BIRAKIN BENİ

-Baba, dememle arkasına almıştı direk Aras beni.
-Babam, geldim kızım. Hadi gidiyoruz.
-Ben gelmiyorum baba, demesiyle babamın çenesinin kasıldığını fark etmiştim. Korkuyla biraz daha gerilerken Aras uzatmıştı arkaya elini. Onu tutmamla sırtından izliyordum olup biteni.
-Neden canım kızım?
-Baba sen insanlara zulmediyosun.
-Ulan ben mi zulmediyorum. Bunun babası benden bin kat daha kötü. Kim bilir bu nasıldır?
-Baba tek sorun o mu?! Sen beni senelerce hapis tuttun. Bana her şeyi pembe gösterip eziyet etmekten başka bir şey yapmadın.
Bağırırken sesim titriyordu.
-Sende nankörlük yaptın.
-Yapmadım! Ben yapmam gerekeni yaptım. Yine olsa yine yaparım.
-Ulan tek yapacağın yiyip içmekti. Sen sırf bunlar aç kalmasın diye ekmeğinden oldun ama duurrr. Daha ben sana aç kalmak ne imiş göstereceğim.
Aras'ın elimi sıkmasıyla ağladığımı yeni fark ediyordum.
-Duydun amca. Hadi git burdan biz de birazcık mutlu olalım. Kızın da mutlu olsun sizde hayatınıza devam edin.
Aras sertti ama bir sakinlik vardı sanki onda.
-Delikanlı armudun dibine armut düşer. Ben kızımı kimseye bırakmam daha onla çok işimiz var. Hareketlerine bakılacak olursa eğitimi bitmemiş.
-Çektirdiğin eziyet yeter artık. O da güzel bir hayatı hak ediyor bırak gidelim.
-Sen kimsin lan? Sen kimsin ki kızımı benden koruyorsun.
Bu sözleri beni daha çok savunmasızlaştırırken ağlamamı bastırmaya ağzımı kapatmaya devam ediyordum.
-İyi onu alabilmen için beni çiğnemen lazım o halde, demesiyle silah sesi patlaması bir oldu.
Ben ne olduğunu anlamadan kulaklarım sağır olmuştu sanki. Aras'ın elimi sıkan eli gevşerken arkaya doğru kendini bırakmasıyla beraber yere düşmüştük.
Kendimi dengeleyip bacağıma yatırdığımda omzunda kan görmemle nefesim kesilmişti.
-ARASSS!
Çığlıklarımdan sonra gözlerini açmayışı hıçkırıklara boğulmama neden olmuştu. Ellerimden kayıp gidiyordu ama beni hala onun yanından almaya çalışıyorlardı.
Kollarımdan tutanları itmeye çalışırlarken yavaş yavaş uzaklaşıyordum ondan. Uzaklaştıkça başına yığılan Nergis Osman Tarık abiyi görmemle bir tek beni götürdüklerini fark etmiştim.
Ne kadar 'bırakın beni' desemde sanki yine kimse beni dinlemiyor hiç bir şey yokmuş gibi götürüyorlardı beni.
-Hadi babacım eğitimine devam et onlar takılsın kendi kendilerine.
Bunu diyen babam denecek o adamla göz göze gelmeyi beklemiyordum.
Yüzüne tükürmemle eliyle silmişti yüzünü.
-Köpek miyim lan ben? Babaysan babalığını bilsene. Yetti. Yetti artık. Bırak beni.
Ne kadar tepinsemde sert bir tokadıyla kendimden geçmem bir oldu. Ne kadar direnmeye çalışsam da gözlerimi kapattım ve uyanmak istemediğim bir uykuya dalmıştım.
Gözlerimi açtığımda kollarım bacaklarım sanki bir yere sabitliydi ve ben hareket edemiyordum. Gözlerimi iyice araladığımda bilerklerimden sımsıkı bağlı olduğumu fark ettim.
Ben iplerden kurtulmaya çalışırken babam çıktı karşıma.
-Ahh Derya'm ah. Ben sana ne güzel dersler eğitimler verdim kızım. Karşılığı bu mu? Yazık.
Etrafımda döndükçe ben de daha çok kurtulmak için tepiniyordum.
-Ders1-babanın yanından başka kimsenin yanında olmayacaksın, dediğinde eliyle kapıdaki görevlilere işaret vermişti.
-Ders2-babandan başka kimseye güvenmeyeceksin. Sadece baban.
Arkadan benim bağlı olduğum gibi önce Nergis sonra Osman en sonda Tarık abi çıkmıştı. Hepsinin eli kolu ağızları bağlıydı.
Aras yoktu. Aras yoktu...
-Senden nefret ediyorum.
-Evet kızım bende senden, demesiyle kızgınlığım daha çok arttı.
-Ders3-baban gibi bir ziyafet içinde yaşaman gerekiyor. Sefillerle işin olmamalı.
-Bırak onları. Onları BIRAK! Duymuyor musun beni?
-Ders4-babaya bağrılmaz, sanki beni yine duymuyordu.
-Ders5, dediğinde tam önümde durmuş sert bakışlarıyla mavi gözlerimi sanki daha da parçalayabilecekmiş gibi bakıyordu.
-Babanı dinlemezsen ve eğitimine uygun davranmazsan bedelini çok ağır ödersin.
-Ne diyosun sen be?
-Seç. Madem babandan değerli bu sefil insanlar seç hangisi yaşasın hangisi ölsün ya da hepsi mi ölsün?, demesiyle donakalmıştım. Nası birini seç yaa? Beynim durmuş arkadaki üç inasının gözlerinin içine bakarken Osman'ın korkusunu gördüm. Nergisle Tarık abi tepkisizken bu sabinin burda ne işi var dedim? Ama ya babası ölürse. Hemde yanında. Off Nergis. Nergise yeni kavuşmuştuk.
-HADİ SENİ BEKLEYEMEYİZ. 1 dakikan var söyledin söyledin. Söylemedin hepsi ölür.
Ve bir anda kafamda kronometre dönmeye başlamış telaşla bir ona bir ona bakıyordum.
Gözlerimi kapatmış düşüncelere dalmışken Aras belirdi aklımda. Gülüşü, bakışı... Şuan onu düşünmemem gerekse de olmuyordu. Olduğunu düşündükçe burnum akıyordu. Ve şimdi birini kurtarmam gerekecekti. Bunun yükü daha ağırdı. Peki ya babam beni kandırıyorsa ya hepsini öldürecekse bunu düşünmek gözlerimi açıp mavi gözlerimin dolmasına neden oldu.
-Aa ağlıyor musun küçük kızım? Hmm çok üzüldüm valla. E hadi seç güzelim. Son 30 saniyen, dediğinde sadece nefesimi tutuyordum.
-...