8. BÖLÜM: ZİNCİRİN KOPAN HALKASI

Mezarlığın ortasındaki kızıl ışık patlaması, geceyi anlık olarak kör edici bir aydınlığa boğdu. Mahlukun fısıltıları ve etraftaki gölge yaratıkların çığlıkları toprağın altına doğru çekilerek kayboldu. Katranımsı sıvı buharlaşıp yok olurken, rüzgar aniden bıçak gibi kesildi.
Arda, mezar çukurunun içinde nefes nefese kalmıştı. Elindeki kanlı anahtar artık kor gibi sıcak değil, aksine buz gibi soğuktu.
"Başardım..." diye fısıldadı Arda, çamurlu ellerine bakarak. "Bitti."
"Bitmedi Arda. Yalnızca kapının yönünü değiştirdin."
Arda irkilerek başını kaldırdı. Mezarın hemen başında, elindeki fenerin cılız ışığıyla Muhtar duruyordu. Ancak adamın yüzünde ne bir rahatlama ne de bir zafer ifadesi vardı. Aksine, gözlerinde ilk defa derin bir pişmanlık belirmıştı.
"Ne demek istiyorsun?" dedi Arda, çukurdan yukarı tırmanmaya çalışarak. "Anahtarı kanımla mühürledim, toprağın altına gömdüm işte!"
Muhtar başını iki yana salladı ve elindeki feneri Arda'nın tam arkasına doğru tuttu. "Defterin son sayfasını tam okumadın oğlum. Babaannen o mühürü toprağa yaparken kendi canını verdi. Ama sen anahtarı gömüte soktuğunda varlık yok olmadı... Sadece gerçek kaynağına dönmek için bir geçit buldu."
Arda hızla arkasına döndü. Tabutun üzerindeki pirinç sembol yarıktan içeri doğru çökmüş, yerini dikey, simsiyah ve dipsiz bir kuyuya bırakmıştı. Kuyunun dibinden ne bir ses geliyordu ne de bir koku... Sadece odadaki o dondurucu soğuk ve dikey bir çekim gücü yayılıyordu.
"Bu kasaba bir hapishaneydi Arda," dedi Muhtar, sesi titreyerek. "Babaannen mahluku o kilitli odada tutarak bütün kasabayı koruyordu. Sen mühürü toprağa gömerek evin koruma duvarını yıktın. Şimdi o odadaki kilit tamamen açıldı. Ve o şey artık sadece o evde değil... Evin altındaki tüm tünellerde, bu toprağın her karışında hareket edebilir."
Tam o sırada kasabanın merkezinden, yerin altından gelen devasa bir gürültü kopdu. Mezarlıktaki taşlar birer birer devrilmeye, yer yarılmaya başladı. Meydandaki saat kulesinin çanı, hiçbir insan eli değmeden acı acı çalmaya başladı.
Muhtar geriye doğru birkaç adım attı ve feneri yere düşürdü. "Geçit açıldı. Şimdi o odada duran şey, buraya gelmeyecek. Sen o odaya, o kuyuya inmek zorundasın."
Arda cebindeki deri kaplı defteri çıkardı. Şimşeklerin ışığında defterin en arkasında, babaannesinin gizlenmiş son satırlarını gördü:
"Eğer mühür toprağa değerse, anahtar artık bir kilit değil, tek yönlü bir bilettir. Karanlığı geldiği yere gömmek için, onun girdiği kapıdan içeri girmelisin."
Arda, elinde buz tutan anahtar ve karanlık kuyuya bakan gözleriyle öylece kaldı. Kaçış yolu kapanmıştı. Kasabanın altındaki o kadim karanlığa adım atmaktan başka çaresi yoktu