21 bölüm

Mezuniyet balosuna sadece birkaç saat kalmıştı.
Odanın içi dağınıktı. Elbiseler yatağın üstüne serilmişti, makyaj malzemeleri masaya yayılmıştı, saç tokaları yerdeydi.
Aynanın karşısında duruyordum.
Elbiseye bakıyordum.
Siyah, sade ama şık bir elbise.
Giymeye cesaret edemiyordum.
Aras kapıya yaslanmış beni izliyordu.
“Derin.”
“Hmm?”
“Beş dakikadır aynı elbiseye bakıyorsun.”
Derin bir nefes aldım.
“Saçma durursa?”
Aras hafifçe güldü.
“İmkansız.”
“Ya yakışmazsa?”
Aras kapıdan ayrılıp yanıma geldi.
Elbiseyi eline aldı.
“Bunu giydiğinde yakışmama ihtimali yok.”
Kaşlarımı çattım.
“Nasıl bu kadar eminsin?”
Aras omuz silkti.
“Çünkü sen giyiyorsun.”
Kalbim hafifçe hızlandı.
“Aras…”
“Ne var?”
“Ciddi ol.”
Aras bana yaklaştı.
Gözlerimin içine baktı.
“Ciddiyim.”
Bir an sustum.
Sonra elbiseyi alıp banyoya girdim.
Kapıyı kapattım.
Bir süre aynaya baktım.
Sonra elbiseyi giydim.
Siyah kumaş omuzlarıma oturdu.
Belimi sardı.
Dizlerimin biraz üstünde bitiyordu.
Saçlarımı hafif dalgalı bıraktım.
Az bir makyaj yaptım.
Kapıyı açmadan önce derin bir nefes aldım.
Sonra çıktım.
Aras pencerenin yanında duruyordu.
Döndü.
Beni gördü.
Ve…
Olduğu yerde kaldı.
Gözleri üzerimde sabitlendi.
“Aras?”
Cevap vermedi.
“Bir şey söylesene.”
Yavaşça yanıma geldi.
Bana bakmayı bırakmadı.
“Derin.”
“Ne?”
“Sen… çok güzelsin.”
Gözlerimi kaçırdım.
“Abartma.”
“Abartmıyorum.”
Bir adım daha yaklaştı.
“Gerçekten çok güzelsin.”
Kalbim hızlandı.
Aras elini saçlarıma götürdü.
Hafifçe bir tutamını düzeltti.
“Kimse sana bakmasın istiyorum.”
Gülümsedim.
“Niye?”
“Çünkü hepsi kıskanacak.”
“Aras.”
“Evet.”
“Sen de hazırlandın mı?”
Aras siyah gömleğini gösterdi.
“Ben hazırım.”
“Fena değil.”
Aras kaşlarını kaldırdı.
“Fena değil mi?”
Gülümsedim.
“İyi.”
Aras yaklaştı.
“Yani yakışıklı mıyım?”
“Biraz.”
“Biraz mı?”
Tam cevap verecekken eğildi.
Yanağıma küçük bir öpücük bıraktı.
“Şimdi?”
Gözlerimi devirdim ama gülümsedim.
“Biraz daha.”
Aras güldü.
“Elinden gelen iltifat bu mu?”
“Evet.”
Elimi tuttu.
“Gidelim mi?”
Başımı salladım.
Salon ışıklarla doluydu.
Müzik çalıyordu.
İnsanlar konuşuyor, gülüyor, fotoğraf çekiliyordu.
Kalabalık beni biraz gerdi.
Aras bunu fark etti.
Elimi daha sıkı tuttu.
“Sakin.”
“Kalabalık çok.”
“Yanındayım.”
Başımı salladım.
İçeri girdik.
Bir masa bulup oturduk.
Bir süre etrafı izledim.
Herkes eğleniyordu.
Aras bana baktı.
“Dans etmek ister misin?”
“Hayır.”
“Niye?”
“Rezillik olur.”
Aras hafifçe gülümsedi.
“Ben varken olmaz.”
Elimi tuttu.
Ayağa kaldırdı.
“Aras—”
“Gel.”
İtiraz edecek halim yoktu.
Ortaya çıktık.
Müzik yavaşladı.
Aras belime elini koydu.
Diğer eliyle elimi tuttu.
Yavaşça hareket etmeye başladık.
Kalbim çok hızlı atıyordu.
Başımı göğsüne yasladım.
“Aras.”
“Hmm?”
“Herkes bakıyor.”
“Baksınlar.”
“Rahatsız oluyorum.”
Aras başını hafifçe eğdi.
Saçlarıma küçük bir öpücük bıraktı.
“Ben bakıyorum sadece.”
Kalbim yumuşadı.
Bir süre öyle dans ettik.
Müzik yavaş yavaş devam etti.
Aras fısıldadı.
“Derin.”
“Evet?”
“Bugün çok güzelsin.”
Gülümsedim.
“Az önce de söyledin.”
“Yine söylüyorum.”
Yüzümü kaldırdım.
Göz göze geldik.
Aras yanağıma bir öpücük daha bıraktı.
Sonra dudağımın kenarına çok hafif dokundu.
Kalbim duracak gibi oldu.
“Aras…”
“Ne?”
“Balo ortasındayız.”
Aras gülümsedi.
“Farkındayım.”
Başımı tekrar göğsüne yasladım.
Müzik devam ediyordu.
Işıklar üzerimizde dolaşıyordu.
İlk defa…
Kalabalığın içinde bile güvende hissediyordum.
Aras kolunu biraz daha sardı.
“Derin.”
“Hmm?”
“Mezun oluyoruz.”
“Evet.”
“Yeni bir hayat başlayacak.”
Sessiz kaldım.
Sonra hafifçe dedim:
“Yeter ki sen yanımda ol.”
Aras hiç düşünmeden cevap verdi.
“Hep olacağım.”
Ve o an…
Mezuniyet balosu sadece bir gece değil,
hayatımın en sakin, en sıcak anlarından biri oldu. 🖤