BÖLÜM 1– KARŞILAŞMA

1. BÖLÜM — SESSİZLİĞİN ARDINDA
Lina Aras, insanların gözlerinin içine bakarak yalan söyleyip söylemediklerini anlamaya alışmıştı.Mesleği ona bunu öğretmişti.Ama kendi hayatında bazı gerçeklere gözlerini kapatmak konusunda hiç de başarılı değildi.Sabahın erken saatlerinde mutfaktan gelen tabak sesleriyle uyandı. Birkaç saniye tavana bakıp nerede olduğunu hatırlamaya çalıştı. Sonra telefonunun ekranına uzandı.07.16.“Harika.”Bugün işe geç kalmak için bütün şartlar hazırdı.Yatağından kalkıp saçlarını hızlıca topladı. Aynadaki yansımasına kısa bir bakış attı. Uykusuz görünüyordu ama bunu önemsemedi. Üzerine aldığı sade kıyafetlerle odasından çıktığında koridorda küçük kardeşi Arda’yla karşılaştı.Arda elindeki tostla ona baktı.“Uyandın mı sonunda?”Lina kaşını kaldırdı.“Günaydın sana da.”“Annem seni beş kere çağırdı.”“Duymadım.”“Duydun.”“Arda.”“Tamam, tamam.”Arda gülerek merdivenlerden aşağı indi.Lina da peşinden mutfağa girdi.Annesi masanın başında kahvaltı hazırlıyordu. Babası ise elindeki gazeteyi bırakıp kızına baktı.“Bugün erken çıkıyorsun.”“Bir dosya var.”Babası bir şey söylemeden başını salladı.Lina çantasını sandalyeye bıraktı.“Ne oldu?”“Hiç.”Lina babasının yüzüne birkaç saniye baktı.“Baba.”“Bir şey olmadı dedim.”İşte tam da bu yüzden babasının karşısında psikolog olmak işe yaramıyordu.Çünkü onu yıllardır tanıyordu.Babası gözlerini kaçırdığında bir şey sakladığını biliyordu.“Akşam konuşuruz,” dedi babası.Lina’nın içindeki huzursuzluk o anda başladı.Telefonu daha arabaya biner binmez çaldı.Arayan en yakın arkadaşı Duru’ydu.Lina açtı.“Efendim?”“Sonunda.”“Ne oldu?”“Bugün akşam boşsun.”“Bu soru mu?”“Evet.”“Değilim.”“Artık öylesin.”Lina istemsizce güldü.Duru’nun en büyük özelliği buydu. Lina’nın planlarını sormazdı. Değiştirirdi.“Duru, bugün gerçekten yoruldum.”“Ben de seni yormayacağım.”“Bunu söylediğin her seferinde başıma bir şey geliyor.”“Abartma.”“Geçen sefer beni gece yarısı şehir dışına götüren sendin.”“Güzel bir anıydı.”“Senin için.”Duru kahkaha attı.Lina telefonu kapattığında yüzündeki gülümseme kısa sürede kayboldu.Çünkü babasının sabahki bakışı hâlâ aklındaydı.Ve Lina, bazı şeylerin tesadüf olmadığını biliyordu.Şehrin başka bir ucunda ise sabah çok daha sessiz başlamıştı.Karan Demir, geniş çalışma masasının arkasında oturuyordu.Önündeki dosyaya uzun süredir dokunmamıştı.Karşısında duran adam sessizliği bozdu.“Her şey hazır.”Karan başını kaldırdı.“Aras ailesi?”Adam bir an duraksadı.“Onlarla ilgili de bir gelişme var.”Karan’ın bakışları sertleşti.“Anlat.”“Henüz emin değiliz.”“Emin olmadığın şeyi bana söyleme.”Odadaki sessizlik ağırlaştı.Adam dosyayı masaya bıraktı.“Bir bağlantı olabilir.”Karan dosyaya baktı.Sonra kapağını açtı.İlk sayfada tek bir isim vardı.Lina Aras.Karan birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.“Bu kızın bununla ne ilgisi var?”“Henüz bilmiyoruz.”Karan dosyayı kapattı.“Öğren.”Adam başını sallayıp odadan çıktı.Karan yeniden yalnız kaldığında dosyaya baktı.Bu kez daha uzun.Henüz bilmiyordu.Lina Aras’ın hayatına girecek kişinin kendisi olduğunu da bilmiyordu.Ama bazı karşılaşmalar tesadüf değildi.Bazıları, yıllar önce verilmiş bir kararın sonucuydu.Ve o kararın bedelini henüz kimse ödememişti.
✨
Lina Aras, bir insanın hayatına girmeden önce onun hakkında hiçbir şey bilmemeyi severdi.Çünkü insanlar tanındıkça değişirdi.İlk izlenimler çoğu zaman yanılırdı.Ama o gece, Lina’nın bilmediği bir şey vardı.Kendisini izleyen adam, onun hakkında sandığından çok daha fazlasını biliyordu.Lina aynanın karşısında son kez kendine baktı.Yatak odasının üzerindeki sarı ışık, yüzüne yumuşak bir gölge düşürüyordu. Uzun, siyah ve dümdüz saçlarını omuzlarının arkasına atıp birkaç tutamını önünde bıraktı. Saçlarının doğal görüntüsünü bozmak istememişti.Dolabından seçtiği siyah, uzun kollu ve vücuduna oturan sade bir bluzun üzerine koyu renk kısa bir deri ceket geçirdi. Altına yüksek belli, koyu lacivert bir jean giymişti. Ayağında ise siyah bilekli botları vardı.Küçük siyah çantasını yatağın üzerinden aldı.Tam parfümünü sıkacağı sırada telefonu çaldı.Duru.Lina telefonu açtı.“Beş dakika.”Karşı taraftan hiç beklemediği bir cevap geldi.“On beş dakikadır kapının önündeyim.”Lina gözlerini kapattı.“Duru, sen ciddi misin?”“Çok.”“Ben daha hazır değilim.”“Hazırsın.”“Değilim.”“Lina.”“Efendim?”“Kapıyı aç.”Lina istemeden güldü.“Tamam.”Telefonu kapatıp çantasını aldı.Odadan çıkarken annesinin sesi geldi.“Nereye gidiyorsun?”“Duru’yla çıkacağım.”“Geç kalma.”“Kalacağım demedim ki.”Annesi ona şüpheli bir bakış attı.“Senin ‘geç kalmam’ dediğin gecelerin sonunu biliyorum.”Lina gülümsedi.“Merak etme.”Kapıdan çıkmadan önce babasının oturduğu salona baktı.Babası televizyonu izliyordu ama gözleri ekranda değildi.Lina bunu fark etti.“Baba?”“Efendim?”“Sabah söyleyeceğin bir şey vardı.”Babası birkaç saniye sustu.“Yarın konuşuruz.”Lina’nın yüzündeki gülümseme biraz kayboldu.“Tamam.”Kapıyı kapatıp dışarı çıktığında aklında tek bir şey vardı.Babası neden sabah onunla konuşmak istemişti?Duru arabada onu görünce korna çaldı.Lina kapıyı açıp yan koltuğa oturdu.Duru baştan aşağı ona baktı.“Güzel olmuşsun.”“Sen de.”“Ben zaten her zaman güzelim.”Lina güldü.“Alçak gönüllülüğün göz yaşartıyor.”Duru arabayı çalıştırdı.“Bu gece eğleneceğiz.”“Senin eğlenmek tanımınla benimki aynı değil.”“Bu sefer aynı.”“Nereye gidiyoruz?”Duru cevap vermedi.Lina ona baktı.“Duru.”“Bir bara.”Lina kaşlarını kaldırdı.“Ciddi misin?”“Evet.”“Ben bar insanı değilim.”“Bu gece olacaksın.”Lina başını koltuğa yasladı.“Başımıza iş açacaksın.”Duru gülümsedi.“Belki de başımıza açılacak en güzel şeydir.”Lina bu cümleyi duyunca hiçbir şey söylemedi.Çünkü bazı gecelerin insanın hayatını değiştirebileceğini bilmiyordu.Barın önüne geldiklerinde içeriden gelen müzik sokağa kadar taşıyordu.Duru arabadan inerken Lina birkaç saniye kapının önünde durdu.“Gerçekten burası mı?”“Evet.”“Duru…”“Lina.”“Ne?”“Bir gece de düşünmeden hareket et.”Lina ona bakıp başını iki yana salladı.“Senin yüzünden.”“Her zaman.”İçeri girdiklerinde kalabalığın uğultusu ve müzik birbirine karıştı.Duru onu kalabalığın arasından geçirip daha sakin bir masaya götürdü.Lina oturdu.Çantasını yanına bıraktı.Etrafına bakındı.İnsanlar konuşuyor, müzik eşliğinde eğleniyor, garsonlar masalar arasında dolaşıyordu.Her şey normaldi.En azından Lina öyle sanıyordu.Üst kattaki karanlık bölümde Karan Demir sessizce oturuyordu.Önündeki masada birkaç adam vardı.Ama Karan’ın dikkati konuşulanlarda değildi.Bakışları aşağıdaki kalabalıktaydı.Daha doğrusu tek bir kişide.Lina Aras.Adamlarından biri konuşmasını sürdürürken Karan elindeki bardağı masaya bıraktı.“Devam et.”“Adamlar gece yarısı gelecek.”“Gelsinler.”“Peki ya—”Karan gözlerini aşağıdaki genç kadından ayırmadan sözünü kesti.“Lina Aras.”Adam şaşırdı.“Ne?”Karan bu kez ona baktı.“Onu görüyor musun?”Adam aşağıya baktı.“Evet.”“Bu gece gözünüz onun üzerinde olacak.”“Onun burada olduğunu biliyor muydunuz?”Karan cevap vermedi.Çünkü cevabı basitti.Buraya onun için gelmişti.Saat ilerledikçe Lina kendini biraz daha rahat hissetmeye başladı.Duru konuşuyor, Lina arada gülüyordu.Fakat bir süre sonra garip bir şey fark etti.Birilerinin kendisine baktığını hissediyordu.İlkinde önemsemedi.İkincisinde arkasına döndü.Kimse yoktu.Üçüncüsünde ise içindeki huzursuzluk belirginleşti.“Duru.”“Efendim?”“Biri bana bakıyor.”Duru güldü.“Tabii ki bakıyor.”“Ciddiyim.”“Lina, burada yüzlerce insan var.”“Biliyorum.”“Belki de yakışıklı bir çocuk bakıyordur.”Lina gözlerini devirdi.“Komik değil.”“Biraz.”Lina tekrar çevresine baktı.Alt kattaki masaların çoğunu görebiliyordu.Ama aradığı kişiyi bulamadı.Bilmediği şey, bakışların aşağıdan gelmediğiydi.Yukarıdan geliyordu.Gece yarısına yaklaşırken Duru bir anlığına masadan kalktı.Lina yalnız kaldı.Müzik biraz yükseldi.Lina başını kaldırıp etrafına baktı.İşte o anda içindeki his yeniden ortaya çıktı.Bakışlar.Bu kez daha güçlüydü.Başını yavaşça kaldırdı.Üst kattaki karanlık bölüme baktı.İlk başta hiçbir şey seçemedi.Sonra gözleri karanlığa alıştı.Bir adam.Siyah gömlek giymişti.Dirseğini koltuğun kenarına dayamış, aşağıdaki kalabalığı izliyordu.Ama kalabalığı değil.Onu.Lina’nın nefesi birkaç saniyeliğine kesildi.Adam kıpırdamadı.Lina da bakışlarını çekmedi.Aralarındaki mesafe kalabalığa rağmen bir anda yok olmuş gibiydi.Karan başını çok hafif yana eğdi.Lina o anda onun yüzünü daha net gördü.Soğuk.Sakin.Ve garip bir şekilde tanıdık gelen o bakışlar…Lina ilk kez onu görüyordu.Ama Karan Demir, Lina’yı ilk kez görmüyordu.Karan’ın dudaklarının kenarında belli belirsiz bir ifade oluştu.Lina’nın telefonu tam o sırada çaldı.Bakışını istemeden telefona çevirdi.Ekrana baktı.Sonra yeniden yukarı kaldırdı.Adam yoktu.Lina’nın kaşları çatıldı.“Az önce buradaydı…”Duru masaya geri döndü.“Kim?”Lina cevap vermedi.Çünkü yukarıdaki karanlık köşeye bakarken tek bir şeyi fark etmişti.Adam gitmişti.Ama içindeki o tuhaf his hâlâ oradaydı.Ve Lina henüz bilmiyordu.O gece gördüğü adam, hayatındaki en büyük değişikliğin başlangıcı olacaktı.