Bölümler 9Şu an: 8.Bölüm
Spor salonunun ortasına yerleştirilmiş sandalyeler, tavandaki beyaz ışığın altında oldukça net görünüyordu. Kimse yerinden kıpırdamıyordu. Yasmin, kollarını göğsünde birleştirerek sandalyelere baktı. “Şaka yapıyor olmalı” dedi. “Ama neden?” diye cevap verdi Banu. “Bunu öğrenmek için oturmamız gerekiyormuş gibi görünüyor” dedi Ege. Sesi sakindi ama bakışları salonun köşelerindeki kameralara kayıp duruyordu. Arda, ellerini cebine sokarak sandalyelerden birine yaklaştı. “Belki de bu kadar basittir. Oturuyoruz, sonra da kapılar açılıyor.” dedi. “Buraya kadar yaşadıklarımızdan sonra hâlâ bir şeyin basit olabileceğini düşünmen çok tatlı” dedi Karan, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı. Tam o sırada salonun tavanındaki hoparlörden hafif bir cızırtı yükseldi. Hepsi aynı anda sustu. Birkaç saniyelik sessizliğin ardından daha önce duydukları o tanıdık ses salona yayıldı. “Sohbetinizi bölmek istemezdim ama yerlerinizi belirleyelim artık ama değil mi” dedi. Herkes susmuş kimin hangi sandalyeye oturması gerektiğini söylemesini bekliyordu. Uzunca bir süre yerler hakkında bilgi verdikten sonra herkes yerini aldığında salonun ortasında on iki sandalye sıralanmıştı. Bir süre kimse konuşmadı. Sonra hoparlörden yeniden aynı ses duyuldu. “Şimdi birbirinizi ne kadar tanıdığınızı göreceğiz.” dedi. Yasmin gözlerini devirdi. “Tabii ki. Çünkü bu okulda yapacak başka hiçbir şeyimiz yok.” dedi. Yabancı Beril’e seslendi. Beril başını kaldırdı. “Nehir’in en çok güvendiği kişi kim?” dedi. Beril soruyu duyunca önce Nehir’e baktı. Nehir’in yüzünde herhangi bir ipucu yoktu. Sadece gözlerini Beril’den ayırmadan bekliyordu. Beril bir an düşündü. “En çok bana ve İnci’ye güveniyor.” diye cevapladı. Kısa bir sessizlikten sonra “Doğru.” diye onayladı. Beril’in omuzları hafifçe gevşedi. İnci, yanındaki sandalyeden ona küçük bir gülümseme gönderdi. Beril ona dönüp gülümsedi. Ancak sıradaki ismin açıklanmasıyla rahatlamaları yarıda kaldı. Yabancı Nehir’e seslendi bu sefer. Nehir dik oturdu. “İnci, bir sorun yaşadığında genellikle ilk olarak ne yapar?” diye sordu. Nehir’in kaşları hafifçe çatıldı. “Önce kendi başına çözmeye çalışır bir şeyin üstesinden gelemeyeceğini anlayana kadar kimseye söylemez. Hatta bazen söylemesi gerektiğini bildiği hâlde bekler.” diye cevapladı. Yabancı onaylar gibi bir ses çıkardı. Nehir başını eğip derin bir nefes aldı. “İnci, gerçekten biraz daha fazla yardım istemeyi öğrenmelisin.” dedi. İnci ona baktı. “Şu anda beni sorgulamak için pek uygun bir yerde olduğumuzu düşünmüyorum.” dedi “Ben de tam olarak bunu söylüyorum.” dedi tekrardan “Sonra konuşacağız” dedi İnci. Sıradaki isim geldiğinde İnci’nin yüzündeki gülümseme kayboldu. “İnci.” dedi. “Buradayım.” diye belli etti İnci “Beril’in moralini düzeltmek için yaptığı şey nedir?” diye sordu, İnci hiç beklemeden cevap vermek istedi ama kendini durdurdu. Beril’i düşündü. Birkaç farklı an aklına geldi moralini düzeltmek için yapılan şakalar, uzun konuşmalar, bazen de hiçbir şey söylemeden yanında oturması. “Konuşur” dedi. Ardından başını hafifçe yana eğdi. “Yanında kalır, konuşmak isterse dinler ve karşısındaki kişinin rahatlamasını ister” diye cevapladı. Yabancı onayladı ve bu sefer Yasmin’e seslendi. Yasmin arkasına yaslandı. “Ayliz’in en çok sinirlendiği şey nedir?” diye sordu. Yasmin’in yüzündeki rahat ifade biraz değişti. Başını Ayliz’e çevirdi. Ayliz ona herhangi bir işaret vermiyordu. “Kadınların başarılı olamayacağının düşünülmesine sinir oluyor. Bir kadının hayallerinin sırf cinsiyeti yüzünden küçümsenmesine, bir insanın sırf kadın olduğu için yapabileceklerinin sınırlandırılmasına tahammül edemiyor. Hele bir de bunu doğal bir şeymiş gibi savunanlar yok mu işte onlara hiç katlanamıyor.” diye cevapladı. Yabancı onayladıktan sonra sıra Ayliz’e geldi. “Yasmin’in gerçekten üzgün olduğu zamanlarda bunu nasıl anlarsın?” diye sordu Ayliz’in yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. Yasmin’in dışarıdan nasıl göründüğünü biliyordu çoğu zaman kendinden emin, inatçı ve kolay kolay geri adım atmayan biriydi. Ancak onu yakından tanıyan biri için bazı ayrıntılar farklıydı. “Normalden daha az konuşur bir de her şeye şaka yaparak karşılık vermeye çalışır. Ama asıl belli eden şey, birisi ona gerçekten ne olduğunu sorduğunda konuyu değiştirmesi.” diye cevapladı. Yasmin’in bakışları bir anlığına yere indi. “Doğru.” Yabancı tuhaf bir sesle cevapladı sanırım herkesin doğru cevap vermesi hoşuna gitmemişti. Ayliz ona döndü. “Bak, bu kadar basit.” dedi. “Ben zaten yanlış cevap vereceğini düşünmüyordum” dedi Yasmin. Sesi her zamankinden biraz daha yumuşaktı. Tam o sırada Karan, oturduğu sandalyede huzursuzca kıpırdandı. “Bu kadar duygusal soru sorulacağını bilseydim yanıma mendil alırdım” diye mırıldandı. Burak başını ona çevirdi. “Senin sıran geliyor, haberin olsun.” dedi “Gelsin artık uykum geldi” dedi Karan. Karan’ın rahat tavrı, sorular ilerledikçe daha da belirginleşmişti. Diğerleri en azından doğru cevap vermeye çalışırken o, oyunun ne kadar anlamsız olduğunu düşündüğünü gizlemiyordu. Hoparlör yeniden cızırtı çıkardı ve Karan’a seslendi “Sonunda.” dedi Karan. “Burak’ın bir konuda kararlı olduğunu söylediğinde, fikrini değiştirmek için ne yaparsın?” diye sordu Karan hiç beklemeden güldü. “Burak mı? Önce ona beş dakika boyunca neden yanlış düşündüğünü anlatırım. Sonra kendi dediğini yapmaya devam ederim. Çünkü zaten beni dinlemez.” dedi. Burak kaşlarını kaldırdı ve “Bence soruyu anlamadın.” diye toparlamaya çalıştı “Anladım, merak etme.” diye üsteledi Karan. Hoparlörden gelen ses kısa bir aranın ardından konuştu. “Yanlış.” dedi yabancı, keyiflenmişti. Karan’ın gülümsemesi yüzünde kaldı. Bir an cevap vermedi, sonra omuz silkti. “Pekâlâ. Dünyanın sonu değil.” her zamanki gibi rahattı. “Bizi buraya kilitleyip her detayı göz önünde bulunduran biri için çabuk kanıya vardın” dedi Ayliz. Burak ise Karan’a biraz daha dikkatli baktı. “Beni gerçekten dinlediğinde, fikrimi değiştirmek için uğraşmazsın. Önce neden öyle düşündüğümü anlamaya çalışırsın. Sonra da benimle tartışırsın.” dedi. “ Bu saçma soruyu ciddiye alacağımı düşünmüyordunuz her halde” dedi Karan. Yabancı bu sefer Burak’a seslendi. Burak başını kaldırdı. “Karan genellikle nasıl bir ruh halindedir?” diye sordu. “ Kolay soru, genellikle rahattır.” Diye cevapladı. Yabancı doğru olduğuna dair bir ses çıkardı. Burak, Karan’a bakarak hafifçe gülümsedi. “Gördün mü? O kadar da zor değilmiş.” dedi “Bir daha bu kadar emin konuşma şansın yaver gitti.” diye karşılık verdi Karan. Sıradaki soru Ege’ye geldi. “Arda yeni bir ortama girdiğinde nasıldır” diye sordu “Daha çok gözlemcidir, etrafını, insanları gözlemler hemen yakın davranmaz” diye cevapladı birkaç saattir tanıdığı kadarıyla cevaplamaya çalıştı doğru da bilmişti. Sıra Arda’ya geldi. Arda sandalyede doğruldu. “Akın, bir şeyden rahatsız olduğunda bunu nasıl belli eder?” diye sordu. Arda, Akın’a baktı. Bu soruyu cevaplayacak kadar vakit geçirmemişlerdi. Birkaç saniye düşündükten sonra konuştu. “Sanırım daha çok konuşur. Bir de şaka yapar.” diye cevapladı. Akın’ın yüzünde bir değişiklik olmadı. Hoparlörden cevap “Yanlış.” olarak geldi. Arda konuşacak gibi oldu ama yabancının Ayaz’a seslenmesiyle sustu “Ege, zor bir durumda kaldığında yardım istemeden önce ne yapar?” diye sordu. Ayaz’ın yüzündeki ifade ciddileşti. Ege’ye baktı, ardından gözlerini kısa bir süreliğine sandalyenin kenarına indirdi. “Önce kendi başına çözmeye çalışır bir plan yapar, işe yaramazsa başka bir yol dener. Ama yardım istemesi gerektiğini kabul etmesi uzun sürer.” dedi doğru olduğundan emindi ama yabancıdan ses gelmedi. Ayaz bekledi. “Doğru mu?” diye sordu sonunda. “Yanlış.” dedi yabancı, Ayaz çok şaşırmıştı, kaşları çatıldı. “Nasıl yanlış?” diye üsteledi. “Ege, yardım istemekten kaçınmaz. Ancak kime güveneceğini seçer. Birini yanına aldıysa, o kişinin fikrini dinler.” dedi. Ayaz, Ege’ye döndü. Ege’nin yüzünde şaşkınlıktan çok düşünceli bir ifade vardı. “Bunu nereden bilebilirdim?” diye sordu Ayaz. “Beni dinleseydin bilirdin kaç kere birlikte bir şey çözdük.” dedi Ege sakince. Ayaz bir şey söylemedi. Bir süre sonra başını hafifçe salladı. “Haklısın” dedi. Sıradaki soru Banu’ya geldiğinde salondaki hava yeniden ağırlaştı. Banu ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi. “Ayaz, birine güvenmediğinde nasıl davranır?” diye sordu. Banu, Ayaz’ı düşündü. Onun inatçı olduğunu, çoğu zaman kimseye ihtiyacı yokmuş gibi davrandığını biliyordu. Ancak bu, sorunun cevabı için yeterli değildi. “Sanırım karşısındaki kişiye doğrudan itiraz eder bir şeyin yanlış olduğunu düşünüyorsa bunu saklamaz.” dedi. Hoparlörden yanlış olduğuna dair hemen cevap geldi. Banu dudaklarını birbirine bastırdı. Ayaz’a baktığında onun da sorunun cevabını merak ettiğini gördü. “Peki, doğru cevap ne?” diye sordu. “Sonra öğrenirsin şuan soru cevaplama sırası sizde” dedi yabancı. Son iki sandalye kalmıştı. Akın, sırtını sandalyeye yaslayıp tavandaki hoparlöre baktı. Bir an önce bitmesini istiyordu. Ne var ki kendi adının söylenmesiyle yeniden doğruldu. “Banu, zor bir karar vermesi gerektiğinde ne yapar?” diye sordu. “Bilmem herhalde kararı tek başına vermek istemez başkalarının ne düşündüğünü önemser. Ama sonunda kendi kararını verir. Yani fikrini sorar ama mutlaka onların dediğini yapmaz.” diye cevapladı. Banu, Akın’a bakarken başını hafifçe yana eğdi. “Bence bu oldukça mantıklı bir cevap” dedi. Hoparlörden gelen ses ikisini de susturdu. “Yanlış.” dedi. Akın’ın yüzündeki ifade değişti. “Neden?” Ama yabancı Akın’ın sorusunu cevaplamadı. “Göreviniz tamamlandı.” dedi. Yasmin hemen öne eğildi. “Güzel. Şimdi kapıyı aç.” dedi hızlıca. “Birazdan.” dedi yabancı “Hayır, şimdi.” diye üsteledi Yasmin.“Yasmin bırak da ne diyeceğini söylesin.” diye araya girdi Nehir. Yasmin arkasına yaslandı ama gözlerini hoparlörden ayırmadı. Yabancı konuşmaya devam etti. “Bazılarınız doğru cevaplar verdi. Bazılarınız ise yanınızdaki insanları sandığınız kadar iyi tanımadığınızı gördü. Sonuçlarınızın karşılığını hemen almayacaksınız. Cezanızı ve ödülünüzü daha sonra vereceğim.” dedi. Bu cümle üzerine salondaki herkes birbirine baktı. Beril’in yüzündeki gülümseme kayboldu. İnci, oturduğu yerde doğruldu. Ayaz’ın çenesi gerildi. “Ne demek daha sonra?” diye sordu Ege. “Ne kadar sonra?” diye ekledi Ayliz. “Bunu bilmenize gerek yok.” diye cevapladı yabancı. “Bizi burada tutup sonra da ne olacağını söylemeyecek misin bunun nesi oyun?” diye çıkıştı Ayaz. “Bir oyun olduğunu sana kim söyledi?” dedi yabancı, Ayaz’ın söyleyecek sözü kalmadı. Hoparlörün sesi yeniden duyulduğunda herkes sessizdi. “Uzun bir süre serbestsiniz. İhtiyaçlarınızı karşılayabilir, dinlenebilir ve okulun içinde dolaşabilirsiniz. Bir sonraki görevinizin ne zaman başlayacağını size bildireceğim.” dedi. Ardından hoparlörden kısa bir sinyal sesi geldi ve tamamen sustu. Bir süre kimse hareket etmedi. Sanki söylenenlerin gerçek olduğundan emin olmak istiyorlardı. İlk ayağa kalkan Burak oldu. Sandalyesini geriye itip ellerini beline koydu. “Hadi kalkın uyuyalım sabah olacak hala ayaktayız.” Dedi. “Kim olduğunu veya kaç kişi olduğunu bilmediğimiz bir yerde dinlenmemize, rahatlamamıza izin verecekler mi sence” diye karşı çıktı Karan. “Belki de gerçekten dinlenmemize izin vereceklerdir.” dedi Yasmin. “Buna inanıyor musun?” diye sordu Nehir. Yasmin cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü. “Hayır. Ama başka seçeneğimiz de yok.” dedi. Beril ayağa kalkıp sandalyesini düzeltti. “O zaman bu zamanı değerlendirelim. Hepimiz çok yorulduk.” dedi. “Benim ilk işim bir yere uzanıp beş dakika boyunca kimsenin bana soru sormamasını sağlamak” dedi Karan. “Bunu başarabileceğini sanmıyorum” diye karşılık verdi Burak. “Beni tanımıyorsun.” diye karşılık verdi. “Az önce bunu hepimiz öğrendik zaten.” dedi. Yasmin, Ayliz’in yanına gidip koluna girdi. “Ben sınıfa dönmek istiyorum. Bu ışıkların altında daha fazla durursam birazdan kör olacağım.” dedi. Ayliz başını salladı. “Bence de gidelim. En azından yatacak yerlerimizi falan ayarlarız.” dedi. Ege kapıya doğru ilerledi. Ayaz onun yanında yürümeye başladı. Banu, Beril ve İnci de diğerlerinin peşinden giderken Nehir bir an durup geriye baktı. Spor salonundaki sandalyeler hâlâ aynı yerdeydi. Her birinin üzerinde bir isim vardı ve az önce herkes, başkasının yerinde otururken kendisi hakkında değil, başkaları hakkında düşünmek zorunda kalmıştı. Nehir bakışlarını sandalyelerden çekti. “Geliyor musun?” diye seslendi Beril. “Geliyorum.” dedi. Kapıya doğru yürüdü ve arkadaşlarına yetişti. Koridor sessizdi. Dışarıdan gelen belli belirsiz sesler dışında okulda hiçbir hareket yoktu. Birkaç dakika önce duydukları sözler hâlâ akıllarındaydı ‘Uzun bir süre serbestsiniz.’ Belki gerçekten dinlenebileceklerdi. Belki de bu, onları hazırlıksız yakalamak için kurulmuş başka bir düzendi. Şimdilik kimsenin cevabı yoktu, bir sonraki görevin ne zaman başlayacağını bilmeden koridorda yürümeye devam ettiler.
Bölüm etkileşimi
