4.BÖLÜM– GERÇEKLER

Karan
Lina’nın telefonu kaldırıp bana gösterdiği mesajı gördüğüm anda içimdeki bütün sakinlik kayboldu.“Karan’a fazla yaklaşma.”Bu mesajı bekliyordum.Ama Lina’nın eline bu kadar çabuk ulaşmasını beklemiyordum.Arabadan indim.Lina hâlâ telefon ekranına bakıyordu.“Bunu kim gönderdi?”“Bilmiyorum.”“Bana yalan söyleme.”“Yalan söylemiyorum.”Lina gözlerini üzerime dikti.“Sen bir şey biliyorsun.”Evet.Biliyordum.Hem de sandığından çok daha fazlasını.Ama artık susmanın onu korumadığını anlamıştım.“Babanı tanıyorum.”Lina’nın yüzü bir anda değişti.“Ne?”“Babanı yıllardır tanıyorum.”“Nasıl?”“Babalarımız eskiden birlikte çalışıyordu.”Lina’nın kaşları çatıldı.“Ne iş yapıyorlardı?”“Bunu sana anlatması gereken kişi benim.”“Hayır. Babam.”“Baban sana hiçbir şey anlatmadı.”Lina sustu.Çünkü bunun doğru olduğunu biliyordu.Devam ettim.“Yıllar önce baban bazı insanlarla ciddi bir anlaşmazlık yaşadı. O günden beri ailesi göz önünde.”“Benim ailem mi?”“Evet.”Lina’nın sesi kısıldı.“Peki sen neden benim peşimdesin?”İşte asıl soru buydu.“Çünkü seni korumaya çalışıyorum.”Lina acı bir şekilde güldü.“Beni korumak için mi evimin önüne adamlarını gönderdin?”“Evet.”“Beni takip ettirdin?”“Evet.”“Beni neden?”Bir an sustum.“Çünkü seni bana ulaşmanın yolu olarak görüyorlar.”Lina’nın yüzündeki ifade değişti.“Kim onlar?”“Henüz bilmiyorum.”“Sen Karan Demir’sin. Her şeyi biliyor gibi davranıyorsun.”“Her şeyi bilmiyorum.”Sesim sertleşti.“Ve bilmediğim bir şey yüzünden seni tehlikeye atmak istemiyorum.”Lina gözlerini benden ayırmadı.“Peki dün geceki araç?”“Tesadüf değildi.”“Biliyordum.”“Aracın içinde kimse yoktu. Ama bırakılan bir şey vardı.”“Ne?”“Bir fotoğraf.”Lina’nın yüzü gerildi.“Benim mi?”Başımı salladım.“Benim fotoğrafımı nereden bulmuşlar?”“Bilmiyorum.”Bir süre sessizlik oldu.Sonra Lina yavaşça sordu:“Sen beni ne zamandır tanıyorsun?”“İlk kez o gece gördüm.”“Barda?”“Evet.”“Peki neden bütün gece bana baktın?”“Çünkü seni tanımam gerekiyordu.”“Beni araştırdın mı?”“Evet.”Lina sinirlendi.“İnanılmazsın.”“Belki.”“Benim hakkımda ne öğrendin?”“İnsanlara kolay güvenmediğini.”“Doğru.”“Sinirlendiğinde düşünmeden konuştuğunu.”“Biraz.”“Ve sana yalan söylenmesinden nefret ettiğini.”Lina kollarını bağladı.“Bunu zaten biliyorsun.”“Biliyorum.”Lina birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra bana baktı.“Peki şimdi ne olacak?”Bu kez cevap vermeden önce etrafa baktım.Sokağın karşısındaki adamlarıma işaret ettim.“Gidin.”Adamlar başlarını sallayıp uzaklaştılar.Lina bunu fark etti.“Onları neden gönderdin?”“Çünkü bundan sonrasını yalnız konuşacağız.”Lina şüpheyle baktı.“Ne söyleyeceksin?”Bir süre sustum.Sonra cebimden telefonumu çıkardım.Ekranı açıp ona birkaç belge gösterdim.Lina yaklaştı.“Bunlar ne?”“Babalarımızın yıllar önce yaptığı anlaşmanın kayıtları.”Lina’nın gözleri büyüdü.“Bunlar gerçek mi?”“Evet.”“Ve bunun benimle ne ilgisi var?”Telefonu kapattım.“Şimdilik sandığından daha fazla.”Lina başını kaldırdı.“Benden ne istiyorsun?”İşte asıl mesele buydu.Ona doğrudan cevap vermedim.Arkamdaki siyah arabaya baktım.Sonra yeniden Lina’ya döndüm.“Burada konuşmayacağız.”“Niye?”“Çünkü bu konuşmayı duymaması gereken insanlar var.”Lina birkaç saniye düşündü.Sonunda arabaya bindi.Ben de sürücü koltuğuna geçtim.Kısa süre sonra şehirden uzak, yüksek duvarlarla çevrili büyük bir eve geldik.Lina arabadan indiğinde etrafa baktı.“Burası neresi?”“Benim evim.”Lina bana döndü.“Buraya neden geldik?”“Çünkü sana bir şey teklif edeceğim.”Lina’nın yüzündeki ifade değişti.“Ne?”İçeri girdik.Salonun ortasındaki masanın üzerinde siyah bir dosya duruyordu.Lina dosyaya baktı.“Bu ne?”“Cevabı.”Dosyayı ona doğru ittim.Lina kapağını açtı.İlk sayfada tek bir başlık vardı:EVLİLİK SÖZLEŞMESİLina birkaç saniye boyunca sayfaya baktı.Sonra yavaşça başını kaldırdı.“Sen ciddi olamazsın.”“Ciddiyim.”“Bu ne?”“Bir anlaşma.”“Evlilik mi?”“Evet.”Lina dosyayı kapattı.“Sen aklını mı kaçırdın?”“Hayır.”“Daha birbirimizi doğru düzgün tanımıyoruz.”“Biliyorum.”“Ve sen bana evlenelim diyorsun?”“Gerçek bir evlilik teklif etmiyorum.”Lina alaycı bir şekilde güldü.“Ne kadar rahatlatıcı.”Masaya yaslandı.“Anlat.”“Evlilik dışarıdan gerçek görünecek.”“Karşılığında?”“Seni ve aileni koruyacağım.”Lina’nın bakışları sertleşti.“Ben korunmaya muhtaç değilim.”“Biliyorum.”“Öyleyse neden bunu yapıyorsun?”“Çünkü artık seni uzaktan koruyamam.”Lina sustu.“Bana ulaşmak isteyen insanlar var. Sen benimle evlenirsen sana dokunmadan önce iki kez düşünmek zorunda kalacaklar.”“Peki sen?”“Ben ne?”“Sen neden benimle evlenmek istiyorsun?”Bu kez uzun süre sustum.Sonunda dürüstçe konuştum.“Çünkü bu evlilik benim de bazı sorunlarımı çözecek.”Lina’nın gözleri daraldı.“Yani benim üzerimden kendi işini halledeceksin.”“Bunu böyle görmek istiyorsan evet.”Lina dosyayı tekrar açtı.Sayfaları çevirdi.“Ne kadar sürecek?”“Bir yıl.”“Sonra?”“Anlaşma biter.”“Benden ne bekliyorsun?”“Benden de ne bekliyorsan onu.”Lina şaşırdı.“Ne demek bu?”“Hayatına karışmayacağım. İstediğin işi yapacaksın. Ailenle görüşeceksin. Kendi kararlarını vereceksin.”Lina dosyaya baktı.Sonra bana.“Peki ya sen?”“Ben de kendi hayatımı yaşayacağım.”“Ve bütün bunlar sadece kâğıt üzerinde olacak?”“Evet.”Lina başını iki yana salladı.“Çılgınca.”“Biliyorum.”“Bunu kabul edeceğimi düşünüyorsun.”“Hayır.”Lina şaşırdı.“Ne?”“Kararı sen vereceksin.”Dosyayı onun önüne bıraktım.“Bu gece cevap vermek zorunda değilsin.”Lina dosyayı eline aldı.Kapıya doğru yürüdü.Tam çıkacakken durdu.Arkasını döndü.“Bir şartım var.”“Dinliyorum.”“Bundan sonra bana hiçbir şeyi saklamayacaksın.”Gözlerinin içine baktım.“Anlaştık.”Lina başını salladı.“Bir de…”“Ne?”“Eğer bu anlaşmayı kabul edersem, evliliğin kurallarını ben de yazacağım.”İlk kez gülümsedim.“Beklediğim cevap buydu.”Lina kapıya yöneldi.Elindeki dosyaya son kez baktı.Henüz imzalamamıştı.Ama dosyayı da geri bırakmamıştı.Kapı kapandığında odada yalnız kaldım.Masaya baktım.Sonra boş sandalyeye.İlk kez bir planın sonucunu kontrol edemediğimi hissettim.Çünkü Lina’yı hayatıma sokmak kolaydı.Asıl mesele, onu oradan nasıl çıkaracağımızdı.Ve bu kez karar yalnızca bana ait değildi.