Kanla Yapılan Sözleşme

Sandalye tamamen döndüğünde, Arda’nın boğazından cılız bir çığlık bile çıkamadı.
Karanlığın ortasında oturan şey, babaannesi değildi. Ya da en azından, bir zamanlar babaannesi olan şeyden geriye kalan tek şey o eski, yıpranmış elbiseydi. Karşısında duran figürün yüzü, sanki ıslak kilden yapılmış da güneş altında kurumuş gibi çatlaklarla doluydu. Gözlerinin olması gereken yerde yalnızca dipsiz iki koyu çukur vardı.
"Işığı açma..." diye tekrarladı mahluk. Bu kez ses tek bir kişiden gelmiyordu; sanki onlarca farklı insan aynı anda, fısıltıyla konuşuyordu.
Arda bir adım geri atmak istedi ama bacakları parkeye çivilenmiş gibiydi. Tam o anda, odanın tavanından koyu, katran gibi bir sıvı damlamaya başladı. Sıvı, sandalyenin etrafına düştükçe tıslayan bir ses çıkarıyor, odadaki rutubet kokusunu dayanılmaz bir ağır kokuya dönüştürüyordu.
"Sen... sen öldün," diyebildi Arda, sesi titreyerek. "Biz seni gömdük!"
Mahlukun dudakları yukarı doğru büküldü, insanüstü ve geniş bir tebessüm belirdi yüzünde. "Gömülen sadece etim idi, Arda. Bu evdeki sözleşme henüz bitmedi. Babaannen senin kanını ipotek etti."
Sandalyedeki figür aniden öne doğru fırladı. O kadar hızlı hareket etmişti ki Arda ne olduğunu anlayamadan dondurucu, zayıf eller boğazına yapıştı. Parmakların dokunduğu yer buz tutuyor, Arda’nın nefesi kesiliyordu.
O sırada cebinde duran kapı anahtarı aşırı derecede ısınmaya başladı. Öyle bir sıcaktı ki kumaşı delip cildini yakıyordu. Arda refleksle elini cebine atıp kor gibi yanan anahtarı çıkardı ve karşısındaki yaratığın alnına bastırdı.
Cızırdayan bir et sesiyle birlikte odada kulakları tırmalayan bir çığlık yankılandı. Mahluk geriye doğru savrulurken Arda kendini koridora attı ve kapıyı gürültüyle çarparak kilitledi.
Nefes nefese kapıya yaslandığında, içeriden gelen o dehşet verici ses tekrar duyuldu. Ama bu kez fısıltı değil, kapının tam arkasından gelen güm güm vurma sesleriydi.
Ve kapının altındaki aralıktan, koyu renkli o katranımsı sıvı yavaşça koridora sızmaya başladı...