Alaz

BÖLÜM 5

Onu ilk gördüğümde, beni hatırlayacağını düşünmemiştim.
Ama hatırlamıştı.
Ders boyunca birkaç kez bana baktı.
Ben de ona.O gece yağmurun altında karşıma çıkan kız şimdi birkaç metre önümde oturuyordu.

Ceylin’in telefonunun titrediğini gördüm.
Mesajı okuyunca yüzündeki ifade değişti.
Ne yazdığını göremedim.Ama korktuğunu anlamak için okumama gerek yoktu.
Telefonunu kapatıp başını kaldırdığında göz göze geldik.
Birkaç saniye boyunca bana baktı.Sonra gözlerini kaçırdı.
Ders boyunca aklım o mesajdaydı.Kim yazmıştı?
Ve daha önemlisi…Neden?
Ceylin’i tanımıyordum.
O geceye kadar hayatımda hiç görmemiştim.
Bana yardım eden sıradan bir üniversite öğrencisiydi.Hepsi bu olmalıydı.Ama artık öyle değildi.
O gece beni görmemeliydi.
Bana yardım etmemeliydi.
Ne kadar az şey bilirse, o kadar güvende olurdu.Ders bitti.Ceylin Eylül’le birlikte sınıftan çıktı.
Birkaç saniye sonra ben de çıktım.
Neden onların peşinden gittiğimi kendime açıklayamazdım.
Belki meraktan.Belki de o gece yaşananlardan sonra içimde kalan huzursuzluktan.
Kampüsün kapısından çıktıklarında ikisini uzaktan gördüm.
Bir süre aynı yönde yürüdük.
Sonra Ceylin’in birkaç kez arkasına baktığını fark ettim.
Bir şeyden şüpheleniyordu.Tam o sırada karşı kaldırımda yürüyen bir adam dikkatimi çekti.
Siyah mont.Başında kapüşon.Telefonu elindeydi.
Ceylin yürüdükçe o da yürüyordu.Önce tesadüf olduğunu düşündüm.
Sonra Ceylin durdu.Adam da durdu.Ceylin yeniden yürüdü.
Adam birkaç saniye sonra onun peşinden yürümeye başladı.
Adımlarımı yavaşlattım.Bu kez dikkatlice baktım.Hayır.Bu tesadüf değildi.Adam Ceylin’i takip ediyordu.Kaşlarım çatıldı.İlk düşündüğüm şey Ceylin olmadı.
Ben miydim?
O gece beni gördüğü için mi?Bununla bir ilgisi olabilir miydi?Ceylin ve Eylül köşeyi döndü.Adam da birkaç saniye sonra aynı yere yöneldi.
Ben de peşlerinden gittim.Köşeyi döndüğümde Ceylin’le Eylül biraz ilerideydi.Adam ise kaldırımın diğer tarafındaydı.
Onu gözden kaçırmadan yürümeye devam ettim.Bir süre sonra adam telefonunu kulağına götürdü.Bir şeyler söyledi.
Sonra arkasına baktı.Göz göze gelmedik.
Ama sanki bir şeyden şüphelenmiş gibi hızlandı.Ben de durdum.Peşinden gitmek yerine uzaktan izledim.
Adam birkaç sokak sonra bir araca binip uzaklaştı.
Plakayı göremedim.Bir süre aracın arkasından baktım.Sonra telefonumu çıkardım.Rehberde tek bir ismin üzerinde durdum.
Mert.Aradım.
İkinci çalışta açtı.“Buyurun patron.”
“Bir iş var.”
“Dinliyorum.”
“Bugün kampüsün önünde bir adam gördüm. Bir kızı takip ediyordu.”
Kısa bir sessizlik oldu.“Kimliği belli mi?”
“Hayır.”“Plaka?”
“Göremedim.”
“Başka bir detay?”
“Siyah mont. Kapüşonlu. Koyu renk bir araçla uzaklaştı.”
“Anlaşıldı.”
“Adamı bul.”
“Tabii patron.”
“Ve kim için çalıştığını öğren.”
“Başka bir talimatınız var mı?”
“Şimdilik yok.”
“İlgileniyorum.”Telefon kapandı.Telefonu cebime koydum.Ceylin’i tanımıyordum.
Onun hayatıyla ilgili hiçbir şey bilmiyordum.Ama o adamın onu neden takip ettiğini öğrenmem gerekiyordu.

Bir süre olduğum yerde kaldım.
Sonra telefonu cebime koyup kampüsün kapısına doğru baktım.
Ceylin çoktan gözden kaybolmuştu.
Birinin onu takip etmesi tesadüf değildi.Kaşlarımı çattım.Aklıma istemeden tek bir ihtimal geldi.Belki de mesele Ceylin değildi.
Belki mesele bendim.O gece beni görmemeliydi.
Bana yardım etmemeliydi.Ve şimdi onun hayatında benim yüzümden bir şeyler değişiyorsa…
Bunu öğrenmek için Mert’in cevabını bekleyecektim.Çünkü bir şeyden artık emindim.
Ceylin’in bilmediği bir şey vardı.Ve belki de ben de henüz bilmiyordum.Ama o gece karşıma çıkmasının…gerçekten tesadüf olup olmadığını artık merak etmeye başlamıştım.