aynasında yapabiliyordum.
Tam o sırada kapı açıldı ve Aras içeri girdi. O an kalbim bir anlığına durdu. Aras, yüzündeki şaşkınlığı hemen saklamaya çalıştı ama gözleri istemsizce yüzüme kaydı. Beyaz lekeleri görmüştü.
“Derin…” dedi yavaşça, sesi titremiyor gibiydi ama içten bir hayranlık vardı.
“Ne var?” diye sordum, biraz panik ve öfke karışımı. Yüzümü hızlıca ellerimle kapattım.
Ama Aras, sessizce yanıma geldi ve ani bir hareketle beni duvar ile arasına aldı. Sanki dışarıdan kimse giremeyecekmiş gibi, ama korkutucu değil; koruyucu bir duruştu bu.
“Derin…” dedi tekrar, ama bu sefer daha kararlı. “Sen… çok güzelsin.”
O an hiçbir şey diyemedim. Maskemi, içimdeki yılların korkusunu ve utancı bir kenara bırakmak istedim ama kelimeler boğazımda düğümlenmişti. Aras, yüzümü elleriyle nazikçe tuttu. O bakış… öyle derin, öyle gerçekti ki; yıllardır kimsenin göremediği şeyi, yıllardır kendimden bile sakladığım güzelliği fark etmişti.
İçimde garip bir sıcaklık hissettim. Hayatımda ilk defa biri yüzümdeki lekeleri gördü ve bana hâlâ aşık olabileceğini düşündü. Bu, hem korkutucu hem de inanılmaz bir histi.
“Maskeni… belki artık çıkarmalısın,” dedi Aras, gözlerime bakarak. “Ama sadece bana…”
O anda fark ettim ki, bu yurt odasında başlayan tesadüf, benim maskemin ardındaki hayatı değiştirecek ilk adımdı. Aras’ın varlığı hem korkutucu hem de büyüleyiciydi. Ve belki de… ilk kez birine güvenebilecektim