8.BÖLÜM–HEDEF

Lina, Karan’ın evinde kalmaya başladığından beri üçüncü günün sabahıydı.Her şey garip bir şekilde normale dönmüştü.Karan sabahları kahvesini içiyor, Lina mutfakta bir şeyler atıştırıyor, ikisi de birbirine laf atıyordu.Ama Lina bir şeyi fark etmişti.Karan son birkaç gündür sürekli telefonla konuşuyordu.Ve her telefon konuşmasından sonra yüzü biraz daha sertleşiyordu.O sabah da aynı şey oldu.Karan telefonu kapattı.Lina ona baktı.— Yine ne oldu?— Hiç.Lina gözlerini kıstı.— Şu “hiç” kelimesini artık senden duyunca daha çok şey olduğunu anlıyorum.Karan cevap vermeden ceketini aldı.— Bugün dışarı çıkmayacaksın.— Neden?— İşim var.— Senin işin varken benim dışarı çıkmamamın ne alakası var?Karan kapıya yöneldi.— Sadece bugün.Lina arkasından seslendi.— Karan!Karan durdu.Lina kollarını bağladı.— Bana gerçeği söyle.Karan birkaç saniye ona baktı.— Seni arıyorlar.Lina’nın yüzündeki ifade değişti.— Kim?— Henüz bilmiyoruz.— Beni neden arasınlar?Karan’ın sesi sertleşti.— Çünkü senin babanla ilgili bazı şeyler sandığından daha büyük.Lina’nın kalbi hızlandı.— Babamla ne ilgisi var?Karan cevap vermeden önce kısa bir süre sustu.— Sana zarar vermek istemiyorum. O yüzden şu an bunu konuşmayacağız.— Ama ben bilmek istiyorum!— Biliyorum.Karan çıktı.Lina arkasından bakakaldı.İlk kez Karan’ın gerçekten endişelendiğini hissetmişti.Akşamüstü Karan geri döndüğünde yanında Mert de vardı.Lina salonda oturuyordu.Mert içeri girer girmez:— Merhaba Lina. Ev arkadaşlığımız hayırlı olsun.Lina kaşlarını kaldırdı.— Ev arkadaşlığımız mı?Karan Mert’e baktı.— Kes.Mert güldü.— Ne var? Adam evine birini aldı, insan biraz şaşırıyor.— Mert.— Tamam, sustum.Lina gülmemek için dudaklarını bastırdı.Karan bunu fark etti.— Sen de gülme.— Gülmüyorum.Mert hemen araya girdi.— Gülüyor.Karan ona baktı.— Sen neden hâlâ buradasın?— İşimi yapıyorum.— İşin konuşmak değil.— Bazen moral vermek de işin parçasıdır.Lina sonunda güldü.Karan başını iki yana salladı.Ama yüzündeki sert ifade bir anlığına yumuşamıştı.Gece yarısına doğru her şey değişti.Karan ve Lina dışarı çıkmışlardı.Araç sessiz bir yolda ilerliyordu.Mert öndeydi.Karan’ın telefonu çaldı.Telefonu açtı.— Söyle.Karşıdaki kişinin söyledikleriyle Karan’ın yüzü değişti.— Ne zaman?Kısa bir sessizlik.— Tamam.Telefon kapandı.Lina ona baktı.— Ne oldu?Karan cevap vermedi.Araç aniden yavaşladı.Ön taraftan gelen bir hareketlilik oldu.Karan hemen Lina’ya döndü.— Eğil.— Ne?— Lina, şimdi!Lina ne olduğunu anlamadan Karan onu korumak için önüne geçti.Dışarıda bağırışlar duyuldu.Mert aracı güvenli bir noktaya çekmeye çalışırken Karan Lina’yı araçtan uzaklaştırdı.Her şey birkaç saniye içinde oldu.Karan bir anda sendeledi.Lina’nın gözleri büyüdü.— Karan!Karan elini yan tarafına götürdü.Lina onun yaralandığını fark etti.— Hayır…Karan hâlâ ayakta durmaya çalışıyordu.— İyiyim.— İyi değilsin!Mert hemen yanlarına geldi.— Karan!— Lina’yı götür.— Önce seni götüreceğiz.Karan itiraz etmek istedi ama Mert çoktan yardım çağırmıştı.Lina’nın elleri titriyordu.Karan ona baktı.— Korkma.Lina’nın gözleri doldu.— Sen böyleyken bana korkma mı diyorsun?Karan cevap veremedi.Hastanede saatler geçmişti.Lina koridordaki sandalyede oturuyordu.Ayağa kalkıyor, birkaç adım atıyor, tekrar oturuyordu.Mert yanına geldi.— Biraz su iç.— İstemiyorum.— O zaman ben içeyim.Lina ona baktı.Mert şişeyi açıp bir yudum aldı.— Gerçekten çok iyiymiş.Lina istemeden güldü.— Sen ciddi misin?— Hayır. Ama seni biraz olsun güldürmeye çalışıyorum.Lina’nın gülümsemesi kısa sürdü.— Çok korktum.Mert’in yüzü bu kez ciddileşti.— Biliyorum.— Benim yüzümden oldu.— Hayır.— Eğer beni korumaya çalışmasaydı—— Lina.Mert sözünü kesti.— Karan bunu kendi isteğiyle yaptı.Lina gözlerini yere indirdi.— Neden?Mert birkaç saniye sustu.— Çünkü sen onun için artık sadece korunması gereken biri değilsin.Lina başını kaldırdı.Mert hemen konuyu değiştirdi.— Ama bunu ona benim söylediğimi sakın söyleme.Lina hafifçe gülümsedi.— Söylerim.— İşte bu yüzden insanlara iyilik yapılmaz.Doktor sonunda çıktı.— Durumu iyi. Yaralanma ciddi değil, fakat bir süre dinlenmesi gerekiyor.Lina’nın omuzları gevşedi.— Görebilir miyim?Doktor başını salladı.Lina odaya girdi.Karan uyuyordu.O kadar sessizdi ki Lina birkaç saniye kapının yanında kaldı.Sonra yavaşça yanındaki sandalyeye oturdu.Karan’ın yüzüne baktı.Daha önce onu hep güçlü görmüştü.Herkesi kontrol eden, kimseye açık vermeyen adam…Şimdi sessizce uyuyordu.Lina’nın gözleri doldu.— Seni böyle görmek istemiyorum.Karan cevap vermedi.Lina başını sandalyenin arkasına yasladı.— Bir daha benim yüzümden böyle bir şey yapma.Bir süre sonra yorgunluktan gözleri kapandı.Karan gözlerini yavaşça açtı.Oda sessizdi.İlk fark ettiği şey Lina oldu.Sandalyede uyuyakalmıştı.Karan birkaç saniye ona baktı.Sonra gözlerini tekrar kapattı.Rüya görüyorum, diye düşündü.Çünkü Lina’nın burada olmasına alışması gerektiğini biliyordu.Ama onun gerçekten kalacağını hiç düşünmemişti.Tam o sırada kapı açıldı.Mert kafasını içeri uzattı.— Günaydın.Karan gözlerini açtı.— Çık.Mert Lina’ya baktı.— Uyandırmayayım mı?— Hayır.Mert başını salladı.— Tamam.Kapıyı kapatacakken tekrar açtı.— Bu arada doktor kahve içme dedi.Karan kaşlarını çattı.— Neden?— Çünkü ben de bilmiyorum. Ama özellikle söylemiş.Karan yastığa başını yasladı.— Mert…— Tamam, gidiyorum.Mert kapıyı kapattı.Birkaç saniye sonra kapı tekrar açıldı.— Bir de kahveyi ben içtim.Karan gözlerini kapattı.— Çık.Mert gülerek kapıyı kapattı.Lina uykusunda hafifçe hareket etti.Karan ona baktı.Ve ilk kez, kendi dünyasının en tehlikeli yerinde bile yanında birinin olmasının ne kadar farklı hissettirdiğini düşündü.Ama dışarıda hâlâ cevaplanmamış bir soru vardı:Lina’yı kim hedef alıyordu ve Lina’nın babası yıllar önce ne yapmıştı?