Çünkü Sende İstedin

O andan sonra yüzünde küçük bir değişim başladı. Bunu hemen fark etmek zordu. Dışarıdan bakan biri hiçbir şey görmezdi. Hâlâ sakindin. Hâlâ ayaktaydın. Hâlâ nefes alıyordun. Ama zihnin artık o odanın içinde tek bir yerde durmuyordu.

Bunu gözlerinden anladım.

Gözlerin yerdeki bedene bakıyordu ama aynı zamanda başka bir şeye de bakıyordu. Sanki o anın içinde değildin. Sanki kendini izliyordun. Sanki odanın bir köşesinde başka bir sen daha vardı ve olanları oradan görüyordu.

Elini kaldırdın. Parmaklarına baktın.

Temizdiler.

Ama yine de uzun süre baktın.

Sanki orada olmayan bir şeyi görüyormuşsun gibi baktın.

Sonra çok hafif bir hareket yaptın. Başını yana eğdin. Bu hareket birine bakıyormuş gibiydi. Ama odada senden ve benden başka kimse yoktu.

“Bu olmadı,” dedin.

Sesin çok alçaktı. Bu cümleyi bana söylemedin. Bu cümleyi kendine söyledin.

Sonra tekrar konuştun.

“Ama oldu.”

Bu sefer sesin daha netti. Daha sakindi.

Seni izledim. Çünkü o an zihninin ikiye ayrıldığını gördüm. Bir yanın hâlâ orada duruyordu. Bir yanın ise çoktan o anın dışına çıkmıştı. İnsan kendini korumak için bazen kendinden uzaklaşır. Kendini izler. Kendini bir yabancı gibi görür.

Gözlerin tekrar yere indi.

“Bu ben değilim,” dedin.

Bu cümleyi söylerken yüzünde bir ifade yoktu. Bu, bir inkâr değildi. Bu, bir ayrılmaydı.

Ama sonra nefes aldın.

Uzun ve yavaş bir nefes.

“Ben buradayım,” dedin.

Bu cümleyi söylediğinde gözlerin değişti. Kaçmıyordu artık. Saklanmıyordu artık.

Sadece bakıyordu.

Kendine bakıyordun.
Ve o an, gerçeğin en sessiz kısmı ortaya çıktı.
Çünkü o gece orada sadece gördüğün bir şey yoktu.
O gece, içinde sakladığın bir şey de vardı.
Bunu daha önce de hissetmiştin.
Onun nefesini keserken değil.
Ondan önce.
Ona bakarken.
Onun ne olacağını anlarken.

Onun durmayacağını anlarken.
İçinde çok küçük bir düşünce geçmişti.
Sessiz bir düşünce.
Kısa bir düşünce.
Ama gerçek bir düşünce.

Ve sen o düşünceden kaçmamıştın.
Onu durdurmamıştın.
Sadece izlemiştin.
Çünkü sen de istemiştin.
Bunun bitmesini.