Beraberdik

O gece zaman normal akmıyordu ve bunu ikimiz de hissetmiştik, çünkü bazı anlar vardır, saatler ilerler ama insanın içindeki an olduğu yerde kalır ve ne kadar zaman geçerse geçsin o anın içinden çıkamazsın.

O konuşmaya devam ediyordu ve sesi odanın içinde dolaşıyordu, ama artık kelimeleri bir anlam taşımıyordu, çünkü senin yüzün değişmişti ve bu değişim dışarıdan fark edilmeyecek kadar küçüktü ama içeride geri dönüşü olmayan bir yere ulaşmıştı.

Ben bunu gördüm.

Gözlerin artık onu dinlemiyordu, gözlerin artık onu anlamaya çalışmıyordu, gözlerin sadece onu kabul ediyordu ve bu kabul sessizdi ama gerçekti.

Sonra bana baktın.

Bu bakış bir soru değildi, bu bakış bir çağrı da değildi, bu bakış bir paylaşım gibiydi, sanki kelimeler olmadan bir şeyi birlikte anladığımız bir andı.

Hiçbir şey söylemedin.

Ben de hiçbir şey söylemedim.

Ama o anda konuşmaya gerek yoktu, çünkü ikimiz de aynı şeyi görüyorduk ve ikimiz de aynı şeyin artık durmayacağını biliyorduk.

O hâlâ konuşuyordu.

Biz hâlâ susuyorduk.

Bu sessizlik boş bir sessizlik değildi, bu sessizlik doluydu, bu sessizlik kararın sessizliğiydi.

Sen çok hafif bir hareket yaptın ve bu hareket o kadar küçüktü ki başka biri fark etmezdi, ama ben fark ettim, çünkü o an artık yalnız hareket etmiyordun, o an yaptığın her şey ikimizin içinde bulunduğu bir anın parçasıydı.

O sana baktı.

Sonra bana baktı.

Ama artık çok geçti.

Çünkü bazı şeyler başlamadan önce bile bitmiştir.

O an odanın içindeki hava değişti ve bu değişimi kelimelerle anlatmak zordu, çünkü bu bir ses değildi, bu bir görüntü değildi, bu bir histi ve bu his ikimizin arasında duruyordu.

Sen nefes aldın.

Ben nefes aldım.

Ve o an, artık birbirimizden ayrı değildik.

Bu bir anlaşma değildi.

Bu bir plan değildi.

Bu, kelimeler olmadan verilen bir karardı.

Ve o kararın içinde ikimiz de vardık.

Çünkü o gece, olan şey sadece benim yaptığım bir şey değildi.

O gece, biz beraberdik.