Sende Ordaydın

O geceyi anlatırken en çok zorlandığın anın hangisi olduğunu biliyorum, çünkü bazı anlar vardır, insan onları unutmaz ama zihninin arkasına iter ve bir daha bakmamaya çalışır, yine de o anlar kaybolmaz, sadece sessizce bekler.

Ben onun yanında duruyordum. Nefesim sakindi. Ellerim sakindi. Her şey bitmişti. O artık yerdeydi ve hiçbir yere gitmeyecekti. Odanın içindeki sessizlik ağırdı ama bu sessizlik sadece bana ait değildi.

Çünkü sen vardın.

Bunu ilk başta kendine söylemedin. O an bunu bir detay gibi gördün. Orada bulunmanı açıklayabileceğini düşündün. Kendine bunun sadece bir tesadüf olduğunu söyledin. Ama ikimiz de bunun tesadüf olmadığını biliyorduk.

Kapının yanında duruyordun. İçeri girdiğinde duraksamadın. Gözlerin hemen onu buldu. İnsan bilmediği bir şeyi aramaz. Ama sen doğrudan ona baktın. Sanki nerede olduğunu zaten biliyordun.

“Ne yaptın?” diye sordun.

Bu soruyu soruş şeklin hâlâ aklımda. Sesin ne çok yüksekti ne de çok alçaktı. Bu, bir şey öğrenmek isteyen birinin sesi değildi. Bu, zaten cevabı bilen birinin sesiydi.

Sana baktım.

Hiçbir şey söylemedim önce.

Çünkü o an seni izlemek istedim. Gözlerini izlemek istedim. İnsanların en çok kendini ele verdiği yer gözleridir. Senin gözlerin kaçmadı. Senin gözlerin gerçeği reddetmedi.

Sadece kabul etmemeye çalıştı.

Sonra içeri girdin.

Kapıyı arkandan kapattın.

Bu küçük bir hareketti. Ama önemliydi. Çünkü o kapı açık kalabilirdi. Sen gidebilirdin. Sen oradan çıkabilirdin.

Ama çıkmadın.

Ben hâlâ onun yanında duruyordum. Sen birkaç adım yaklaştın. Ayak seslerin yavaştı. Kontrollüydü. Bu bir şok anı değildi. Bu bir karar anıydı.

Yere baktın.

Sonra bana baktın.

Aramızda çok az mesafe kalmıştı.

O an hiçbir şey söylemedin.

Ama gitmedin.

İnsan bazen bir şeyi kelimelerle değil, durarak kabul eder.

Ve sen
O gece oradaydın.