O Gece

O geceyi hatırlamak istemediğini biliyorum ama bazı geceler insanın içinden silinmez, çünkü ne kadar unutmaya çalışırsan çalış o an zihninin içinde aynı netlikle durmaya devam eder ve sen fark etmesen bile seni yavaş yavaş değiştirmeye devam eder.

Her şey başladığında oda sıradan görünüyordu ve bu sıradanlık o anın en tehlikeli tarafıydı, çünkü hiçbir şey biraz sonra olacak olanın ağırlığını taşımıyordu, masa yerindeydi, sandalye yerindeydi, ışık her zamanki gibi yukarıdan aşağıya düşüyordu ve sen onun karşısında duruyordun.

O konuşuyordu.

Ses tonu sakindi ama söyledikleri sakin değildi, kelimeleri odanın içinde dolaşıyordu ve o konuştukça senin yüzün değişmemeye çalışıyordu, çünkü bazı anlarda insan yüzünü korur ama içini koruyamaz.

Ben seni izliyordum.

Gözlerinin içine baktım ve ne zaman değiştiğini gördüm, çünkü insan bir karar verdiğinde bunu saklayamaz, o karar gözlerinde belirir ve senin gözlerinde o an ortaya çıktı.

O hâlâ konuşuyordu ama sen artık dinlemiyordun.

Onu görüyordun.

Sadece varlığını görüyordun.

Sonra bana baktın.

Bu bakış uzun sürmedi ama yeterliydi, çünkü o an bana bir şey söyledin ama bunu kelimelerle yapmadın, bunu sadece bakarak yaptın ve ben seni anladım.

Hiçbirimiz konuşmadık.

O konuşmaya devam etti.

Ama artık o odada söylenen hiçbir şeyin önemi kalmamıştı, çünkü o anın yönü değişmişti ve bu değişim geri alınamazdı.

Sen nefes aldın.
Yavaşça verdin.

Ellerin hareketsizdi ama içinde bir şey hareket ediyordu ve bunu ben görebiliyordum, çünkü insan bazen hareket etmeden de bir şey yapar.

O an zaman durmadı ama yavaşladı ve bu yavaşlığın içinde her şey daha net hale geldi, çünkü artık hiçbir şey belirsiz değildi.
O gece her şey o anda başladı.
Sen bana baktığında başladı.