Seni Görüyorum

BÖLÜM 4

Ertesi sabah kampüse giderken kendimi garip bir şekilde huzursuz hissediyordum.Sanki biri beni izliyormuş gibi.Bunun saçma olduğunu biliyordum.Kendimi buna inandırmaya çalışarak kampüsün kapısından içeri girdim.“Ceylin!”Eylül’ün sesini duyunca arkamı döndüm.Elinde iki kahveyle bana doğru geliyordu.“Biri senin.”Kahveyi aldım.“Teşekkür ederim.”Birkaç saniye yüzüme baktı.“İyi misin?”“İyiyim.”“Emin misin?”Başımı salladım.“Evet.”Eylül şüpheyle baktı.“Hiç öyle görünmüyorsun.”Gülümsedim.“Uykusuzum sadece.”Birlikte binaya doğru yürümeye başladık.Tam kapıya yaklaşırken istemsizce karşı tarafa baktım.Siyah araba yoktu.Nedense içimden bir nefes çıktı.Sonra kendime kızdım.Bir arabayı neden arıyordum ki?İçeri girdik.Ama birkaç adım sonra arkamızdan gelen ayak seslerini duydum.Yavaşladım.Ayak sesleri de yavaşladı.Kalbim hızlandı.Eylül’e baktım.O hiçbir şey fark etmemişti.Merdivenlere geldik.Bir anda arkamı döndüm.Koridor boştu.Kimse yoktu.Kaşlarımı çattım.Belki de gerçekten kafamda kuruyordum.⸻Ders başladığında bütün dikkatimi önümdeki deftere vermeye çalıştım.Hocanın söylediklerini yazıyordum.En azından yazıyormuş gibi görünüyordum.Aklım başka yerdeydi.Yağmur.Kan.Alaz.Ve onun bana söylediği o cümle.“Bana yardım edersen başına bela alırsın.”Kalemim elimde durdu.Belki de beni uyarmaya çalışıyordu.Belki de gerçekten onun dünyasında bilmediğim bir şey vardı.Ama ne?Düşüncelerimin arasında telefonum titredi.Ekrana baktım.Bilinmeyen NumaraMesajı açtım.“Seni görüyorum.”Nefesim bir anlığına kesildi.Parmaklarımın arasındaki telefon hafifçe titredi.Başımı kaldırdığımda Alaz’ın bana baktığını gördüm.Bakışları doğrudan telefonumdaydı.Sonra yüzüme baktı.Kaşları hafifçe çatıldı.Telefonu yavaşça kapattım.Alaz gözlerini benden ayırmadı.Bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.Ama ne olduğunu bilmiyordu.Ders boyunca bir kez daha bana baktı.Bu kez bakışlarında meraktan çok dikkat vardı.Sanki benden bir açıklama bekliyordu.Ben ise hiçbir şey söylemedim.⸻Ders bittiğinde Eylül’le birlikte sınıftan çıktık.Koridorda yürürken yine aynı hissi yaşadım.Biri arkamızdaydı.Bu kez dönmedim.Sadece yürümeye devam ettim.Bir süre sonra Eylül’e baktım.“Arkada biri var mı?”Eylül dönüp baktı.“Yok.”“Emin misin?”“Ceylin, ne oldu sana?”“Hiç.”Ama içimdeki huzursuzluk artık geçmiyordu.Kampüsten çıkarken son kez arkamı döndüm.Karşı kaldırımda bir adam duruyordu.Bize bakıp bakmadığını anlayamadım.Telefonunu çıkardı.Bir şey yazdı.Sonra yürüyüp gözden kayboldu.Eylül koluma girdi.“Gel, geç kalacağız.”Başımı salladım.Ama içimden bir ses bunun tesadüf olmadığını söylüyordu.⸻Akşam eve geldiğimde hava kararmıştı.Annem salondaydı.Ben doğrudan odama geçtim.Çantamı yatağın üzerine bıraktım.Montumu çıkarırken fermuarın biraz açık olduğunu fark ettim.Kaşlarımı çattım.Çantayı sabah kapattığımdan emindim.Yavaşça açtım.Defterlerim.Kalem kutum.Cüzdanım.Her şey yerindeydi.Tam çantayı kapatacakken siyah bir şey gözüme çarptı.Bir zarf.Elimi uzatıp çıkardım.Siyah.Düz.Üzerinde hiçbir şey yoktu.Sadece ismim yazıyordu.CEYLİNKalbim hızlandı.Zarfı birkaç saniye elimde tuttum.Sonra açtım.İçinden katlanmış bir kâğıt çıktı.Açtım.Tek bir cümle vardı.“Bir dahaki sefere yardım etmeden önce kime yardım ettiğini öğren.”Uzun süre o cümleye baktım.Nefesim ağırlaştı.Kâğıdı yatağın üzerine bıraktım.Sonra zarfın içinde başka bir şey olduğunu fark ettim.Fotoğraf.Parmaklarım titreyerek fotoğrafı çıkardım.Fotoğrafa baktığım anda nefesim kesildi.Bendim.Üniversitenin önünde çekilmişti.Elimde kahve vardı.Yanımda Eylül yürüyordu.Fotoğraf uzaktan çekilmişti.Bizi kim çekmişti?Ne zaman?Neden?Fotoğrafı çevirdim.Arkasında hiçbir isim yoktu.Hiçbir tarih yoktu.Sadece tek bir cümle vardı.“O gece sadece bir hayat kurtarmadın.”Fotoğraf elimden kaydı.Yatağın üzerine düştü.O an bütün geceyi yeniden hatırladım.Yağmuru.Sokağı.Yerdeki kanı.Ve karşıma çıkan o adamı.Alaz.Ben o gece yalnızca yaralı bir yabancıya yardım ettiğimi düşünmüştüm.Ama biri bana bunun böyle olmadığını söylüyordu.Ve en korkutucu olanı…Bunu söyleyen kişi beni günlerdir izliyor olabilirdi.Fotoğrafa tekrar baktım.Sonra yavaşça fısıldadım.“Sen kimsin?”Odanın sessizliğinde cevabını bekledim.Ama cevap gelmedi.Sadece telefonumun ekranı karardı.Ve o an fark ettim.Ben artık Alaz’ın kim olduğunu merak etmiyordum.O gece neden özellikle onun karşıma çıktığını merak ediyordum.