2.BÖLÜM–KARAN DEMİR

Lina, o gece eve döndüğünde uyuyamadı.Yatağında sağa sola dönüp durdu.Dün gece bardaki adamın bakışları hâlâ aklındaydı.Karan Demir.İsmini öğrenmişti.Ama bir isim, insanı tanımaya yetmiyordu.Lina telefonu eline aldı ve ismini tekrar arattı.Karşısına çıkan sonuçlar sınırlıydı.Şirketler.Gece kulüpleri.Restoranlar.Birkaç haber.Ama hakkında gerçekten bilgi veren hiçbir şey yoktu.Lina kaşlarını çattı.“Bu kadar insanın içinde bu adam hakkında neden hiçbir şey yok?”Tam telefonu kapatacakken Duru’dan mesaj geldi.Duru:
Uyudun mu?Lina:
Hayır.Duru:
Ben de.Lina:
O adam yüzünden mi?Duru birkaç saniye sonra cevap verdi.Duru:
Kesinlikle.Lina istemeden güldü.Ama gülümsemesi kısa sürdü.Çünkü Karan’ın gözlerinde gördüğü şey aklına geldi.Adam sadece ona bakmıyordu.Sanki onu tanıyordu.Ertesi sabah Lina işe gitmek için evden çıktığında kapının karşısında siyah bir araç duruyordu.Lina birkaç saniye baktı.Aracın içindeki adam onu görünce başını çevirdi.Lina kaşlarını çattı.Arabaya doğru yürüdü.Cam açıldı.“Lina Hanım?”“Evet?”“Bir yere kadar bırakmamız söylendi.”Lina şaşkınlıkla adama baktı.“Kim söyledi?”Adam cevap vermedi.Lina’nın siniri bozuldu.“Bakın, beni tanımadığım insanların arabasına bindirmeye çalışmanız hiç normal değil.”“Emir böyle.”“Ben emir almıyorum.”Arkasını dönüp yürümeye başladı.Adam arabadan inmedi.Lina birkaç adım attıktan sonra telefonunun çaldığını duydu.Bilinmeyen numara.Açtı.“Efendim?”Karşıdan gelen ses sakindi.“Kızgın görünüyorsun.”Lina olduğu yerde durdu.“Kimsiniz?”“Karan.”Lina’nın yüzü gerildi.“Sen benim numaramı nereden buldun?”“Önemli değil.”“Benim için önemli.”Karan kısa bir sessizlikten sonra konuştu.“Arabaya bin.”“Hayır.”“Lina.”“Bana adımla hitap etme.”“Peki.”Karan’ın sesinde belli belirsiz bir eğlence vardı.“Bayan Aras.”Lina gözlerini devirdi.“Sen gerçekten sinir bozucusun.”“Bunu ilk söyleyen sen değilsin.”“Sonuncu da olmayacağım.”Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.“İşe geç kalacaksın.”Lina şaşırdı.“Sen nereden biliyorsun?”Karan cevap vermeden telefonu kapattı.Lina birkaç saniye telefona baktı.Sonra siyah araca baktı.“Bu adam delirmiş.”Karan’ın bulunduğu bina şehrin en korunaklı yerlerinden biriydi.Dışarıdan bakıldığında lüks bir iş merkeziydi.İçeride ise işler tamamen farklıydı.Girişte iki koruma vardı.Asansörlerin yanında iki kişi daha bekliyordu.Üst kata çıkıldığında koridorun iki yanında adamları duruyordu.Karan’ın yanından geçen herkes başını hafifçe eğiyordu.“Günaydın.”“Günaydın.”Karan yürümeye devam etti.Yanında yıllardır birlikte çalıştığı Mert vardı.Mert elindeki dosyaya baktı.“Bugün üç toplantı var.”“İptal et.”“Üçünü de mi?”“Evet.”“Peki neden?”Karan durdu.Mert de durdu.Karan ona baktı.“Çünkü bugün başka bir işimiz var.”Mert meraklandı.“Lina Aras mı?”Karan cevap vermedi.Mert gülümsedi.“Anladım.”“Ne anladın?”“Hiç.”Karan’ın bakışı sertleşti.“Gülme.”Mert hemen ciddileşti.“Tamam.”Karan çalışma odasına girdi.Odanın içinde üç kişi daha vardı.Biri masasının önünde bekliyordu.“Patron.”Karan sandalyesine oturdu.“Konuş.”“Rakip grup liman tarafında yeniden hareketlenmiş.”Karan’ın yüzü değişti.“Ne kadar?”“On beş adam.”“Bizi görüyorlar mı?”“Henüz değil.”Karan masaya yaslandı.“Görmeyecekler.”Yanındaki koruma başını salladı.“Emredersin.”Öğleye doğru Karan’ın ofisine birkaç kadın geldi.Şirket toplantısı bahanesiyle içeri girenlerden biri Karan’ı görünce gülümsedi.“Karan.”Karan başını kaldırdı.“Ne istiyorsun?”Kadın şaşırdı.“Uzun zamandır görüşmüyoruz.”“Görüşmemiz gerekmiyor.”Mert başını öne eğip gülmemeye çalıştı.Kadın Karan’a biraz daha yaklaştı.“Bu kadar soğuk olmak zorunda mısın?”Karan ayağa kalktı.“Evet.”Kadın birkaç saniye sustu.Sonra çantasını aldı.“Bir gün değişeceksin.”Karan cevap vermedi.Kadın çıktıktan sonra Mert dayanamadı.“Adamın kızlardan nefret ettiğine yemin ederim.”Karan ona baktı.“İşine bak.”Mert güldü.“Tamam patron.”Aynı saatlerde Lina işten çıkmıştı.Duru onu aradı.“Akşam buluşuyoruz.”“Hayır.”“Evet.”“Duru.”“Bir yere gidiyoruz.”“Nereye?”“Sana söylemeyeceğim.”“Ben gelmiyorum.”“Geliyorsun.”Lina telefonu kapattı.Beş dakika sonra Duru kapısının önündeydi.“Çık.”Lina kapıyı açtı.“Sen gerçekten sorunlusun.”“Biliyorum.”Akşam gittikleri yer şehirde herkesin bildiği lüks bir mekândı.Lina içeri girerken çevresine baktı.“Burayı nereden buldun?”Duru gülümsedi.“Arkadaşım önerdi.”Lina masaya oturdu.Birkaç dakika sonra garson geldi.Tam sipariş verecekleri sırada salonun girişindeki hareketlilik dikkatini çekti.İnsanlar bir anda kenara çekiliyordu.Önce iki koruma içeri girdi.Ardından üç adam.Sonra Karan.Lina’nın yüzündeki ifade değişti.“Şaka yapıyorsun…”Duru arkasına baktı.“Ne?”Lina cevap vermedi.Karan da onu gördü.Bir an durdu.İki çift göz birbirine kilitlendi.Bu kez Karan yukarıdan bakmıyordu.Aralarında yalnızca birkaç metre vardı.Karan’ın yanındaki adam eğilip bir şey söyledi.Karan başını hafifçe salladı.Sonra doğrudan Lina’nın bulunduğu masaya doğru yürüdü.Duru Lina’ya baktı.“Bu o mu?”Lina gözlerini Karan’dan ayırmadan cevap verdi.“Evet.”Karan masanın önünde durdu.“Merhaba.”Lina kollarını bağladı.“Beni takip etmeyi bırakacak mısın?”Duru’nun ağzı açık kaldı.Karan’ın dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.“Henüz karar vermedim.”Lina ayağa kalktı.“Sen gerçekten—”Lina tam Karan’a cevap verecekken dışarıdan yüksek bir ses geldi.Güm!İkisi de aynı anda kapıya doğru döndü.Lina’nın kaşları çatıldı.“Bu neydi?”Karan hiç cevap vermedi.Lina ona baktı.“Karan?”Karan’ın yüzündeki ifade bir anda değişmişti. Birkaç saniye önceki sakin adam gitmiş, yerine etrafındaki her ayrıntıyı takip eden biri gelmişti.Mert hemen kapıya yöneldi.Karan kısa bir ses tonuyla konuştu.“Bak.”Mert başını sallayıp dışarı çıktı.Lina yerinden kıpırdamadı.“Ne oldu?”“Bir şey yok.”Lina gözlerini kıstı.“Az önce koca bir ses geldi.”“Dışarıdaki bir şey.”“Ne?”Karan sustu.Lina’nın sabrı taşmaya başladı.“Bana sürekli ‘bir şey yok’ deyip durma.”Tam o sırada Mert geri döndü.Karan ona baktı.Mert’in yüzündeki ifade Lina’nın dikkatinden kaçmadı.“Ne oldu?” diye sordu Lina.Mert cevap vermeden önce Karan’a baktı.Karan başını hafifçe salladı.Mert konuştu.“Bir araç bariyere çarpmış.”Lina rahatlayacak gibi oldu.“İyi mi insanlar?”Mert cevap vermedi.Lina’nın yüzündeki ifade değişti.“Karan.”Karan ona baktı.“Ne?”“Bana doğruyu söyle.”Karan birkaç saniye sustu.“Şu an bilmen gereken bir şey yok.”Lina sinirle güldü.“Tam olarak bundan bahsediyorum işte.”Çantasını aldı.“Ne zaman bir şey sorsam aynı cevap. ‘Bilmen gerekmiyor.’”Karan’ın bakışları Lina’da kaldı.“Çünkü bazı şeyleri öğrendiğinde geri dönüşü olmaz.”Lina kapıya doğru yürüdü.Sonra durdu.“Belki de karar vermesi gereken kişi sensin diye düşünmeyi bırakmalısın.”Karan cevap vermedi.Lina çıktı.Ama birkaç adım sonra tekrar arkasına baktı.Mert hâlâ kapının yanında duruyordu.Ve bu kez Lina bir şeyi fark etti.Dışarıdaki herkes normal davranmaya çalışıyordu.Ama hiçbiri gerçekten normal değildi.Lina’nın kafasında tek bir soru vardı:O araç gerçekten sadece bir kaza yüzünden mi oradaydı?