3. Bölüm — EVE KADAR

Lina birkaç saniye boyunca Karan’ın yüzüne baktı.Dışarıdaki gürültü hâlâ aklındaydı.Az önce duyduğu ses sıradan bir kaza gibi gelmiyordu.Hele Karan’ın bir anda değişen yüzü…Bir şey vardı.Ve Karan bunu kesinlikle saklıyordu.“Ben gidiyorum.”Lina çantasını omzuna aldı ve kapıya yöneldi.Karan arkasından seslendi.“Dur.”Lina dönüp ona baktı.“Ne var?”“Seni eve bırakacağım.”Lina kaşlarını kaldırdı.“Gerek yok.”“Benim için var.”“Ben yürüyebilirim.”“Biliyorum.”“Araba da kullanabiliyorum.”“Onu da biliyorum.”“E o zaman?”Karan sakin bir şekilde ceketini aldı.“Yine de bırakacağım.”Lina gözlerini devirdi.“Seninle tartışmak yorucu.”“Daha yeni tanıştık.”“Şimdiden yorucusun.”Mert istemsizce güldü.Karan ona baktı.Mert hemen yüzünü çevirdi.“Ben hiçbir şey demedim.”Lina kapıya doğru yürürken Karan’ın yanından geçti.“Geliyorsan gel.”Karan birkaç saniye onun arkasından baktı.Sonra Mert’e döndü.“Sen burada kal.”Mert başını salladı.“Tamam.”Karan Lina’nın peşinden çıktı.Dışarıda hava serinlemişti.Sokağın kenarında siyah araba bekliyordu.Karan arabanın kapısını açtı.Lina durdu.“Ben öne oturacağım.”Karan kaşını kaldırdı.“Emir mi?”“Evet.”“Peki.”Lina arabaya bindi.Karan da sürücü koltuğuna geçti.Araba sessizce hareket etti.İlk birkaç dakika ikisi de konuşmadı.Lina camdan dışarı bakıyordu.Ama aklındaki soru gitmiyordu.Sonunda dayanamadı.“Az önceki ses neydi?”Karan gözlerini yoldan ayırmadı.“Duydun.”“Evet, o yüzden soruyorum.”“Bir araç kaza yaptı.”Lina ona döndü.“Gerçekten sadece bu mu?”“Evet.”“Bana bakarak söyle.”Karan kısa bir süre ona baktı.“Lina.”“Ne?”“Bazen cevap alamamak da cevaptır.”Lina sinirle güldü.“Çok gizemli konuştuğunu sanıyorsun.”“Sanmıyorum.”“Öylesin.”“Sen de fazla meraklısın.”“Ben meraklı değilim. Sadece yalan söylenmesinden hoşlanmıyorum.”Karan’ın yüzündeki ifade değişti.“Ben sana yalan söylemedim.”“Her şeyi söylememek de bazen aynı şey.”Karan birkaç saniye sustu.Sonra:“Baban nasıl biri?”Lina şaşkınlıkla ona baktı.“Ne alaka?”“Merak ettim.”“Sen benim babamı neden merak ediyorsun?”Karan cevap vermedi.Lina daha da şüphelendi.“Sen onu tanıyor musun?”Karan’ın eli direksiyonda hafifçe sıkıldı.“Hayır.”Lina gözlerini kıstı.“Yine yalan söylüyorsun.”“Bunu nereden çıkardın?”“Çünkü ilk defa cevap vermeden önce düşündün.”Karan ona baktı.“Sen gerçekten herkesi böyle mi sorguluyorsun?”“Mesleğim gereği.”“İlginç.”“Sen de hiç fena değilsin.”“Ne konuda?”“İnsanları susturma konusunda.”Karan’ın dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.“Demek beni çözmeye çalışıyorsun.”Lina camdan dışarı baktı.“Daha çok vaktim var.”“Belki de sandığından daha az.”Lina tekrar ona döndü.“Bu ne demek?”Karan cevap vermedi.Lina başını iki yana salladı.“İşte yine başladın.”Bir süre sonra araba Lina’nın evinin önünde durdu.Lina emniyet kemerini çözdü.“Teşekkür ederim.”Kapıyı açacakken Karan konuştu.“Lina.”Lina durdu.“Ne?”“Bir süre yalnız dolaşma.”Lina ona baktı.“Bu da emir mi?”“Hayır.”“Ne?”“Uyarı.”Lina birkaç saniye sustu.Sonra başını hafifçe salladı.“Peki.”Arabadan indi.Kapıya doğru yürüdü.Tam eve girecekken telefonuna bir bildirim geldi.Lina ekranı açtı.Bilinmeyen bir numaradan tek bir mesaj vardı:“Karan’a fazla yaklaşma.”Lina’nın yüzündeki ifade değişti.Yavaşça arkasını döndü.Karan’ın arabası hâlâ oradaydı.Karan da ona bakıyordu.Lina telefonu kaldırdı.Karan’ın bakışları telefona kaydı.İlk kez onun yüzündeki sakinlik tamamen kayboldu.Lina’nın aklından tek bir şey geçti:Bu gece duyduğu ses bir tesadüf değildi.