Kendime Öğrettiklerim

Bu süreç bana birçok şey öğretti.

En başta şunu öğrendim: Korkudan sürekli kaçtıkça korku daha da büyüyebiliyor.

Ben de zamanla korkularımla yüzleşmeyi öğrendim. Ama bunu bir anda yapmadım. Küçük adımlarla ilerledim.

Atak geldiğinde de artık ne yapacağımı biliyordum.

Nefesime odaklanıyordum. Benim için özellikle 4-4-8 nefes egzersizi çok önemliydi.

Etrafımdaki şeylere dokunuyor, bulunduğum yeri hissetmeye çalışıyordum. Bazen çevremdeki renkleri tek tek sayıyordum.

Kırmızı…

Mavi…

Turuncu…

Siyah…

Bunlar atağı bir anda yok etmiyordu. Ama dikkatimi korkudan başka bir yere çevirmeme ve o anı daha sakin geçirmeme yardımcı oluyordu.

Güvendiğim birinin yanında olmak da bana iyi geliyordu. Bazen sadece elini tutmak, bazen sarılmak, bazen de telefonda sesini duymak bile kendimi daha güvende hissetmemi sağlıyordu.

Bir başka önemli şeyin de stres olduğunu öğrendim.

Hayatımda sürekli beni yoran, huzursuz eden ve kötü hissettiren şeyler olduğunda kendimi daha ağır hissediyordum.

Bu yüzden zamanla kendime şunu sormaya başladım:

“Bu bana iyi geliyor mu?”

Bana iyi gelmeyen insanlardan ve ortamlardan uzaklaşmayı öğrendim.

Bu, herkesi hayatımdan çıkarmak anlamına gelmiyordu.

Kendimi korumayı öğrenmek anlamına geliyordu.

Çünkü insanın ruhu yorulduğunda, bedeninin de bundan etkilenebildiğini kendi hayatımda gördüm.

Bu yüzden kendime daha fazla dikkat etmeye başladım.

Düzenli uyumaya çalıştım.

Yeterince su içmeye, daha sağlıklı beslenmeye, yürümeye ve mümkün olduğunca dışarı çıkmaya önem verdim.

Bütün gün evin içinde kapanıp kalmamaya çalıştım.

Bunların hiçbiri tek başına bütün korkularımı ortadan kaldırmadı.

Ama hepsi benim kendime daha iyi bakmamı sağladı.

Bir şeyi daha öğrendim:

Her şeyi tek başına yapmak zorunda değilsin.

Ben psikiyatristimden yardım aldım.

Psikoloğumla konuştum.

İlaç kullandım.

Ve bunların hiçbirinden utanmadım.

Çünkü insanın yardım istemesi güçsüz olduğu anlamına gelmiyor.

Bazen güçlü olmak, “Ben bunu tek başıma yapamıyorum.” diyebilmek ve yardım istemektir.

Ben de bunu öğrendim.

Ve bugün geriye dönüp baktığımda, keşke daha önce yardım isteseydim diyorum.

Çünkü korkularımın içinde tek başıma kaybolmak yerine, birilerinin desteğiyle onların içinden çıkmayı öğrendim.