Kütüphane

BÖLÜM 10

Ders bittiğinde sınıfın içindeki uğultu, kapının açılmasıyla birlikte koridora taştı.
Herkes bir anda ayağa kalkmış, sandalyeler geriye itilmiş, çantalar omuzlara asılmıştı.
Pencereden içeri süzülen akşam ışığı çoktan solmuştu. Koridorun uzun camlarında kampüsün sarı ışıkları yansıyordu.
Kitabımı çantama yerleştirirken Eylül sıranın kenarına oturdu.
“Ben bu sınavı geçemeyeceğim.”
Başımı kaldırmadan güldüm.“Daha çalışmadın bile.”“Tam olarak sorun bu.”
“Çalışırsan geçersin.”
“Senin kadar kolay konuşuluyor.”
“Çünkü çalışıyorum.”
Eylül gözlerini kıstı.“Son zamanlarda mı?”
Elimdeki kalemi çantaya koyarken ona baktım.“Ne demek o?”
“Hiç.”
“Eylül.”
“Tamam, tamam.”
Ayağa kalktı ve çantasını omzuna geçirdi.“Bu akşam kütüphaneye gidelim.”
“Sen mi söylüyorsun bunu?”
“Evet.”
“Şaşırdım.”
“Dalga geçme. Gerçekten çalışacağım.”
“Kaç saat?”
“İki.”
“Bir.”
“Bir buçuk.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.“Tamam.”
Sınıftan birlikte çıktık.
Koridor kalabalıktı. Öğrenciler gruplar halinde merdivenlere yöneliyor, bazıları kantine, bazıları çıkış kapısına doğru ilerliyordu.

Dışarı çıktığımızda akşam serinliği yüzüme vurdu.Bir an durup nefes aldım.
Gün boyu üzerimde biriken yorgunluk, havanın serinliğiyle biraz olsun hafiflemişti.
Eylül yanımda yürürken telefonuna baktı.
“Şuna bak.”
“Ne oldu?”
“Yarınki ders iptal olmuş.”
“Ciddi misin?”
“Evet.”
“Harika.”
“Bak, hayat bizi seviyor.”
“Bence hayat bugün ilk kez vicdana geldi.”Eylül güldü.
Kütüphaneye doğru yürürken kampüs yavaş yavaş boşalıyordu.
Gündüzleri insan sesleriyle dolan yollar, akşam saatlerinde daha geniş ve daha sessiz görünüyordu.
Ben farkında olmadan arkamıza baktım.Kimse yoktu.
Eylül bunu fark etmiş olacak ki sordu.“Ne oldu?”
“Hiç.”
“Birine mi baktın?”
“Hayır.”Bir an duraksadı.“Alaz mı?”
Adını duyduğum anda içimde istemsiz bir hareketlenme oldu.“Her şeyi ona bağlama.”
“Ben bir şey söylemedim ki.”
“Bakışından belli.”
Eylül gülümsedi.“Tamam. Bir daha sormuyorum.”
Kütüphanenin kapısına geldiğimizde konu kapanmıştı.En azından ben öyle sanıyordum.
Kütüphanenin içi her zamanki gibi sessizdi.Dışarıdaki serin havanın aksine içerisi sıcaktı.
Rafların arasında eski kitap kokusu vardı.
Masaların üzerindeki lambalar sarı bir ışık yayıyor, sayfaların üzerine yumuşak gölgeler düşürüyordu.
Pencere kenarındaki masalardan birine oturduk.
İlk yarım saat gerçekten çalıştık.Sonra Eylül kalemini bıraktı.
“Benim beynim kapandı.”
“Daha yeni başladık.”
“Biliyorum.”
“Devam et.”
“Sen devam et.”
Başımı iki yana sallayıp kitabıma döndüm.
Sayfaları çevirirken gözlerim satırlarda ilerliyor, fakat bazı cümleleri birkaç kez okumam gerekiyordu.
Bir türlü tam olarak odaklanamıyordum.Nedense aklım sürekli başka yere kayıyordu.Belki de son günlerde olanlar yüzünden.
Alaz’ın bir anda hayatımın içine girip hiçbir şeyi açıklamadan ortadan kaybolması…
Sonra tekrar karşıma çıkması…
Onun yanında olduğumda hissettiğim o garip huzursuzluk.
Ne olduğunu adlandıramadığım bir şey vardı.Ve bundan hoşlanıp hoşlanmadığımı bile bilmiyordum.
“Ceylin.”Başımı kaldırdım.
Eylül bana bakıyordu.“Ne?”
“Yine gittin.”
“Hayır.”
“Gittin.”
“Ders çalışıyorum.”
“Kitabı ters tutuyorsun.”
Bir an kitaba baktım.
Gerçekten ters tutuyordum.Eylül kahkahayı bastı.
Ben de gülerek kitabı çevirdim.
“Sus.”
“Tamam.”Saat ilerledikçe kütüphanedeki insan sayısı azaldı.
Bir masa boşaldı.Sonra bir diğeri.
Kapı her açıldığında içeri giren soğuk hava kısa süreliğine yüzümüze vuruyor, ardından kapı kapanıyordu.
Saat dokuzu geçtiğinde Eylül telefonuna baktı.
“Benim gitmem lazım.”
“Şimdi mi?”
“Annem aradı. Eve geç kalmamı istemiyor.”
“Tamam.”
Kitabını kapatıp çantasını toplamaya başladı.
“Sen geliyor musun?”
“Biraz daha kalacağım.”
“Emin misin?”“Evet.”“Ne kadar?”
“Bir saat.”
Eylül çantasını omzuna taktı.
“Çıkınca bana yaz.”
“Yazarım.”
Birkaç adım attı.Sonra durup geri döndü.“Ceylin.”
“Efendim?”
Yüzüme baktı.“Gerçekten iyi misin?”
Soruyu beklemiyordum.
Bir an sustum.“İyiyim.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Eylül başını hafifçe salladı.“Tamam.”
Sonra gülümsedi.“Yarın görüşürüz.”
“Görüşürüz.”
Kapı açıldı.Eylül dışarı çıktı.Kapı yavaşça kapandı.
Ve sessizlik yeniden yerleşti.Bu kez daha ağırdı.
Saat 22.38.
Kütüphanede artık tek başımaydım.
Bunu fark ettiğimde başımı kaldırıp etrafa baktım.Masalar boştu.
Sandalyeler düzgünce içeri itilmişti.Koridordaki ışıkların bir kısmı kapatılmıştı.
Duvar saatinin saniye ibresi, sessizliğin içinde gereğinden fazla yüksek ses çıkarıyor gibiydi.
Kitabın son birkaç sayfasını da bitirmeye çalıştım.Ama artık gözlerim sürekli kapıya kayıyordu.
Sonunda kitabı kapattım.Çantamı topladım.
Sandalyeyi yerine ittirdim.
Koridordan geçip çıkış kapısına geldim.Kapı kolunu indirdim.
Hareket etmedi.
Bir kez daha denedim.
Yine açılmadı.
Kaşlarımı çattım.
“Ne?”
Kapıyı kendime doğru çektim.
Kilitliydi.Telefonumu çıkardım.
Görevliyi aramak için numarayı bulmaya çalıştım.
Fakat internette konum haricinde herhangi bir telefon numarası yoktu.
Eylül arama karar verdim en azından dışarıdan bir görevli bulup beni çıkarabilirdi.
Tam o sırada kütüphanenin derinliklerinden bir ses geldi.
Tak.
Başımı çevirdim.Rafların arasındaki karanlığa baktım.
Bir süre hiçbir şey olmadı.
“Bir kitap düştü herhalde.”
Bunu kendime söylemiştim.
Telefonumun fenerini açıp raflara doğru tuttum.
Hiçbir şey yoktu.
Derin bir nefes aldım.Tam tekrar kapıya dönecekken
—Tak.
Bu kez ses daha yakından geldi.Kalbim hızlandı.
Telefonu elimde daha sıkı tuttum.
“Kim var?”
Cevap gelmedi.Birkaç saniye bekledim.
Sonra bir ayak sesi duydum.
Yavaş.
Tek.
Ardından bir tane daha.
Telefon ekranı titredi.
Gelen aramayla irkildim.
Alaz.
Bir an ekrana baktım.
Sonra açtım.“Alaz?”
Karşı taraftaki sessizlik birkaç saniye sürdü.
Ardından sesi geldi.
“Neredesin?”
“Kütüphanedeyim.”
“Yalnız mısın?”
Kaşlarımı çattım.
“Evet.”
“Ceylin, beni dinle.”
Sesi öyle sertti ki sustum.
“Telefonu kapatma.”
“Alaz, ne oluyor?”
“Ben geliyorum.”
“Ne?”
“Olduğun yerde kal.”
Telefon kapandı.Bir süre ekrana baktım.
İçimde kötü bir his oluşmuştu.
Alaz’ın bunu nereden bildiğini anlamıyordum.

Alaz telefonu tekrar eline aldı.
Ekrandaki mesaj hâlâ oradaydı.
O seni kurtardı.
İkinci mesajın altında ise:
Bakalım sen onu kurtarabilecek misin?
Alaz’ın bakışları sertleşti.Telefon yeniden titredi.
Bu kez bir fotoğraf geldi.Ceylin.Kütüphanede.
Tek başına.Fotoğrafın çekildiği açıdan, onu bir süredir birinin izlediği belliydi.
Alaz birkaç saniye fotoğrafa baktı.
Alaz’ın çenesi kasıldı.“Lanet olsun.”
Arabaya yöneldi.Ama daha kapıyı açmadan telefon yeniden titredi.
Beş dakikan var.
Alaz telefonunu cebine koydu.Arabaya bindi.
Motorun sesi gecenin sessizliğini yardı.

Kütüphanede ışıklar bir anda söndü.Bu kez gerçekten korktum.
Telefonumun fenerini açtım.
Karanlık rafların arasında ilerleyen ışık huzmesi, her şeyi olduğundan daha ürkütücü gösteriyordu.
Bir kitabın sırtı.
Boş bir sandalye.Uzun bir gölge.Sonra…
Bir hareket.
Rafların arasındaki karanlıkta bir gölge kaydı.
Geri çekildim.
Tam o anda arkamdan bir ses geldi.Kimse yoktu.Ama bir ayak sesi daha duydum.
Bir anda önümde bir gölge belirdi.
Geri çekildim.
Bileğimden tutuldu.
Çığlık atacakken bir el ağzımı kapattı.Gözlerimi kapattım.
Sonra kulağımın dibinde tanıdığım ses duyuldu.“Benim.”
Gözlerimi açtım.
Alaz.
Elini ağzımdan çekti.
Bir an sadece ona baktım.
“Sen…”
“Sesini çıkarma.”
“Beni korkuttun.”
“Biliyorum.”
Elimi tuttu.“Gel.”
Beni rafların arkasındaki dar boşluğa çekti.
Aramızdaki mesafe neredeyse yoktu.Dışarıdan ayak sesleri geliyordu.
Alaz başını hafifçe kaldırdı.
Sonra bana baktı.
Ayak sesleri yaklaşıyordu.
Alaz beni kendisine doğru çekti.Sırtım rafa yaslandı.
Bir eli yanımdaki rafa dayanmıştı.Diğeri belimdeydi.
Nefesimi tuttum.Alaz’ın yüzü çok yakındı.
Bakışları gözlerimdeydi.Sonra yavaşça dudaklarıma indi.
Ben gözlerimi kaçırdım.Bir saniye sonra tekrar ona baktım.
Alaz hiçbir şey söylemedi.Sadece biraz daha yaklaştı.
Aramızdaki son mesafe de kapandı.Bir an ne yapacağımı bilemedim.Sonra gözlerimi kapattım.Alnı neredeyse alnıma değiyordu.
Tam o anda telefonu titredi.
Alaz geri çekilip ekrana baktı.Yüzündeki ifade değişti.
Mesajı bana gösterdi.
-Yetiştin.Aferin.
Alaz telefonu kapattı.
“Kim bu?”
“Bilmiyorum.”
“Bana yalan söyleme.”
Alaz gözlerimin içine baktı.
“Şu an bilmediğim tek şey onun kim olduğu.”
“Peki ne istiyor?”
Bir an durdu.“Beni sana ulaşmak için kullanıyor.”
Telefonum titredi.
Bu kez mesaj bana gelmişti.Ekranı açtım.Tek cümle.
-Sıra sana geçti.
Alaz mesajı okudu.
Bir anda yüzündeki bütün ifade değişti.Elimi tuttu.
“Buradan çıkıyoruz.”
“Alaz…”
“Şimdi.”
Karanlık koridorun sonunda bir kapı kapandı.İkimiz de aynı anda o tarafa baktık.
Alaz elimi daha sıkı kavradı.Ve karanlığın içinden bir ses yükseldi.
“Oyunun kurallarını hâlâ anlamadın mı, Alaz?”

Alaz’ın bakışları sertleşti.
Ben onun elini tutarken ilk kez şunu düşündüm:
Bu gece kütüphanede kilitli kalan yalnızca ben değildim.
Alaz da birinin kurduğu oyunun içine girmişti.