BÖLÜM 1- IŞIĞI AÇMA

Arda, yatağında dikleşip karanlığa gözlerini dikti. Şehir cereyanı saatler önce kesilmişti; ev, sokak lambalarının cılız sarı ışığından bile mahrumdu. Telefonu eline aldı. Ekran zifiri karaydı, şarjı biteli çok olmuştu. Ama o ses—eski, ahşap melodi—holün sonundaki kapalı odanın içinden gelmeye devam ediyordu. Babaannesinin iki yıl önce vefatından beri kilitli tutulan odadan.
Çıplak ayakları soğuk parkeye değdiğinde zihnindeki mantıklı ses ona yatağa dönmesini, bunun sadece bir karabasan olduğunu söylüyordu. Fakat ayakları, kendi iradesinden bağımsız gibi odaya doğru sürüklendi.
Gıcırtıyla esen rüzgar, koridordaki tabloyu hafifçe salladı. Arda kilitli kapının önüne geldiğinde telefon sesi aniden kesildi. Yerini tırnak kazıma sesine benzer, derinden gelen ritmik bir sürtünmeye bıraktı.
Kapı koluna uzandı. Pirinç kulp, dondurucu bir soğukluktaydı. Babaannesinin her zaman boynunda taşıdığı ve öldüğü gün kaybolan anahtarın, tam da kapının üzerinde, kilit yuvasında durduğunu gördü.
Anahtarı çevirdi. "Tık."
Kapı kendiliğinden içeri doğru yavaşça süzüldü. Odanın ortasında, tozlu örtülerle kaplı sallanan sandalyede biri oturuyordu. Sırtı kapıya dönüktü.
"Arda..." dedi fısıltı gibi bir ses. Ses babaannesine aitti ama kelimeler sanki tersine söylenip zihninin içinde yankılanıyor gibiydi. "Işığı açma oğlum. Zira görürsen, o da seni görür."
Sallanan sandalye yavaşça Arda'ya doğru dönmeye başladı...