3.BÖLÜM:SIZAN DEHŞET

Kapıya sırtını dayayan Arda, sızan o katranımsı sıvının ayakkabısının ucuna değmesiyle irkildi. Sıvı, sanki bir iradeye sahipmiş gibi, kapının altından yoğunlaşarak akmaya devam ediyordu. "Güm, güm!" Vuruşlar şiddetlendi. Ahşap kapıda çatlaklar oluşmaya başladı.
Arda, anahtarı cebine sokarken elinin hala yandığını hissetti. Odanın içinden gelen babaannesinin sesi, şimdi daha derin, daha yırtıcı ve daha az insani bir hal almıştı: "Kanını vermezsen, ruhunu alacağız!"
O dehşet verici sızma sesleri arasında, Arda'nın kulaklarında başka bir ses yankılanmaya başladı. Eski, ahşap melodi tekrar çalıyordu. Ama bu kez telefon sesi değildi; sanki evin her köşesinden gelen, duvarların içinden sızan bir fısıltı gibiydi. Bu melodi, babaannesinin her zaman mırıldandığı eski bir ninninin, çarpıtılmış ve korkutucu bir versiyonuydu.
Aniden, koridorun tavanındaki tek lamba, titreyerek yanmaya başladı. Cılız, sarı ışık, katranımsı sıvının üzerine düştüğünde, sıvının içinde yüzen, gözleri olmayan, karanlık yüzlü küçük yaratıklar gördü Arda. Bu yaratıklar, o sızan sıvının içinde yüzerken, ona doğru bakıyormuş gibi hissetti.
Arda, dehşet içinde geri adım atarken, koridorun sonundaki merdivenlere doğru koşmaya başladı. Merdivenlerin başında, babaannesinin eski fotoğraflarından biri asılıydı. Arda'nın bakışları o fotoğrafa takıldı. Fotoğraftaki babaannesi, her zamanki yumuşak gülümsemesiyle değil, kapıyı açtığında gördüğü o çatlak, karanlık yüzlü mahlukun gülümsemesiyle bakıyordu.
Merdivenleri hızla inerken, evin içindeki o ahşap melodi şiddetlendi. Duvarlardaki çatlaklardan, tavanlardan o katranımsı sıvı sızmaya başladı. Ev, sanki canlanmış, onu yutmaya çalışıyordu.
Arda, giriş kapısına ulaştığında, kapının kilitli olduğunu fark etti. Anahtarı çıkarmak için cebine elini attı ama anahtar yoktu. Nerede düşürdüğünü hatırlamaya çalışırken, o dondurucu soğukluk tekrar boynunu sardı.
"Anahtarı mı arıyorsun, oğlum?" dedi o ses, tam kulağının dibinden.
Arda yavaşça arkasına döndü. Merdivenlerin başında, o mahluk duruyordu. Ama bu kez yalnız değildi. Yanında, gözleri olmayan, karanlık yüzlü küçük yaratıklar, mahlukun etrafında süzülüyordu. Mahlukun elinde, Arda'nın cebinden düşürdüğü o yanan anahtar duruyordu.
"Anahtarı sana veririm," dedi mahluk, o insanüstü tebessümüyle. "Ama karşılığında... sözleşmeyi imzalaman gerek."