Bölümler 9Şu an: 9.Bölüm
Spor salonundan çıktıklarında koridorun sessizliği hepsine aynı anda çöktü. Birkaç dakika önce hoparlörden duydukları ses hâlâ kulaklarındaydı. Uzun bir süre serbest olacaklardı. İlk bakışta kulağa iyi gelen bu cümle, üzerinde düşündükçe daha da anlamsızlaşıyordu. Onları okula kapatan, arkadaşlarından birini kaçıran ve ne yapacaklarını adım adım belirleyen kişi, şimdi hiçbir şey yapmadan beklemelerini istiyordu. Üstelik nedenini açıklamaya bile gerek duymamıştı. “Ben hâlâ bunun iyi bir haber olduğuna ikna olmadım” dedi Ege, koridorun sonundaki merdivenlere yönelirken. “İyi haber olduğunu söyleyen mi oldu?” diye sordu Banu. “En azından şu an bize yeni bir görev vermedi.” dedi Burak. “Harika. Birazdan bunu kutlamak için tören düzenleyelim, mümkünse konuşma yapmayalım ama. Çok yoruldum.” dedi Karan, Burak güldü cevap vermek yerine başını iki yana salladı. Cevap vermeyecek kadar yorgun görünüyordu. Diğerleri de onunla aynı durumdaydı. Saatlerdir bir yerden başka bir yere koşuyor, önlerine çıkarılan sorulara cevap bulmaya çalışıyorlardı. Üstelik her yeni olay, bir öncekini unutmalarına izin vermeden akıllarına başka bir endişe yerleştiriyordu. “Bence sınıfa dönelim en azından hepimizin oturabileceği bir yer var. Biraz dinlenir, sonra ne yapacağımıza karar veririz.” dedi Beril. Kimse itiraz etmedi. Merdivenleri çıkıp sınıflarının bulunduğu kata geldiklerinde Ayaz önden ilerledi. Sınıf kapısının önünde durup kolu çevirdi. Kapı açılınca içerideki sıralar, tahtanın önündeki masa ve çantalar her zamanki gibi göründü. Sanki birkaç saat önce bu okulun kapıları zincirlenmemiş, kimse kaybolmamış ve hoparlörden tanımadıkları bir ses onlara emir vermemişti. “En azından eşyalarımızı kaybetmedik” dedi. “Şimdilik” diye mırıldandı Nehir. Yasmin ona ters ters baktı. “Bir kere de güzel bir şey söyle.” dedi. “Güzel bir şey söyledim zaten. Eşyaların duruyor.” dedi Nehir. “Seninle konuşmak gerçekten insanın ömründen götürüyor.” dedi Yasmin. “Bunu da güzel bir şey olarak kabul edebilirsin. Sana uzun bir ömür vaat etmiyorum.” dedi Nehir. Burak gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. Beril ise başını sallayarak onları dinledi. Ne kadar yorgun olurlarsa olsunlar, birbirlerine laf yetiştirmekten vazgeçmiyorlardı. Belki de bu, her şeyin normal olmadığını bildikleri hâlde normal davranmaya çalışmalarının bir yoluydu. Ayaz, sınıfın ortasındaki sıralardan birini kenara çekti. “Önce burayı düzenleyelim. Herkes bir yere uzanabilsin. Sonra da sırayla dinleniriz. Birimizin koridorda ne olup bittiğini kontrol etmesi gerekiyor.” dedi. “Uyumaktan bahsediyorduk, nöbet tutmaktan değil” dedi Burak. “Güvende değiliz Burak sırayla nöbet tutmamız lazım” dedi Ayaz. Burak kafasını salladı. Beril her bir kişi için iki sandalyeyi birleştirmeyi önerdi. Ege ile Ayaz ağır sıraları taşırken Burak ve Karan diğerlerini yerleştirdi. Kızlar da aynı şekilde kendi sıralarını birleştirdi. Kimse gerçekten rahat bir yatak hazırladığını iddia edemezdi ama en azından soğuk zeminde doğrudan yatmak zorunda kalmayacaklardı. Tam Beril son sırayı kenara çekmek için eğilmişti ki koridordan hafif bir ses geldi. Herkes durdu. Bu kez ses, az önce kantinin önünde duydukları gibi belirsiz değildi. Kapının hemen dışında bir şey yere bırakılmış, ardından ayak sesleri koridorun uzak ucuna doğru ilerlemişti. Ayliz hiç konuşmadan kapıya yöneldi. Ege de arkasından gitti. İkisi kapıyı yavaşça açıp koridora baktılar. Sağ taraf boştu. Sol tarafta da kimse görünmüyordu. Ayliz birkaç adım ilerlediğinde duvarın dibinde duran büyük bir yığın dikkatini çekti. “Buraya gelin” diye seslendi. Diğerleri sınıftan çıktığında duvarın dibine bırakılmış eşyaları gördüler. Birkaç katlanmış battaniye, yastıklar, temiz kıyafetler, havlular ve küçük bir kutunun içinde diş fırçalarıyla diş macunları vardı. Yanlarında sabun, tarak ve birkaç temel kişisel bakım ürünü de bulunuyordu. Her şey düzenli bir şekilde poşetlere yerleştirilmişti. Sanki birileri onların burada kalacağını önceden biliyor ve ihtiyaç duyabilecekleri şeyleri tek tek hazırlıyordu. Yasmin yavaşça eğilip battaniyelerden birini eline aldı. “Bunlar nereden çıktı?” dedi. “Sanırım sorunun cevabını biliyorsun” dedi Ege. “Biliyorum ama yine de duymak istiyorum. Belki biriniz mantıklı bir açıklama yapar.” dedi. Karan poşetlerden birini ayağıyla hafifçe kendine doğru çekti. “Belki okulun gizli bir konfor hizmeti vardır. Ücretini çıkarken öderiz.” dedi. “Şu anda gerçekten şaka yapabiliyor musun?” diye sordu Ayliz. “Yapabiliyorum. İstersen sana da öğretebilirim.” dedi. Ayliz cevap vermekle uğraşmadı. Elindeki poşeti incelemeye devam etti. Ürünlerin üzerinde isim yoktu ama hepsi kullanılmamış görünüyordu. Üstelik yalnızca birkaç kişinin ihtiyacını karşılayacak kadar eşya bırakılmamıştı. On iki kişiye yetecek battaniye ve kişisel bakım malzemesi vardı. Beril’in aklına spor salonundaki sandalyeler geldi. Her sandalyenin üzerinde bir isim bulunuyordu. Arda’nın adı da oradaydı oysa Arda’yı diğerleriyle birlikte planın içine katmak için sonradan getirmişlerdi. Şimdi ise kapının önünde on iki kişiye yetecek eşya duruyordu. “Bizi buraya kapatan kişi, neye ihtiyacımız olacağını biliyor sadece bizi izlemiyor. Bizim için hazırlık da yapıyor.” dedi. “Bu, içimi hiç rahatlatmadı” dedi İnci. “Benim de” diye karşılık verdi Ayaz. “Eşyaları alalım ama kimsenin ne olduğunu bilmediği bir şeyi kullanırken dikkatli olalım.” dedi. “Bence de en azından battaniyeleri kullanabiliriz. Hepimiz donduk.” dedi Nehir. Eşyaları sınıfa taşıdılar. Herkes kendine bir battaniye ve gerekli kişisel bakım malzemelerini aldı. Bir süre sonra herkes sınıfa yerleşti. Kimileri battaniyelerini sıraların üzerine sererken kimileri çantalarındaki eşyaları düzenledi. Nehir ve İnci diş fırçalarını alıp lavaboya gitmeye karar verdiler. Yasmin de yüzünü yıkamak için onlara katıldı. Birkaç dakika boyunca sınıfta yalnızca sıraların sürtünme sesi ve arada bir yükselen konuşmalar duyuldu. Herkes kendi işiyle meşguldü. Burak, battaniyesini iki sıranın üzerine düzgünce sermeye çalışıyor Karan ise bunun gereksiz bir uğraş olduğunu söyleyip yerde uyumanın daha kolay olacağını savunuyordu. “Sen yerde uyu o zaman sabah seni yerden kazımayalım da.” dedi Burak. “Benimle ilgilenmen çok duygulandırdı.” diye karşılık verdi Karan. “Seninle ilgilenmiyorum. Sadece sabah uğraşmak istemiyorum.” dedi Burak. Bu sırada Ayliz çantasını düzenliyordu. Beril ise sınıfın arka tarafına geçip kalan battaniyeleri yerleştirdi. Birkaç dakika sonra Nehir ile İnci geri döndü. Yasmin’in ise lavaboda dişlerini fırçalamaya devam ettiğini söylediler. Ayliz uzun zamandır konuşmak istiyormuş ama konuşamıyormuş gibi kıpırdandı kapıya doğru gitti Yasmin’in gelip gelmediğini kontrol etti sonra herkese dönüp “Arkadaşlar bir dakika bana bakar mısınız yarın Yasmin’in doğum günü burada ne kadar kalacağımız belli değil küçük bir kutlama yapalım diyorum” dedi. “Buradaki imkanlarla nasıl bir şey yapabiliriz ki.” Dedi Ege. “Yani büyük bir şey yapamayız tabii ki kantindeki kekleri birleştiririz, kağıtlardan süs yaparız geçen ramazandan kalan süslerimiz de var onları da kullanırız.” Diye cevapladı Ayliz. Beril’in yüzündeki şaşkınlık yavaşça bir gülümsemeye dönüştü. Son birkaç saattir yaşadıkları onca şeyin arasında bunu düşünmek akıllarına bile gelmemişti. Fakat şimdi, sınıfın ortasında battaniyeler ve çantalar arasında dururken, ilk kez yapabilecekleri bir şey vardı. Yabancının verdiği bir görev değildi. Bir şifreyi çözmeleri ya da bir kapıyı açmaları gerekmiyordu. Yalnızca arkadaşlarından birine güzel bir an yaşatabilirlerdi. “Ne zaman yapacağız” diye sordu Nehir. “Uyanınca kutlayalım bence.” Diye cevapladı Ayliz. Tam o sırada sınıfın kapısında ayak sesleri duyuldu. Herkes hiç konuşulmamış gibi yaptıkları işe döndü. Yasmin içeri girdiğinde elindeki havluyla yüzünü kuruluyordu. “Ne yapıyorsunuz siz?” diye sordu Yasmin. “Hiç, uyumaya rahat bir ortam oluşturmaya çalışıyoruz” dedi Beril, gereğinden hızlı bir şekilde. Yasmin ayarladıkları yere doğru gitti her sıranın üzerinde yastık ve battaniye vardı. Herkes sırasına geçmiş yatmaya hazırlanıyordu. Burak bir o yana dönüyor bir bu yana dönüyor ofluyor ama rahat edemiyordu. Karan sıradan kafasını kaldırıp Burak’a baktı. “Rahat dursana oğlum uyumaya çalışıyorum.” Dedi. “Bende uyumaya çalışıyorum.” Dedi Burak. Sonra aniden ayağa kalktı ve yukarı da bir şey arıyormuş gibi baktı “Bak yabancı bizi izlediğini biliyorum insan bi döşek falan verir yatamadım bir türlü boynum tutuldu tutulacak ya az insaf.” Dedi. Herkes gülmeye başladı ama haklıydı gerçekten sert sıralarda bir gece uyumak bile büyük etkiler çıkarabilirdi.
Bölüm etkileşimi
