Ama Sustun

O an konuşabilecek birçok cümle vardı. Odaya girdiğinde gördüğün şeyi inkâr edebilirdin. Bana bağırabilirdin. Bana ne yaptığımı sorabilirdin. Kapıyı açıp dışarı çıkabilirdin ve birkaç dakika içinde burası başka insanlarla dolabilirdi. Her şey o kadar hızlı değişebilirdi ki ben bile olanlara yetişemezdim.

Ama sen bunların hiçbirini yapmadın.

Yüzüne baktım ve zihninin çalıştığını gördüm. Gözlerin yerdeki bedene kaydı, sonra ellerime, sonra tekrar yüzüme döndü. Her şeyi sırayla inceledin. Bu, bir insanın korktuğunda yaptığı bir şey değildi. Bu, bir insanın düşündüğünde yaptığı bir şeydi.

“Kimse gördü mü?” diye sordun.

Bu soruyu sorduğunda sesin sakindi. Sesinde panik yoktu. Sesinde suçlama yoktu. Bu soru, gerçeği öğrenmek için değil, durumu anlamak içindi. Bu farkı hemen anladım.

Başımı hafifçe iki yana salladım.

“Hayır,” dedim.

Bu kelime odanın içinde kaldı. Sen birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedin. Gözlerin tekrar etrafı dolaştı. Kapıya baktın. Pencereye baktın. Sonra tekrar yere baktın.

Dizlerinin üzerine çöktün. Yüzüne yaklaştın. Onu dikkatlice inceledin. Sanki hâlâ bir şey arıyormuşsun gibi baktın. Ama aradığın şey onun üzerinde değildi. Aradığın şey kendi içindeydi.

Ayağa kalktığında nefesini yavaşça verdin.

“O zaman hâlâ zaman var,” dedin.

Bu cümleyi söylediğinde bana bakmadın. Bunu kendine söyledin. Bu, bir son değilmiş gibi konuştun. Bu, hâlâ devam eden bir şeymiş gibi konuştun.

Ben seni izledim.

Ellerine baktım. Titremiyordu. Yüzüne baktım. Çözülmemiştin. İçinde bir şey kırılmamıştı. Sadece yön değiştirmiştin.

Kapıya doğru yürüdün. Elini kapının koluna götürdün. Birkaç saniye boyunca öylece durdun. Bu an uzundu. Bu an, her şeyi değiştirebilecek bir andı.

Kapıyı açabilirdin.

Ama açmadın.

Elini yavaşça geri çektin.

Sonra bana döndün.

Hiçbir şey söylemedin.

Ama o an, en önemli şeyi yapmıştın.

Susmuştun.