Sen Tuttun

O anın içindeki en ağır şey hareket değildi, karardı, çünkü insan bir başkasına dokunduğu anda sadece bir bedene değil, geri dönüşü olmayan bir sonuca da dokunur ve sen elini kaldırdığında bunun ne anlama geldiğini bilmemek gibi bir ihtimal artık yoktu.

O hâlâ konuşuyordu ama sesi artık sana ulaşmıyordu, kelimeleri ağzından çıkıyor ama senin içinde hiçbir yere temas etmiyordu, çünkü zihnin o an başka bir yerde duruyordu ve bedenin o zihnin verdiği kararı uygulamaya başlamıştı.

Elin omzuna değdiğinde vücudu bir anda gerildi ve bu gerilme refleks değildi, bu gerilme yaklaşan gerçeğin vücut tarafından fark edilmesiydi, çünkü insan ölümü bazen gelmeden önce hisseder, bunu açıklayamaz ama hisseder.

Parmakların omzunu kavradığında sıcaklığını hissettin, canlılığını hissettin, derisinin altındaki kasların istemsizce kasıldığını hissettin ve o an tuttuğun şey sadece bir omuz değildi, tuttuğun şey hâlâ yaşayan bir insandı.

Sana bakmak için başını çevirdiğinde gözleri seninkilerle buluştu ve o an gözlerinin içinde ilk kez gerçek korkuyu gördün, bu korku bağıran bir korku değildi, bu korku anlayan bir korkuydu, çünkü o an neyin değiştiğini anlamıştı ama bunu durduracak hiçbir şey kalmamıştı.

“Yapma,” dedi.

Sesi zayıftı.

Sesi bir insana değil, bir sona konuşuyordu.

Ama elin gevşemedi.

Aksine, daha sıkı tuttun.

Çünkü o anda bırakırsan her şeyin geri dönebileceğini düşündün ve sen geri dönüş istemiyordun, sen bitiş istiyordun, çünkü bazı şeyler ancak tamamen yok olduğunda gerçekten susar.

Vücudu hareket etmeye çalıştı ama sen izin vermedin, kaslarının altında hâlâ devam eden yaşamı hissettin, kalbinin hâlâ attığını, nefesinin hâlâ sürdüğünü hissettin ve bu his insanın eline bulaşan en ağır histir, çünkü o an tuttuğun şey sadece bir beden değildir, tuttuğun şey bir varlığın son anlarıdır.

Sana baktı.

Gözleri açıktı.

Gözleri senden bir şey bekliyordu ama artık ne beklediğini kendisi bile bilmiyordu, çünkü insan ölümün eşiğine geldiğinde zihni parçalanmaya başlar ve geriye sadece ham bir korku kalır.

Ve sen o korkuyu hissettin.

Onu tuttun.

Onun hâlâ burada olduğunu hissettin.

Ve onun biraz sonra burada olmayacağını da.