Siyah Araba

BÖLÜM 2

Ambulansın siren sesi sokağın sessizliğini parçalarken yağmur hâlâ yağıyordu.Paramparça olmuş düşüncelerimin arasında bir tek şey netti.Onu bırakmamıştım.Ambulans görevlileri adamın yanına koştuğunda birkaç adım geriye çekildim. Üzerimdeki mont sırılsıklamdı. Ellerim titriyordu ama bunun soğuktan mı, korkudan mı olduğunu anlayamıyordum.
“Yakını mısınız?”Paramediklerden biri bana bakıyordu.“Hayır.”Bir an duraksadım.“Yani… onu tanımıyorum.”Adam sedyeye alınırken gözlerimi ondan ayıramıyordum.
Kan kaybetmişti. Yüzü normalden daha solgun görünüyordu.Ama hâlâ gözleri açıktı.Ve bana bakıyordu.Sanki ambulansa götürülen kendisi değilmiş gibi sakindi.Sanki asıl endişesi yarası değil, benim orada ne gördüğümle ilgiliydi.
“Hanımefendi, iyi misiniz?”Başımı çevirdim.“İyiyim.”Paramediklerden biri tekrar sordu.“Onu siz mi buldunuz?”“Evet.”“Burada ne kadar zamandır vardı?”“Bilmiyorum. Ben gelirken buradaydı.”Başımı tekrar ona çevirdim.Adam gözlerini kapatmıştı.Tam ambulansın kapıları kapanacakken gözlerini yeniden açtı.
Bakışlarımız son kez kesişti.Dudakları belli belirsiz hareket etti.Ne söylediğini duyamadım.Ama dudaklarını okuyabildim.Git.Sanki bütün gece boyunca söylediği tek kelime buydu.
Ambulans hareket ettiğinde birkaç saniye arkasından baktım.Sonra yalnız kaldım.Sokakta.Yağmurun altında.Ve elimde hâlâ yüzde bir şarjı kalmış telefonumla.
Eve vardığımda saat 01.12’ydi.Annem çoktan uyumuştu.Ayakkabılarımı kapının yanında çıkarıp sessizce odama girdim.
Üzerimi değiştirdim.Duş aldım.Yatağa uzandım.Ama uyuyamadım.Gözlerimi kapattığım anda onu görüyordum.Siyah gömleği.
Kanlı elleri.Ve o bakışları.“Bana yardım edersen başına bela alırsın.”Yastığa döndüm.“Zaten aldım.”Kendi kendime fısıldadığım cümleye istemsizce güldüm.Sonra telefonumu elime aldım.Şarjı bitmişti.Prize taktım.Ekran açıldığında birkaç bildirim gördüm.Bir arkadaşım.Üniversitenin grup mesajları.Bir de…Bilmediğim bir numara.
Mesajı açtım.“Onu neden kurtardın?”Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.Ekrana birkaç saniye baktım.Sonra kaşlarımı çattım.Numara kayıtlı değildi.Cevap yazmak için klavyeyi açtım.
Sen kimsin?Yazdım.Göndermeden önce durdum.Belki bir şakaydı.Belki yanlış numaraydı.Mesajı sildim.Telefonu yatağın üzerine bıraktım.Kendimi uyumaya zorladım.Ama o gece bir türlü uyuyamadım.
Sabah üniversiteye giderken hava hâlâ kapalıydı.Yağmur durmuştu ama kaldırımlar ıslaktı.Kampüsün girişine geldiğimde kahvemi almak için birkaç saniyeliğine durdum.Sonra onu gördüm.

Siyah bir araba.Kampüsün hemen karşısında park etmişti.Camları o kadar koyuydu ki içerisi görünmüyordu.Arabanın yanında duran adamı fark ettim.Siyah takım elbise giymişti.Bir eli cebindeydi.Diğer elinde telefon vardı.Başını kaldırdı.Bakışlarımız birkaç saniyeliğine kesişti.İçimde kötü bir his oluştu.
Beni tanıyor muydu?Dün gece beni görmüş olabilir miydi?Adam hiçbir şey söylemedi.Sadece telefonuna baktı.Ben ise birkaç saniye daha orada kaldım.Sonra başımı çevirip kampüse girdim.Kendi kendime bunun hiçbir anlamı olmadığını söyledim.Belki bir öğrenciyi bekliyordu.Belki birini almaya gelmişti.Belki de…Neden bahane üretiyordum ki?Derse geç kalacaktım.
Sınıfa girdiğimde arkadaşım Eylül çoktan yerini almıştı.“Sonunda geldin!
”Çantamı sıraya bıraktım.“Günaydın.”“Senin surat neden böyle?”“Nasıl?”“Uykusuz.”Sandalyeye oturdum.“Uyuyamadım.”“Niye?”Bir an durdum.Ne diyecektim?
Dün gece kanlar içinde bir adam buldum ve adam ambulans istemedi.Sonra biri bana mesaj atıp onu neden kurtardığımı sordu.Bunları söylesem Ece muhtemelen beni psikiyatriye götürürdü.“Yağmur yüzünden.”Ece yüzüme şüpheyle baktı.“Yağmur mu?”“Evet.”“Sen çok garipsin.”Gülümsedim.“Biliyorum.”Tam o sırada hocamız içeri girdi.Herkes yerine geçti.Ders başladı.
Ama benim aklım derste değildi.Sürekli telefonuma bakıyordum.Yeni bir mesaj gelmemişti.Belki de dün geceki mesaj gerçekten bir şakaydı.Belki…Kapı çaldı.Hoca başını kaldırdı.“Evet?”Kapı yavaşça açıldı.İçeri bir adam girdi.Önce yüzünü tam olarak göremedim.
Sonra başını kaldırdı.Ve nefesim kesildi.
O.
Bir gece önce kanlar içinde yerde bulduğum adam.Ama şimdi karşımda bambaşka görünüyordu.Üzerinde siyah bir tişört ve koyu renk bir ceket vardı.Saçları düzgündü.Yüzünde en ufak bir yara izi bile görünmüyordu.Sanki dün gece hiç yaşanmamıştı.Sanki ben onu hiç görmemiştim.Sanki saatler önce ölümle yaşam arasında gidip gelen adam o değilmiş gibi.Hoca ona baktı.“Geç kaldınız.”Adam sakin bir şekilde başını eğdi.“Özür dilerim.”Sesi.Aynı ses.Bir gece önce bana
“Git.” diyen ses.Hoca birkaç saniye ona baktı, sonra önündeki kâğıda döndü.“Geçebilirsiniz.”Adam hiçbir şey söylemeden sınıfa girdi.Gözleri kısa bir anlığına üzerimde durdu.Sonra sınıfın arka tarafındaki boş sıraya doğru yürüdü.
Ben hâlâ ona bakıyordum.Yanımdan geçerken durmadı.Bana tek kelime etmedi.Sanki beni hiç tanımıyormuş gibi.Sanki dün gece o sokakta hiç karşılaşmamışız gibi.Çantasını sıranın üzerine bıraktı ve oturdu.Hoca dersine devam etti.Ben ise tek bir kelime bile duymuyordum.Kalbimin sesi kulaklarımı dolduruyordu.Bir süre sonra hoca yoklamaya başladı.İsimleri tek tek okuyordu.
Ben dalgın dalgın önümdeki deftere bakıyordum.Ta ki hoca yoklama alırken o ismi duyana kadar.“Alaz Soydan?”Arka taraftan sakin ve soğuk bir ses geldi.“Buradayım.”Kalemim elimde dondu.
Başımı yavaşça kaldırdım.Alaz Soydan.Demek adı buydu.Bir gece önce kanlar içinde bulduğum adamın adı…Alaz.İsmine yakışıyordu.Soğuk.Keskin.Uzak.Ve nedense o ismi ilk duyduğum anda, onu artık yalnızca “yaralı adam” olarak düşünemeyeceğimi hissettim.Başımı çevirdim.O da bana bakıyordu.Göz göze geldik.Bir saniye.İki saniye.Üç saniye.Sonra bakışlarını benden çekti.
Dersin bitmesine birkaç dakika kala Alaz ayağa kalktı.Çantasını aldı.Yanımdan geçerken yavaşlamadı bile.Ama tam önümden geçtiği sırada başını hafifçe bana çevirdi.
Sesi o kadar alçaktı ki sadece benim duyabileceğimden emindim.“Beni tanımıyorsun.”Donup kaldım.Arkasından baktım.Kapıdan çıkıp gitti.Ben ise olduğum yerde kalmıştım.Dün gece onu kurtarmıştım.
Şimdi ise aynı adam üniversitede, sınıfımda oturuyordu.Ve ilk kez o an fark ettim.Ben onu kurtarmamıştım.Belki de…
O gece beni kendi dünyasına çekmişti.