Şüphe

BÖLÜM 3
Şüphe
Alaz Soydan’ın sınıfa geldiği günden sonra kampüste konuşulan tek şey neredeyse oydu.Daha ilk dersten çıkmadan herkes onun hakkında bir şeyler biliyormuş gibi davranmaya başlamıştı.
Yeni öğrenci.Yakışıklı.Sessiz.Gizemli.Ve nedense herkes onunla ilgileniyordu.
Ben ise bütün bunları uzaktan izliyordum.Çünkü diğerlerinden farklı olarak ben onu dün gece görmüştüm.Kanlar içinde.Yağmurun altında.Ölmek üzereyken bile kimseye güvenmeyen haliyle.Şimdi ise sınıfta sanki hiçbir şey olmamış gibi oturuyordu.“Çocuk bayağı yakışıklı ama.”
Eylül’ün sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.“Kim?”Kaşlarını kaldırıp bana baktı.“Kim olacak? Yeni çocuk.”Omuz silktim.
“Normal.”
“Normal mi?”
“Evet.
”Eylül birkaç saniye yüzüme baktı.“Sen gerçekten garipsin.”
Gülümsedim.“Biliyorum.”Tam o sırada sınıfın kapısından birkaç kız çıktı.İçlerinden biri Alaz’ın yanına yaklaştı.“Alaz, değil mi?”
Alaz telefonundan başını kaldırdı.“Evet.”
“Ben Duru.”Kız gülümsedi.“İstersen sana kampüsü gezdirebilirim. Yeni olduğun için…”
“Gerek yok.”Alaz’ın sesi sakindi.Ne kaba ne de kırıcıydı.Ama kesinlikle netti.Kızın gülümsemesi bir anlığına dondu.“Tamam…”Alaz tekrar telefonuna döndü.
Kız uzaklaşırken Eylül bana doğru eğildi.“Şaka mı bu?”
“Ne?”
“Kız resmen kendini sundu.”İstemeden güldüm.
“Belki istemiyordur.”
“Kim istemez?”“Demek ki o.”Eylül başını iki yana salladı.
“Ben olsam…”
“Eylül.”
“Tamam, sustum.”Ama birkaç dakika sonra başka biri geldi.Sonra bir başkası.Alaz hepsine aynı şekilde davranıyordu.Kısa cevaplar.Mesafeli bakışlar.Ve sıfır ilgi.Bir süre sonra bunu izlemek garip bir şekilde dikkatimi çekmeye başladı.
Çünkü mesele kızların onunla ilgilenmesi değildi.Mesele Alaz’ın hiçbir şeyle ilgilenmiyor gibi görünmesiydi.
Dersle bile.Telefonunu elinden neredeyse hiç bırakmıyordu.Ama sosyal medyada dolaşan biri gibi de görünmüyordu.Ekrana bakıyor, birkaç saniye sonra cebine koyuyor, ardından sınıfın kapısına göz atıyordu.Sonra koridora.Sonra pencereye.Sanki birini bekliyordu.Ya da bir şeyin olmasını.Ders boyunca bunu birkaç kez yaptığını fark ettim.Önce tesadüf sandım.Sonra tekrar yaptı.Ve tekrar.Alaz’ın gözleri sınıftaki insanları tarıyor, ama hiçbirinde uzun süre durmuyordu.Ta ki kapı açılana kadar.Bir adam içeri girdi.Üniversiteden biri değildi.Bunu hemen anladım.Alaz’ın bakışları bir anda ona çevrildi.Adam sınıfa göz attı.Sonra hiçbir şey söylemeden çıktı.
Alaz birkaç saniye daha kapıya baktı.Ardından telefonunu cebine koydu.Dersin bitmesini beklemeden ayağa kalktı.Çantasını aldı.Ve çıktı.Kaşlarımı çattım.Nereye gidiyordu?
“Ceylin?”Eylül’ün sesiyle kendime geldim.“Efendim?”“Ders bitti.”Sınıfa baktım.Gerçekten herkes çıkıyordu.Alaz ise çoktan gitmişti.“Ben geliyorum.
”Çantamı aldım.Koridora çıktığımda onu göremedim.Merdivenlere baktım.Yoktu.Sonra koridorun sonundaki kapının kapandığını gördüm.Oraya doğru yürüdüm.Kapıyı açtığımda kampüsün arka tarafına çıkan küçük bir koridorla karşılaştım.İleride Alaz vardı.Tek başınaydı.Telefonunu kulağına götürmüş konuşuyordu.
Beni görmedi.Sesini duyamıyordum.Biraz daha ilerledim.Sonra bir adamın ona doğru geldiğini gördüm.Adam elindeki siyah bir dosyayı Alaz’a uzattı.Alaz dosyayı aldı.“Burada mı?”Sesi uzaktan bile net gelmişti.
Adam başını salladı.“Emin misin?”
“Evet.”Alaz dosyayı açmadı.
Sadece elinde tuttu.Sonra başını kaldırıp etrafa baktı.Bir anda gözleri benim bulunduğum yöne döndü.Kalbim hızlandı.Hemen duvarın arkasına çekildim.Beni görmüş müydü?Bilmiyordum.Birkaç saniye bekledim.Sessizlik.Sonra ayak sesleri duydum.
Yaklaşıyordu.Nefesimi tuttum.Ayak sesleri tam bulunduğum yerin önünde durdu.Bir saniye.İki saniye.Sonra devam etti.Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.Ne yaptığımı bilmiyordum.Bir yabancıyı neden takip ediyordum?Üstelik dün gece tanıştığım, hakkında hiçbir şey bilmediğim birini.Ama artık emindim.
Alaz Soydan buraya sadece derslere girmek için gelmemişti.Bir şey arıyordu.Birini.Belki de bir sırrı.Ve ben istemeden onun sırrının kıyısına yaklaşmıştım.Öğleden sonra tekrar sınıfa döndüğümüzde Alaz yerindeydi.Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Dosya yoktu.Telefonu masanın üzerindeydi.Yüzünde yine o sakin ifade vardı.Ben ise ona bakmadan duramıyordum.Bir ara gözlerini kaldırdı.Bakışlarımız kesişti.Bu kez gözlerini kaçırmadı.Ben de kaçırmadım.
Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık.
Sonra Alaz’ın dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.Çok küçük.Neredeyse fark edilmeyecek kadar.Ama gördüm.Ve o an içimden tek bir düşünce geçti.
Beni görmüştü.
Duvarın arkasında.Beni.Takip ettiğimi biliyordu.Ama hiçbir şey söylemedi.Sadece önündeki defteri açtı.Ben de önüme döndüm.Kalbim hızla çarpıyordu.
O gün ilk kez Alaz’ın buraya neden geldiğini gerçekten merak ettim.
Çünkü bazı insanlar üniversiteye derslere girmek için gelirdi.
Bazıları arkadaş edinmek için.Bazıları geleceklerini kurmak için.

Alaz Soydan ise sanki birini bulmak için buradaydı.