Yüzük

BÖLÜM 9

Alaz’dan

Bazı geceler insanın aklına geçmişi değil, geçmişte bıraktığını sandığı insanlar gelirdi.
Benimki hep aynı kişiydi.
Abim.
On iki yıl olmuştu.
On iki yıl boyunca öldüğüne inanmaya çalışmıştım.
Başaramamıştım.Masamın üzerindeki dosyayı açıp içindeki fotoğrafa bir kez daha baktım.Eskiydi.
Görüntü bulanıktı.
Yüzü seçilmiyordu.Ama sağ elindeki yüzük seçiliyordu.O yüzüğü tanımamam mümkün değildi.
Telefonu masaya bıraktım.
Bir kaç haftadır bunun peşindeydim.Her şey siyah bir zarfla başladı.
Üniversiteye gelme sebebim dersler, sınavlar ya da yeni bir hayat kurmak değildi.Buraya bir iz bulmak için gelmiştim.
Abimin izini.Yıllardır öldüğünü sandığım adamın.
Elimde kesin bir şey yoktu. Birkaç isim, birkaç tarih ve yıllar önce kapanmış bir dosyanın arasına sıkışmış birkaç bilgi.
Normalde bunların hiçbiri yeterli olmazdı.Ama ben abimi tanıyordum.
Ölümünden emin olmamı gerektirecek hiçbir şey yoktu.Sadece herkes onun öldüğünü söylemişti.
Ben ise hiçbir zaman gerçekten görmemiştim.Kapı açıldı.
Mert içeri girdi.Elindeki dosyayı masaya bıraktı.
“Bir şey buldum.”
Başımı kaldırdım.
“Ne?”
“Üniversitenin eski kayıtlarını tekrar kontrol ettim.”
Dosyayı açtı.
“Senin verdiğin tarihle eşleşen bir kayıt var.”
Sayfaya baktım.Bir isim.Bir tarih.Bir bölüm.“Bu kişi kim?”
“Henüz tam olarak bilmiyoruz.”
“Nasıl bilmiyorsunuz?”
“Eski kayıt. Bazı bilgiler eksik.”Dosyayı elimden aldı ve başka bir sayfayı açtı.“Ama önemli olan şu.”
Bekledim.“Bu kişi, abinin kaybolduğu tarihten kısa süre önce üniversitede bulunmuş.”
Bakışlarım tekrar sayfaya indi.“Ne kadar süre?”
“Birkaç ay.”
“Sonra?”
“Kaydı silinmiş.”
Kaşlarımı çattım.“Kim sildirmiş?”
“Onu bulmaya çalışıyoruz.”Dosyayı kapattım.
“Bul.”
“Zaten bulmaya çalışıyorum.
”Mert arkasını dönüp kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken durdu.“Bir şey daha var.”
Başımı kaldırdım.“Ne?”
“Ceylin.”İsmine karşılık vermedim.
Mert devam etti.“Soyadı eski dosyalardan birinde geçiyor.”Bakışlarım sertleşti.
“Ne dosyası?”
“Henüz bilmiyorum.”
“Peki bağlantısı ne?”
“Bunu araştırıyorum.”
Bir an sustum.“Ceylin’in bundan haberi var mı?”
“Sanmıyorum.”
“Emin ol.”Mert başını salladı.
“Olurum.”Kapı kapandı.
Odaya sessizlik çöktü.Sandalyeye yaslandım.
Ceylin.
Son birkaç gündür yaşananları düşündüm.
Özellikle de o geceyi.
Barı.
O gece bara girdiğimde onu orada görmeyi beklemiyordum.Aslında onu görmek bile planımın bir parçası değildi.
Ben başka bir iş için oradaydım.Sonra Ceylin’i gördüm.
Biriyle dans ediyordu.Etrafındaki birkaç adamın bakışlarını fark ettiğim anda içimde garip bir huzursuzluk oluştu.
Nedenini bilmiyordum.Normalde umursamazdım.
Biri yanlış yerdeyse, yanlış insanlarla birlikteyse kendi kararını vermiş olurdu.Ben kimsenin hayatına karışmazdım.
Ama o gece karıştım.Yanına gittim.Onu oradan çıkardım.
Sonra da yaptığım şeyin nedenini kendime açıklayamadım.Benim dünyamda bir insanı tehlikeden çekip çıkarmanın tek bir sebebi olurdu.
O kişi önemliyse.Ama Ceylin önemli değildi.
En azından o zaman değildi.Öyle olması gerekiyordu.Yine de onu orada bırakıp gidememiştim.Sonra bana kızmıştı.
Benimle tartışmıştı.Normalde böyle bir durumda çoktan arkamı dönüp gitmiş olurdum.
Ama gitmedim.Asıl anlamadığım şey buydu.Neden?O gece eve döndüğümde bunu defalarca düşündüm.Ceylin’den hoşlandığım için değildi.Bunu kendime söylemek zorunda değildim.Çünkü ortada hoşlanılacak kadar tanıdığım biri bile yoktu.Sadece…Onu orada bırakmak içime sinmemişti.Belki de uzun zamandır ilk kez birinin başına gelecek şeyi önceden görmüş ve müdahale etmiştim.
Hepsi buydu.En azından öyle olduğunu düşünmek istiyordum.Telefonumu elime aldım.Ekranda onun adı vardı.Bir süre baktım.Sonra telefonu ters çevirdim.
Aramayacaktım.Çünkü ona verebileceğim bir cevap yoktu.

Ertesi gün üniversiteye gittiğimde Ceylin’i gördüm.Beni fark etti.
Yanıma geldi.“Günaydın.”
“Günaydın.”Birkaç saniye birbirimize baktık.
Sonra bana dikkatlice baktı.“Bir şey düşünüyorsun.”
“Her zaman.”
“Benimle ilgili mi?”
“Hayır.”
Bu kez yalan söylemiştim.Ama düşündüğüm şey Ceylin değildi.Onun soyadıydı.
Dosyada gördüğüm o isim.Bir bağlantı vardı.
Henüz ne olduğunu bilmiyordum.Ve bunu öğrenmeden Ceylin’e hiçbir şey söylemeyecektim.
“Dün gece neden öyle davrandın?” diye sordu.
“Nasıl?”
“Beni oradan çıkardın. Sonra da sanki hiçbir şey olmamış gibi davrandın.”
Bir an sustum.Çünkü ben de aynı soruyu kendime sormuştum.
“Bilmiyorum.”Gerçek cevabım buydu.Ceylin kaşlarını çattı.
“Bilmiyor musun?”
“Hayır.”
“İlginç.”
“Her yaptığım şeyin bir açıklaması olmak zorunda değil.”
“Senin yaptığın şeylerin özellikle açıklaması olması gerekiyor.”
İstemeden kısa bir gülümseme oluştu yüzümde.
Sonra yüzümü tekrar ciddileştirdim.“Bunu fazla düşünme.”
“Sen de düşünme o zaman.”“Ben zaten düşünmem.”Bana baktı.İnanmadığını yüzünden anlayabiliyordum.
Ama bu kez konu Ceylin değildi.
Konu, yıllardır öldüğüne inandığım bir adamdı.Ve ilk kez ona ulaşabileceğime dair bir ihtimal vardı.
Telefonum çaldı.Mert.Aramayı açtım.“Ne var?”
“Yeni bir bilgi geldi.”
“Anlat.”
“Arşivdeki kaydın devamını bulduk.”
Ayağa kalktım.“Ne yazıyor?”“Abinin üniversitedeki bağlantılarından biriyle aynı tarihlerde burada bulunan bir adam var.”
“Kim?”
“Henüz kimliğini doğrulayamadık.”“Fotoğraf?”
“Var.”
“Gönder.”
Telefonuma birkaç saniye sonra bir görüntü düştü.Fotoğrafı açtım.Eski bir fotoğraftı.Kalabalığın arasında birkaç kişi vardı.Yüzler net değildi.
Ama bir el…Bir yüzük.Nefesimi tuttum.Yaklaştırdım.Aynı yüzük.Aynı model.Aynı küçük çizik.Onu tanıyordum.
“Alaz?”
Mert’in sesi telefondan geldi.“Buradayım.”
“Ne düşünüyorsun?”Fotoğraftan gözlerimi ayırmadım.“Bu fotoğraf nerede çekilmiş?”
“Üniversitede.”
“Ne zaman?”
“On bir yıl önce.”Gözlerimi kapattım.On bir yıl.Abimin kaybolmasından bir yıl sonra.
Demek ki bir iz vardı.Belki küçüktü.
Belki hiçbir şey ifade etmiyordu.Ama vardı.
“Bul şu adamı.”
“Yaşadığından emin değiliz.”
“Ben de emin değilim.”Fotoğrafa tekrar baktım.“Ama öğrenmek istiyorum.”
Telefonu kapattım.Yıllardır ilk kez, içimdeki o ihtimal bu kadar gerçek gelmişti.Abim yaşıyor olabilir miydi?Bilmiyordum.
Ama artık sadece geçmişin peşinde değildim.Bir cevap arıyordum.Ve o cevabı bulana kadar bu üniversiteden ayrılmayacaktım.
Telefonu cebime koydum.Koridora çıktım.
Karşı tarafta Ceylin’i gördüm.Bir an bakışlarımız kesişti.Sonra yürümeye devam ettim.
Bu kez aramızda hiçbir şey yoktu.Henüz.
Ama onun soyadının o dosyada ne aradığını öğrenmem gerekiyordu.
Çünkü bazen insan, geçmişte aradığı birinin izini sürerken hiç beklemediği birinin hayatına dokunurdu.Benim içinse asıl soru şuydu:
Ceylin’in ailesi, abimin hikâyesinin neresindeydi?