6. BÖLÜM: BATTANİYE VE GÖLGE

Muhtar’ın elindeki fenerin sarı ışığı, mezarlık gıcırtıları arasında sallanırken Arda’nın yüzüne vuruyordu. Yağmur şiddetini artırmış, yarılan mezardan yükselen yanık kokusunu daha da keskinleştirmişti.
"Ne saçmalıyorsun sen?" diye bağırdı Arda, geri çekilmeye çalışarak. "Ne borcu, ne kasabası?"
Muhtar feneri biraz daha indirdi. Yüzündeki kırışıklıklar, yağmur sularıyla parıldıyordu. "Babaannen bu kasabanın koruyucusuydu Arda. Yıllar önce o mahluk toprağın altından çıktığında, onu o odada tutmak için kendi kanından bir bağ kurdu. Ama bedeli ağırdı. O kilit açıldığı an, borç sana devredildi."
Arda titreyen ellerine baktı. Kesiklerden akan kan, mezarın üzerindeki pirinç sembole doğru süzülüyordu. Kan damlaları sembole değdiği anda, toprağın altından kulakları tırmalayan derin bir uğultu yükseldi. Mezarın içindeki tabutun kapağı çatırdadı.
"Zamanın tükeniyor," dedi Muhtar, ceketinin içinden eski, deri kaplı küçük bir defter çıkararak Arda'ya doğru uzatırken. "Babaannen her şeyi bu deftere yazdı. Eğer o odayı sonsuza dek mühürlemek istiyorsan, ritüeli tamamlaman gerek. Ama bunun için eve dönmek zorundasın."
"Oraya tekrar gitmem!" dedi Arda dehşetle.
"Gitmene gerek kalmayacak," diye fısıldadı Muhtar, gözlerini Arda'nın arkasındaki karanlığa dikerek. "Çünkü o zaten buraya geliyor."
Arda hızla arkasına döndü. Mezarlık kapısının önündeki sisin içinden, o katranımsı siyah sıvı nehir gibi akarak üzerlerine doğru geliyordu. Sıvının üzerinde, babaannesinin elbisesini giymiş o gölge siluet ve etrafında dolanan gözsüz yaratıklar belirdi. Bu kez fısıltıları mezarlıktaki tüm taşlarda yankılanıyordu:
"Kan mühürlendi... Borç ödenecek..."
Arda, Muhtar’ın elindeki defteri kaptığı gibi mezarlık duvarından atlayıp karanlık sokaklara doğru yeniden koşmaya başladı. Defter avucunun içinde buz gibiydi ama bu kez kaçtığı şey sadece kendi hayatı değil, tüm kasabanın kaderiydi.