Güvenli Ev

BÖLÜM 11

Arabanın camından dışarı baktığımda şehir çoktan arkamızda kalmıştı.
Sokak lambaları seyrekleşmiş, yerini birbirinden uzak evler ve karanlık yollar almıştı. Nereye gittiğimizi bilmiyordum.
Alaz ise direksiyonun başında, her zamanki gibi sessizdi.Ne kadar zamandır böyle gidiyorduk bilmiyordum.
Sonunda dayanamadım.
“Beni nereye götürüyorsun?”
Gözlerini yoldan ayırmadı.“Güvenli bir yere.”
“Ben eve gitmek istiyorum.”
“Bu gece olmaz.”
Başımı ona çevirdim.
“Buna sen karar veremezsin.”
“Verebilirim.”
Kaşlarımı çattım.“Her şeyi kendi istediğin gibi yapabileceğini mi sanıyorsun?
”Bu kez bana kısa bir bakış attı.
“Hayır.”
“Öyle davranıyorsun ama.”
Cevap vermedi.
Bu sessizlik beni daha da sinirlendirdi.
“Alaz.”
“Ne?”
“Bana en azından ne olduğunu söyle.”
Ellerini direksiyonda biraz daha sıktı.
“Bugün seni kütüphanede bulmaları tesadüf değildi.”
Kalbim sıkıştı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Biri seni oraya bilerek yönlendirdi.”
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
“Peki neden beni oradan çıkardın?”
Bu kez cevap vermesi birkaç saniye sürdü.“Çünkü orada kalırsan seni öldürebilirlerdi.”
Boğazım düğümlendi.Bir süre konuşamadım.
Araba karanlık bir yola saptı.
Önümüzde yüksek duvarlarla çevrili büyük bir ev belirdi.
Dışarıdan bakıldığında sıradan, hatta biraz terk edilmiş gibi görünüyordu. Fakat girişteki kameraları ve kapının yanında bekleyen adamı görünce buranın sıradan bir ev olmadığını anladım.
Araba durdu.
Alaz indi.Ben hâlâ yerimden kıpırdamıyordum.
Kapımı açtı.“İn.”
“Burası neresi?”
“Güvenli.”
“Bu bir cevap değil.”
“Şimdilik yeterli.”
İstemeden arabadan indim.Kapı açıldığında içerisi beklediğimden daha sade çıktı.
Büyük bir salon, mutfak, üst katta birkaç oda…Ama her şey fazla düzenliydi.Ve fazlasıyla sessizdi.
Alaz içeri girdi.“Üst katta iki oda var.”
“Ben hangisinde kalacağım?”
“Sağdaki.”
“Sen?”
“Soldaki.”
İstemeden rahatladığımı belli etmemeye çalıştım.
Tam merdivenlere yönelirken Alaz arkamdan seslendi.
“Telefonunu ver.”
Dönüp baktım.
“Ne?”
“Telefonunu.”
“Niye?”
“Konumundan bulunmanı istemiyorum.”
Telefonumu çıkardım ama hemen vermedim.
“Beni burada tutuyorsun.”
“Hayır.”
“Telefonumu da alıyorsun.”
“Geçici olarak.”
“Pek güven verici değil.”
Alaz elini uzattı.
“Ceylin.”
Sesindeki ton, tartışmanın bittiğini söylüyordu.Telefonumu avucuna bıraktım.
Ekrana baktı.“Şifren?”
“Onu da mı istiyorsun?”
“Gerekirse.”
“Vermeyeceğim.”
Birkaç saniye bana baktı.Sonra telefonu cebine koydu.
“Peki.”
Bu kadar kolay vazgeçmesi garipti.“Gerçekten mi?”
“Evet.”
Merdivenlere yöneldi.Ben ise arkasından bakakaldım.
Bazen Alaz’ın bir şeyi zorla yaptırması değil, hiçbir şey söylemeden kabul etmesi daha rahatsız ediciydi.

Gece uyuyamadım.Odanın içinde bir aşağı bir yukarı yürüdüm.
Pencereden dışarı baktım.Duvarın diğer tarafında karanlık vardı.
Telefonum yoktu.Eve haber veremiyordum.Eylül’e ulaşamıyordum.Ve en kötüsü, burada ne kadar kalacağımı bilmiyordum.
Yatağa oturup ellerimi dizlerimin üzerine koydum.
Alaz’ın hayatıma girdiği günden beri her şey değişmişti.Tehditler.Silahlar.Takip edildiğimi söyleyen mesajlar.Ve şimdi…Bu ev.
Kapının önünden bir ses geldi.
Adımlar.Bir an nefesimi tuttum.
Kapı açılmadı.
Adımlar birkaç saniye sonra uzaklaştı.
Koridordan Alaz’ın sesi geldi.“Kimse eve yaklaşmasın.”
Bir adam cevap verdi.“Tamam patron.”Sonra sessizlik.
Yatağa uzandım.
Gözlerimi kapattım.Ama uyumadan önce aklımdan geçen son düşünce şuydu:
Alaz’ın hayatına girdiğim günden beri hiçbir şey normal ilerlemiyordu.

Ertesi sabah mutfağa indiğimde Alaz çoktan uyanmıştı.
Masanın başında oturmuş, önündeki dosyalara bakıyordu.
Beni görünce başını kaldırdı.
“Uyudun mu?”“Hayır.”“Ben de.”
Önündeki kahveden bir yudum aldı.
Karşısındaki sandalyeye oturdum.
“Kaç gün burada kalacağız?”
“Bilmiyorum.”
“Bilmiyorsun mu?”
“Tehlikenin ne kadar büyük olduğunu anlamamız gerekiyor.”
“Benim yüzümden mi?”
Alaz dosyadan gözlerini kaldırdı.
“Hayır.”
“Öyleyse neden sürekli beni korumaya çalışıyorsun?”
Bir süre sustu.
“Çünkü seni bu işin içine ben çektim kim olsa aynısını yapardım.”
“Ben seni yaralı bulduğum gece de mi?”
Bakışları değişti.O geceyi hatırladığı belliydi.“Evet.”
“Ben seni tanımıyordum.”
“Ben de seni tanımıyordum.”
“Peki neden?”Alaz cevap vermedi.Ayağa kalktı.
“Yemek ye.”
“Alaz.”
“Ceylin.”
“Bir gün bana gerçekten cevap verecek misin?”
Kapının önünde durdu.Arkasını dönmeden konuştu.“Belki.”
Sonra çıktı.Arkasından bakarken sinirden gülümsedim.Bu adam insanı delirtmek için özel olarak yaratılmış olabilirdi.
İkinci gün neredeyse tüm gün camdan dışarıyı izledim.
Evde dolaşıyor, zaman geçirmeye çalışıyordum.Alaz da çoğu zaman başka bir odada telefon görüşmeleri yapıyordu.
Bazen sesini duyuyordum.Kısa cümleler.Emirler.Sorular.Ama benim yanımdayken telefonla konuşmayı bırakıyordu.
Önümde bir kitap, yanımda bir bardak çay vardı.En azından birkaç saatliğine normal bir hayatım varmış gibi davranabilirdim.
Kitabın aynı sayfasını üçüncü kez okumaya başladığımda kapının sesi duyuldu.
Alaz salona girdi.Üzerinde siyah bir gömlek vardı.
Kol saatini takarken telefonuna bakıyordu.
“Dışarı mı çıkıyorsun?” diye sordum.
Başını kaldırdı.
“Bir işim var.”
“Ben de gelebilir miyim?”
“Hayır.”
“Zaten sormamam gerekirdi.”
“Bunu öğrenmene sevindim.”
Kitabı koltuğa bıraktım.
“Seninle aynı evde kalmak zorunda olduğuma inanamıyorum.”
Alaz saatini düzeltti.
“Merak etme. Ben de bundan çok memnun değilim.”
“Harika. En azından bir konuda anlaşabiliyoruz.”
Kapıya doğru yürüdü. Çıkmadan önce arkasına dönüp bana baktı.
“Kapıyı kimseye açma.”
“Biliyorum.”
“Tanımadığın biri gelirse—”
“Alaz, kapıyı açmayacağım.”
Birkaç saniye beni süzdü.
“Güzel.”
Kapı kapandı.Arkasından bakarken istemsizce güldüm.Bu adam gerçekten her şeyi kontrol etmek istiyordu.
Ama benim de ona kolay kolay boyun eğmeye niyetim yoktu.
Akşam olduğunda kitap okumaktan vazgeçtim.Gözlerim yorulmuştu. Televizyonu açtım ama karşıma çıkan hiçbir şeyi izlemek istemedim. Bir süre sonra kumandayı bırakıp koltuğun köşesine kıvrıldım.
Evin içi sıcaktı.Dışarıda rüzgârın sesi duyuluyordu.
Başımı koltuğun arkalığına yasladım.Sadece birkaç dakika dinlenecektim.
Gözlerimi kapatmadan önce aklımdan son bir düşünce geçti.
Alaz eve döndüğünde ona yine bir sürü soru soracaktım.
Bu kez cevap vermeden kurtulamayacaktı.Sonra gözlerim kendiliğinden kapandı.

Alaz eve döndüğünde saat ilerlemişti.Kapıyı sessizce kapatıp anahtarlarını konsolun üzerine bıraktı.
Ceketini çıkardıktan sonra doğrudan salona yöneldi.İlk fark ettiği şey televizyonun açık olmasıydı.İkincisi ise koltukta uyuyakalmış Ceylin.
Adımlarını yavaşlattı.
Ceylin başını koltuğun kenarına yaslamıştı.
Bir kolu karnının üzerinde duruyor, diğer eli koltuğun kenarından aşağı sarkıyordu.
Saçları yüzüne düşmüştü.Alaz bir süre olduğu yerde durdu.Sonra televizyonun sesini kıstı.
“Ceylin.”
Cevap gelmedi.Biraz daha yaklaştı.
“Odana git.”
Ceylin hafifçe kıpırdandı ama gözlerini açmadı. Yalnızca yüzünü koltuğun arkalığına çevirdi.Alaz derin bir nefes verdi.
Onu uyandırıp odasına göndermek en mantıklısıydı. Kendisi de bunu biliyordu.Ama birkaç saniye daha bekledi.
Ceylin’in yüzüne düşen saçları yeniden yanağına kaydı.Alaz eğildi. Parmaklarının ucuyla saçlarını yüzünden çekip kulağının arkasına yerleştirdi.
Hareketi tamamladığında eli bir an havada kaldı.Sonra hemen doğruldu.
Kaşlarını çattı.Ne yapıyordu?
Kendi kendine bu soruyu sorması bile sinirini bozmuştu.
Ceylin’in başına gelenlerden kendisini sorumlu hissediyordu. Onu korumak zorundaydı. Hepsi buydu.
En azından kendisine böyle söylüyordu.
Salondaki koltukların birinin üzerinde duran ince battaniyeyi aldı.
Ceylin’in omuzlarından başlayarak üzerini örttü. Battaniyenin kenarını kolunun altına sıkıştırırken kızın yüzünü buruşturduğunu gördü.Elini geri çekti.
Ceylin yeniden sakinleşti.Alaz bir süre ona baktı.
Gün boyunca kendisine yönelttiği soruları, öfkelendiğinde sesinin nasıl yükseldiğini, cevap alamadığında gözlerini kaçırmak yerine nasıl daha fazla üzerine geldiğini düşündü.
Uyurken bile kaşlarını hafifçe çatıyordu.Sanki rüyasında bile biriyle tartışıyordu.
Alaz’ın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı.Sonra ifadesi yeniden ciddileşti.
Kendi kendine gülmesine bile anlam veremiyordu.Telefonunu çıkarıp saate baktı.
Yukarı çıkabilirdi. Yapması gereken işler vardı.
Ama koltuktaki kitaba gözü takıldı.
Kitabı alıp sehpanın üzerine bıraktı. Ardından Ceylin’in başının koltuğun kenarına daha rahat yerleşmesini sağlayacak şekilde yastığı düzeltti.
Tam geri çekilecekken Ceylin’in parmakları battaniyenin kenarını yakaladı.
Gözlerini açmadan örtüyü kendine doğru çekti.
Alaz olduğu yerde kaldı.Sonra başını hafifçe iki yana salladı.
“İnanılır gibi değilsin.”
Elbette Ceylin onu duymadı.Alaz salondan çıkmak üzereyken durdu. Koltuğun karşısındaki sandalyeyi çekip oturdu.
Telefonunda birkaç mesaja baktı, kısa cevaplar yazdı.Ama arada bir gözleri yine Ceylin’e kayıyordu.
Kendine kızıyordu.O kadar çok düşünmesi gereken önemli şey vardı.
Kimlerin peşinde olduğunu öğrenmesi, gönderilen mesajların kaynağını bulması, bu işi mümkün olduğunca çabuk bitirmesi gerekiyordu.
Bunun yerine oturmuş, uyuyan bir kadının üzerindeki battaniyenin kayıp kaymadığını kontrol ediyordu.
Telefonunu kapattı.
“Saçmalık.”
Ayağa kalktı.Tam o sırada Ceylin hafifçe hareket etti.
Battaniye omzundan kaydı.Alaz gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.Tekrar eğildi ve battaniyeyi düzeltti.
Bu kez hemen uzaklaşmadı.Saçlarının arasından görünen yüzüne baktı.Sonra kendi kendine duyuracak kadar alçak bir sesle konuştu.
“Bana bunu yaptıran ne, Ceylin?”Cevap yoktu.Olmayacağını biliyordu.
Elini saçlarına götürmek istedi ama kendini durdurdu. Bunun yerine battaniyenin kenarını düzeltti ve doğruldu.
Ardından ışığı biraz kıstı.Ve nihayet salondan çıktı.

Gözlerimi açtığımda bir süre nerede olduğumu anlamaya çalıştım.
Tavana baktım. Burası kaldığım oda değildi.
Sonra başımı hafifçe kaldırınca kendimi salondaki kanepede buldum.
Dün gece televizyon izlerken uyuyakalmıştım.Doğrulmak üzereyken üzerimdeki battaniyeyi fark ettim.
İnce, koyu renkli battaniye omuzlarımdan ayaklarıma kadar örtülmüştü.
Oysa gece uyumadan önce üzerimde böyle bir şey olduğunu hatırlamıyordum.
Parmaklarımı battaniyenin kenarında gezdirdim.Alaz mı örtmüştü?
Bu düşünce aklıma gelir gelmez kaşlarımı çattım. Belki evdeki görevli biri yapmıştı.
Belki de ben uyku sersemi kendim çekmiştim üzerime. Sonuçta birkaç gündür aynı evdeydik ve bunun mutlaka bir anlamı olması gerekmiyordu.
Yine de gözlerim istemsizce salonun diğer tarafına kaydı.Alaz ortalıkta yoktu.
Battaniyeyi üzerimden kaldırıp düzgünce katladım ve kanepenin kenarına bıraktım. Sonra ayağa kalkıp saçlarımı topladım.
Bunu düşünmeyecektim.Alaz Soydan’ın bana battaniye örtüp örtmemesi, onun kim olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.
Hâlâ benden bir şeyler saklıyordu. Hâlâ beni istemediğim hâlde bu evde tutuyordu.
Bir battaniye yüzünden bütün bunları unutacak değildim.Mutfağa doğru yürürken kendi kendime son bir kez hatırlattım:
Bu adamın yaptığı her şeyi bir iyilik olarak görmeye başlamamalıydım.

Üçüncü günün akşamı elektrikler kesildi.Ev bir anda karanlığa gömüldü.
“Harika.”
Telefonum Alaz’daydı.Karanlıkta mutfağa doğru ilerlemeye çalıştım.
Tam köşeyi dönerken birine çarptım.Bir çift el kollarımdan tuttu ve beni kendine doğru çekti.
“Benim.”
Alaz.Elini hemen çekti.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Telefonunun ışığını açtı.
Yüzü birkaç santim önümdeydi.Bir anlığına ikimiz de sustuk.
Göz göze geldik.Sonra bakışları yüzümde dolaştı.
“Niye böyle bakıyorsun?”
“Nasıl?”
“Sanki bir şey söyleyecekmişsin gibi.”
“Bir şey söylemeyeceğim.”
“İyi.”
Yanından geçmeye çalıştım.Kolum onun koluna değdi.İkimiz de aynı anda durduk.Bir saniye.İki saniye.
Alaz geri çekildi.
“Odana git.”
“Sen?”
“Burada kalacağım.”
“Neden?”
“Kapıyı kontrol edeceğim.”
“Sen gerçekten hiç normal bir şey yapmıyor musun?”
Bana baktı.“Normal şeyler bazen insanı öldürür.”
Bu cevabına karşılık veremedim.Merdivenlere yöneldim.
Ama ikinci basamakta durup arkamı döndüm.
Alaz hâlâ aynı yerdeydi.
Telefon ışığı yüzüne vuruyordu.Ve ilk kez onun da yorulduğunu düşündüm.

Dördüncü gün sabahı ev yine sessizdi.Alaz’ın odasının kapısı aralıktı.
İçeri girmek gibi bir niyetim yoktu.
Gerçekten yoktu.Ama masanın üzerinde duran dosyayı gördüğümde adımlarım durdu.
Dosyanın üzerinde ismim yazıyordu.Ceylin Göksu.
Kalbim hızlandı.
Elimi uzatıp dosyayı aldım.
İlk sayfada üniversitem vardı.
Sonraki sayfada ders programım.
Adresim.
Ailemle ilgili bilgiler.Hakkımda toplanmış onlarca ayrıntı.
Sayfaları çevirdikçe nefesim ağırlaştı.Demek beni araştırmıştı.
Ne zamandan beri?
Neden?
Kapının açıldığını duymadım.“Ne yapıyorsun?
”Donup kaldım.Alaz kapıda duruyordu.Gözleri elimdeki dosyaya indi.Sonra yüzüme.
“Beni araştırdın.”
Sessiz kaldı.
“İlk karşılaşmamızdan önce mi?”
“Ceylin—”
“Beni tanıyordun.”
“Hayır.”
“Peki bunlar ne?”
“Kontrol ettim.”
“Beni takip ettin mi?”
“Hayır.”
“Bana nasıl güvenmemi bekliyorsun?”
Alaz birkaç adım attı.
“Güvenmeni istemedim.”Bu cevap içimdeki öfkeyi daha da büyüttü.
“Ne istedin o zaman?”Sessizlik.
“Beni neden koruyorsun?”Alaz gözlerimin içine baktı.
“Çünkü artık bu işin içindesin.”
“Hayır.”Başımı iki yana salladım.
“Ben bu işe kendi isteğimle girmedim.”
“Biliyorum.”
“Sen beni sürükledin.”
“Biliyorum.”
“Ve şimdi de burada tutuyorsun.”
Alaz birkaç saniye sustu.
“Çünkü dışarı çıkarsan seni bulacaklar.”
“Belki de senden kurtulmak için bunu yapmalıyım.”
İlk kez yüzündeki sakinlik kayboldu.Ama yalnızca bir an.Sonra tekrar o ifadesiz haline döndü.
“Bunu yapma.”
“Niye?”Cevap vermedi.
Dosyayı masanın üzerine bıraktım.
“Benden ne saklıyorsun?”
Alaz’ın telefonu çaldı.Ekrana baktı.Sonra odadan çıktı.
Ben de arkasından baktım.İçimdeki huzursuzluk büyüyordu.

Akşam saatlerine doğru Alaz salonda tek başına oturuyordu.Ben merdivenlerin başındaydım.
Tam aşağı inecekken kapı çaldı.Alaz ayağa kalktı.
Dışarıdaki adamlardan biri kapıda bekliyordu.
Elinde küçük, siyah bir zarf vardı.“Bunu kapının önünde bulduk.”
Alaz zarfı aldı.Üzerinde isim yoktu.
Sadece tek bir şey yazıyordu.
ALAZ SOYDAN’A.
Zarfı açtı.İçinden tek bir kâğıt çıktı.
Alaz okudukça yüzündeki ifade değişti.
Ben uzaktan ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.Kâğıtta yalnızca birkaç cümle vardı.

Nasıl olsa bir gün evine dönecek.

Daha ne kadar yanında tutabileceksin?

Onu dışarıdaki dünyadan saklayabileceğini mi sanıyorsun?

Her kapıyı kilitleyebilir, her yolu kapatabilirsin.

Ama o hâlâ senin hayatının dışında.

Ve senin hayatının dışında kaldığı sürece ona ulaşmanın bir yolunu bulacağız.

Bir dahaki sefere onu senden almak için gelmeyeceğiz.

Onu senden korumak zorunda kalacaksın.

Alaz kâğıdı birkaç saniye daha elinde tuttu.
Sonra katladı.Yüzü taş gibi olmuştu.
“Ne yazıyor?”
Sesimle başını kaldırdı.Ceylin olarak değil, sanki karşısında çözmesi gereken bir problem varmışım gibi baktı bana.
“Bir şey yok.”
Merdivenlerden aşağı indim.
“Bir şey olmadığı zaman yüzün böyle olmuyor.”
Cevap vermedi.“Kim gönderdi?”
“Önemli değil.”
“Benimle ilgili mi?”
Sessizlik.Bu sessizlik yeterliydi.
“Benimle ilgili.”
Alaz bakışlarını kaçırmadı.“Ceylin.”
“Ne?”
“Eve dönmek istiyorsun, değil mi?”
Bu soru beklemediğim bir anda geldi.
“Evet.”
“Döneceksin.”
İçimde kısa bir rahatlama oluştu.Ama Alaz’ın yüzünde hiçbir rahatlama yoktu.
Zarfı cebine koydu.Sonra pencereye doğru yürüdü.Ben arkasından baktım.
O an Alaz’ın aklından ne geçtiğini bilmiyordum.Ama onun için bazı şeyler ilk kez farklı görünmeye başlamıştı.
Ceylin’i birkaç günlüğüne bir eve saklamak yetmeyecekti.
Kapıları kilitlemek yetmeyecekti.
Adamlarını başına dikmek yetmeyecekti.
Çünkü Ceylin hâlâ onun hayatının dışındaydı.Ve dışarıdaki herkes onun kim olduğunu biliyordu.Bu yüzden ona ulaşmanın bir yolunu bulabilirlerdi.
Alaz’ın zihninde istemediği bir düşünce belirdi.Onu gerçekten korumanın tek yolu…
Onu kendi himayesine almaktı.
Ama bunun ne anlama geldiğini biliyordu.
Sadece korumak değildi.Ceylin’i kendi hayatının içine çekmekti.
Soydan ailesinin adının arkasına geçirmekti.Ve bunun en kesin yolu…Evlilikti.
Alaz gözlerini kapattı.Bu düşünceden nefret ediyordu.
Çünkü Ceylin’in buna asla razı olmayacağını biliyordu.Daha kötüsü…
Kendisinin de neden bu fikri tamamen reddedemediğini bilmiyordu.Arkasından Ceylin’in sesi geldi.
“Alaz?”
Gözlerini açtı.Ona döndü.Ceylin hiçbir şeyden habersizdi.
Alaz ise ilk kez ona bakarken, onu nasıl birkaç gün daha saklayacağını değil…

Hayatından nasıl çıkaramayacağını düşünüyordu.
Ve belki de en tehlikelisi buydu.